Jessie K. chce czegoś więcej

Wiedźmag

Cloudybook.s

“Jestem jak aparat jednorazowy, którego kliszę ktoś zapomniał oddać do wywołania. Porzucony. Wspomnienia zniknęły wraz z nim”. [ Współpraca reklamowa z wydawnictwem ] Jessie K. ma piętnaście lat, gdy otrzymuje diagnozę. Od zawsze wiedziała, że różni się od swoich rówieśników, jako Palestynka ma ciemniejszą skórę i wydawało jej się, że to jest powód odrzucenia, nigdy by nie pomyślała, że prawdziwym powodem jest autyzm. Jej nieśmiałość, wycofanie i dokładne analizowanie sytuacji zyskały nazwę. Gdy wakacje dobiegają końca, a nowa szkoła, klasa, otoczenie i może pierwsze przyjaźnie są za rogiem, w głowie Jessie pojawiają się pierwsze wątpliwości. Czy lista celów do zrealizowania w liceum pomoże jej wyjść z cienia? Ja już swoje liceum skończyłam i nawet nie byłam świadoma tego, jak bardzo zdążyłam zatęsknić za szkolnymi korytarzami, plotkami i mini dramami! Czytanie „Jessie K. Chcę czegoś więcej” było przyjemnym powrotem do świata, którego kiedyś tak bardzo nienawidziłam. Pierwsze, co sprawiło, że zakochałam się w tej książce to oczywiście Jessie, która jest niesamowicie ciepłą, ale też wrażliwą osobą. Poznawanie jej myśli często brzmiało, jakbym czytała sobie w głowie, a to sprawiło, że szybko poczułam ogromne przywiązanie do tej książki. Od samego początku czułam się zaangażowana w akcje i losy naszej cudownej bohaterki. Jej stres był moim stresem, a jej zagwozdki moimi. TA KSIĄŻKA PRZYPOMNIAŁA MI, CZEMU KOCHAM CZYTAĆ!