Jeszcze jeden dzień

Kristin Harmel zapadła mi w pamięć dzięki książce "Dom przy ulicy Amélie", a szczególnie poprzez zaskakujące zakończenie. Wychodzi na to, że te nietuzinkowe zakończenia to kropka nad i dla tej pisarki, czego dowodem jest finał książki "Jeszcze jeden dzień" – zaskakuje prostotą i siłą przekazu.



Bohaterka Jill Cooper, pielęgniarka z oddziału onkologii dziecięcej dowiaduje się, że zostało jej kilka dni życia.

Historia jedna z tysiąca takich samych, a jednak wyjątkowa, tak jak każdy z nas.

Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że śmierć nie ominie nikogo, ale postrzegamy ją raczej jako przyszłość, która nadejdzie, ale niekoniecznie za kilka dni.

Co byś zrobił wiedząc, że został ci tylko tydzień życia?

Jakie błędy chciałbyś naprawić, z kim się pogodzić, czy dałbyś szansę miłości wiedząc, że za chwilę ją stracisz i zostawisz ukochaną osobę w żałobie?

Na te pytania i wiele innych próbuje odpowiedzieć autorka zabierając nas we wspaniałą podróż wgłąb siebie, ukazując cały wachlarz emocji.



To książka o życiu, śmierci, miłości, przyjaźni, a przede wszystkim o próbie pogodzenia się z losem i samym sobą. Sięgając po nią spodziewałam się typowego wyciskacza łez, a czekało mnie coś więcej - magia. To piękna, ciepła opowieść, której bohaterem mógłby być każdy z nas, jedynie nie każdemu jest dane doświadczyć magii i szansy, którą ona daje bohaterom tej książki. Każdy z nich jest ważny w tej historii: Jill, Jamie, Sheila, Logan, Katelyn, Frankie i Merel.

Ta książka to magia w najczystszej postaci. Polecam całym sercem

Elwira, księgarka, Jelenia Góra, Nowy Rynek

Książka jakby trochę z serii fantasy. Nie przepadam za tym rodzajem książek. Ale mimo to czyta się dobrze.

Sięgnęłam po „Jeszcze jeden dzień” Kristin Harmel w przerwie między innymi książkami, które miały po około 400 stron a ta jest bardzo krótka, co głównie mnie do niej zachęciło. Opis wydawał się ciekawy – taki tam dramat w stylu Nicholasa Sparksa. Określiłabym ją mianem – średniej. Nie zmęczyła mnie bowiem, była naprawdę dobrze skonstruowana. Jedyne do czego mogłabym się przyczepić to skomplikowane zasady działania owego „magicznego drzewa", które moim zdaniem przerosły autorkę i nieco głupkowate zakończenie. Myślę, że mimo wszystko powieść ta broni się lekkością napisania mimo trudnego tematu, jaki został w niej podjęty. Może nie „bawiłam się" na niej, ale nie uważam czasu, który poświęciłam na jej przeczytanie za stracony. Jest to bardzo w porządku średniak.



Weronika, księgarz, Warszawa Dworzec PKP