Jestem twoją córką

Jejuś ta książka to zdecydowanie jedna z najlepszych książek przeczytanych w tym roku!

Po pierwsze - cały zamysł historii - coś niesamowitego. Tak do bólu realistyczna historia, poruszająca i wciągająca. Po prostu wspaniała! Ilość plot twistów, których się nie spodziewałam jest zatrważająca. Dawno nie czytałam tak zaskakującej książki. Bohaterowie byli super wykreowani, bardzo dokładnie i szczegółowo możemy ich poznać. Dzięki temu też jesteśmy dobrze wprowadzeni w sytuację i łatwo zrozumieć co z czego wynika. Podsumowując - czytajcie tę książkę bo złapie Was za serce i zrobi z niego sieczkę.

Jak byście zareagowali na wieść o tym, że posiadacie przyrodnie rodzeństwo? Przyjęlibyście ich z otwartymi ramionami, podejrzliwością, a może wrogością? Przed takim dylematem Anna Karpińska stawia bohaterów swojej najnowszej powieści "Jestem Twoją córką".



Testament Sambora Jaremy wywołuje trzęsienie ziemi w rodzinie zmarłego, gdy do spadku powołana zostaje córka z nieprawego łoża. Podczas prób jej odnalezienia, na jaw wychodzą skrywane latami tajemnice, które poróżnią bohaterów. Tu nic nie jest oczywiste... Czy rodzeństwo zaakceptuje przeszłość i odkryje drogę do porozumienia?



Odpowiadając na pytanie, zadane na początku, odpowiem, że wiele zależy od postawy i postępowania drugiej strony, ale najbliższe prawdy będzie stwierdzenie, że tyle o sobie wiemy, na ile nas sprawdzono.



Sprawy podziału spadku zawsze budzą duże emocje. Wie to każdy, kto się z nimi zetknął. Ale czy zawsze muszą dzielić ludzi?



Rodzina to siła czy raczej balast? Tutaj rodzinne tajemnice stały się wstępem do wciągającej fabuły. Autorka zadbała o wiarygodność kreowanych postaci, jej bohaterem może być każdy z nas, dlatego tak mocno angażujemy się w ich losy, razem z nimi przeżywając wszystkie uczuciowe rozterki.

Relacje, których rozkwit możemy obserwować są niezwykle ludzkie. To samo można powiedzieć o opisanych rozpadających się związkach. Każde słowo i czyn ma swoje podłoże, dlatego czytelnik z łatwością może utożsamić się z postaciami oraz poczuć towarzyszące im emocje.



Historia pisana jest z kilku perspektyw – główni narratorzy to Dobrosława i Weronika. Zwykle nie jestem fanką tego zabiegu, jednak tutaj nie przeszkadzał mi on. Wręcz przeciwnie. Mam wrażenie, że autorka ma na tyle świetne pióro, że mogłabym zaakceptować każdą narrację.



Jestem pod wrażeniem tego, jak umiejętnie umieszczono tu tyle różnych wątków i sytuacji. Ani razu nie poczułam przesytu ani wrażenia, że autorka na siłę próbowała rozbudować całą historię. Książka jest wielowymiarowa, w pozytywnym tego słowa znaczeniu i to widać na pierwszy rzut oka.



Choć spadek kojarzy nam się głównie z rodzinnymi scysjami, tutaj ukazano ciepłe i kochane rodzeństwo, które pomimo wszelkich przeszkód próbuje jakoś uporządkować chaos, spowodowany śmiercią ojca.



Sporym atutem jest również zabawa uczuciami czytelnika. Widać to przede wszystkim pod koniec, gdy autorka wręcz nam narzuciła pewne wnioski, by ostatecznie wyprowadzić nas z błędu.



Obyczajówki nie są gatunkiem, po który sięgam szczególnie chętnie, dlatego też do książki podeszłam bez większych oczekiwań. Wyobraźcie sobie, jak wielkie było moje zdziwienie, kiedy zamiast flegmatycznej i monotematycznej powieści (bo wcześniej właśnie z taką literaturą obyczajową miałam styczność) otrzymałam cudowną, wciągającą i emocjonującą książkę, z niesamowitymi bohaterami.



Czytajcie, bo warto.