Incydent

Przychodzę dziś do Was z recenzją książki z którą czytelniczo pożegnałam styczeń. Lektury niezwykle wciagajacej i pełnej napięcia,którą spaja wielowątkowa historia ,ale taka ,że nie sposób się od niej oderwać. Od pierwszych stron mamy do czynienia z sytuacją, która choć jest tylko fikcją, przez autora przedstawiona jest w tak przekonujacy sposob ,że po jej zakończeniu ciężko uznać ,czy nie mogłaby wydarzyć się naprawdę. Przytoczę tutaj tylko trzy rzeczy, które świadczą o tym jakiego kalibru dramat rozgrywa się w środku a mianowicie - zamach terrorystyczny,45 ofiar i śmiercionośny gaz . Rozwiązanie sprawy wydaje się proste , służby mają już swoje typy,tylko młoda pani prokurator wsparta głosem żony jednej z ofiar zdaję się zauważać, że ktoś ewidentnie stara się zmieniać bieg zdarzeń i tuszować fakty. Autor za pomocą tej historii porusza sprawy ważne społecznie, nieobce będą nam polityczne układy, manipulacja ,korupcja czy ksenofobiczne zachowania . Przy lekturze nieraz zadamy sobie pytania - do czego może doprowadzić nienawiść i na jak wiele można wycenić ludzkie życie? Wielkie brawa również za samo zakończenie, zostałam nieźle wkręcona a o to u mnie ciężko. Ogromny plus również za duet pań, ciekawość tego co odkryją i jak wykorzystają swoją wiedzę powodowała, że człowiek nawet nie zauważył jak szybko przewracał stronę za stroną. Podsumowując- jeśli szukacie książki, która mogłaby posłużyć za gotowy scenariusz do filmu to polecam pochylić się nad tym tytułem.

Kiedy zobaczyłam tą książkę w zapowiedziach od razu poczułam między nami chemię i chociaż obawiałam się tematyki ponieważ polityka nie jest moja mocną stroną to zostałam oczarowana poprowadzoną fabułą.

Od pierwszych słów poczułam że to będzie to i do ostatniego słowa trzymała mnie w napięciu, a co najważniejsze nie domyśliłam się zakończenia, które ahhh nie chce mówić, nie chce... noo robi nie małe zamieszanie

3,5 ⭐️

W pociągu jadącym na trasie Przemyśl-Warszawa dochodzi do rozpylenia groźnej substancji, która zabija aż 45 osób. Z pozoru sprawa wydaje się oczywista, bo policja szybko trafia na trop pracownika pociągu, który jako jedyny ocalał i zbiegł. Ale jego motywy i zachowanie nie mają zwyczajnie sensu. Czy ktoś mu zapłacił? A jeśli tak, to kto?



Sprawę prowadzi zastępczyni prokuratora - Natalia Kruger (byle nie Natka!). Co prawda nieoficjalnie, ale czy ma właściwie wybór, skoro widzi jak jej własny szef uczestniczy w tuszowaniu zamachu terrorystycznego?



Oj, tu się dzieje! Trochę postrzegam tę książkę jako połączenie kryminału i powieści sensacyjnej. Chociaż pierwsza połowa płynie wolniej, a my zastanawiamy się o co tu w ogóle może chodzić, ostatnie strony pochłania się ekspresowo. Miałam takie momenty (unikam spoilerów, więc nie mogę powiedzieć co dokładnie się działo!), kiedy naprawdę sama czułam napięcie i kartkowałam powieść szybciej. Ciśnienie wzrastało, dłonie zaciskałam mocniej na książce. Znalazłam tu wiele zaskoczeń i zwrotów akcji, których kompletnie nie przewidziałam - parę scen i rozwiązań wbiło mnie w fotel!



To kryminał, w którym mamy duuużo polityki. Jest korupcja, układy i układziki, polityczne gierki i zagrania, przy których możemy jedynie przytakiwać, mrucząc pod nosem „no właśnie”. Poruszony został także temat ksenofobii - podejrzany pochodzi z Ukrainy, co mocno wpływa na ogólne nastroje w kraju. Nagle za jeden czyn jednej osoby osądzany jest cały naród.



Zakończenie zostawiło we mnie jednak parę pytań. Sporo tu intryg i niektóre kwestie nie zostały w moim odczuciu w pełni wyjaśnione. Mimo to muszę przyznać, że bawiłam się świetnie, no i doceniam to, że @piotr.borlik mnie wykiwał - trochę to z mojej strony masochistyczne, ale często powtarzam, że jeśli chodzi o książki to lubię być wodzona za nos, oszukiwana, no i oczywiście zaskakiwana! Wszystko to dostałam, w pewnym momencie wręcz kopara mi opadła!



To pierwsze spotkanie z autorem (i pierwsze od dawna z polskim kryminałem) zaliczam do udanych i bardzo chętnie przeczytałabym więcej!



Parę razy zdarzyło mi się nawet pomyśleć „ależ ten gościu to wymyślił”, no wiec dziękuje autorowi, że właśnie tak to wymyślił, bo dzięki temu zapomniałam o całym świecie. W jednym momencie byłam w swoim łóżku, a zaraz bum - stałam obok Natalii w jej biurze. To się nazywa magia! Magia książek oczywiście.