Krew dziewicy

WIELE HAŁASU O NIC

KULTURIADA

Wszystko wskazywało na to, że „Krew Dziewicy” zaoferuje mi dokładnie to, czego jako fan popkultury szukam: barwną opowieść o Hollywood lat 70. — okresie gwałtownego rozwoju kina klasy C i nurtu exploitation — połączoną z historią o rodzinnych problemach, pogoni za sukcesem oraz demonach przeszłości, które nie przestają prześladować człowieka. Na papierze najnowszy komiks Sammy’ego Harkhama zapowiadał się więc na wyjątkową i długo zapadającą w pamięć przygodę. Niestety, przeciętne wykonanie i mało angażujący sposób prowadzenia narracji sprawiły, że potencjał tej historii został w dużej mierze zmarnowany. Ostatecznie otrzymałem powieść graficzną sprawiającą wrażenie zbyt rozwleczonej i rozmytej, przez co trudno naprawdę zaangażować się w śledzone wydarzenia. A kiedy historia zaczyna nabierać wyrazistości, autor przechodzi w chaotyczną formę przypominającą strumień myśli i wspomnień, co jeszcze bardziej utrudnia odbiór. Podczas lektury „Krwi Dziewicy” wielokrotnie przychodził mi na myśl znakomity „Babilon” Damiena Chazelle’a z 2022 roku, który porusza bardzo podobną tematykę, choć osadzony jest pół wieku wcześniej. W przypadku „Babilonu” wielu krytyków zarzucało filmowi przesadę, nadmiar przepychu i zbyt ekspresyjne przedstawienie Hollywood. I paradoksalnie właśnie tego brakuje komiksowi Harkhama — odrobiny szaleństwa, energii i wyrazistego charakteru, które nadałyby tej historii własną tożsamość. Zamiast tego dostajemy dość nijaką opowieść o kinie i ludziach z nim związanych, która rzadko potrafi wzbudzić większe emocje. Dotyczy to nie tylko samej fabuły, ale również warstwy wizualnej, która w komiksie powinna odgrywać kluczową rolę. Oczywiście Sammy Harkham posiada własny, charakterystyczny styl, jednak ilustracje i kadry wykorzystane w „Krwi Dziewicy” wydają się zbyt zwyczajne i mało wyraziste, by wyróżnić się na tle innych współczesnych komiksów. Przez to nawet główny bohater — na tyle mało charakterystyczny, że trudno go zapamiętać — nie budzi większego zainteresowania ani emocjonalnego zaangażowania. Co prawda pojawiają się momenty, które potrafią wywołać współczucie czy smutek, jednak jest ich zdecydowanie za mało, by wynagrodzić setki stron dość nużącej opowieści. „Krew Dziewicy” sprawia wrażenie dzieła niezdecydowanego — nie wiadomo, czy chce być kameralnym dramatem obyczajowym, czy ambitną opowieścią o nowym obliczu kina. W efekcie pozostawia po sobie wrażenie komiksu przeciętnego i mało pamiętnego. W trakcie lektury zastanawiałem się nawet, czy ta nijakość nie jest przypadkiem celowym zabiegiem autora — próbą pokazania, że większość historii, podobnie jak nasze życie, przemija bez wielkich fajerwerków i zostaje zapomniana. Mam jednak wrażenie, że to raczej moje własne dopowiedzenie niż faktyczny zamysł Harkhama. Szkoda, bo bardzo chciałem, aby „Krew Dziewicy” okazała się komiksem wyjątkowym i takim, do którego chciałoby się wracać. Na ten moment jednak znacznie większą przyjemność sprawia mi ponowny seans „Babilonu” Damiena Chazelle’a — filmu może momentami przesadzonego, ale mającego własny charakter i coś konkretnego do powiedzenia, podczas gdy „Krew Dziewicy” po prostu jest i nic więcej.