Jestem głód

Głód samej siebie

więcej kultury

Kolejna pozycja, gdzie wątki autobiograficzne są mocno wyeksponowane. Historia trudności z akceptacją siebie i otaczającego świata. O byciu dorosłą, skrzywdzoną w dzieciństwie, kobiecie. Bardzo smutna i przygnębiająca. Nie chcę ujmować tu szczerości, odwagi i chęci otworzenia się na czytelnika. Ale chyba już za dużo tych smutnych książek ostatnio. Wiem, że każda jest ważna, każda jest świadectwem, każda pozwala na wewnętrzną walkę i możliwość terapii słowem. Mam wrażenie, że te historie są do siebie coraz bardziej podobne. Wrony zrobiły na mnie ogromne wrażenie, więc naturalnym odruchem było kupienie kolejnej książki autorki. Natomiast odbieram ją jako zupełnie osobną historię - nie chcę jej porównywać ani nazywać uzupełnieniem - tym bardziej, że Jestem głód jest z 2009 roku, a Wrony z 2020 r. I jest esencjonalnie i gęsto - aż trudno uwierzyć, że całe zło świata spotkało jedną kobietę. Autorka pisze w bardzo dobrym stylu, więc czytanie jest bardzo płynne - czyta się szybko i z dużym zainteresowaniem. Choć tematy przerażające. Cały czas nie potrafię zrozumieć jak można krzywdzić innych ludzi. Głównym tematem książki jest anoreksja. Zapis rozwijania się choroby, jej diagnozowanie, próby leczenia są wstrząsające - dodatkowo tłumaczenie przed samą sobą jest dramatyczne i pokazuje jak jest to strasznie wyniszczająca psychicznie choroba.    To literatura wewnętrzna i osobista - emocje są na pierwszym miejscu. Czasem zdarzenia są opisywane krócej - lakonicznie, czasem dłużej - szczegółowo. Intymności nie da się ocenić. Kiedy już czytam, nie wydaję opinii o decyzjach bohaterki - bo ten rodzaj literatury nie daje mi do tego prawa. To wewnętrzne przemyślenia, do których zostałam dopuszczona. Nigdy nie miałam podobnych doświadczeń, nie mam możliwości porównania. A tytuł ma głęboki zasięg - głód dotyczy dotyku, miłości, szczęścia, bliskości, matki, spełnienia, jedzenia i samej siebie.