Latem, o tej samej porze

„Latem, o tej samej porze” to lekka i pełna uroku powieść, w której czuć powiew wiatru znad wody i emocje pierwszej miłości. Napisana z humorem, szybko się ją czyta i idealnie sprawdzi się jako wakacyjna lektura – do plażowej torby albo na leniwy letni wieczór.

Annabele Monagham to autorka, która idealnie wpasowuje się swoją literaturą w wakacyjny klimat. Od pierwszych stron książki czuje się letni powiew.



Sam jest dorosłą kobietą, która ma stabilną pracę, piękne mieszkanie i narzeczonego, Jacka, którego kocha. Para właśnie szykuje się do ślubu i wybierają miejsce na tą uroczystość. Można by powiedzieć, że ma życie idealne, stabilne i bezpieczne. Wszystkie te rzeczy zostają jednak zachwiane, gdy narzeczeni przyjeżdżają na kilka dni do rodzinnego domku letniskowego Sam. Pewnego wieczoru Sam słyszy dźwięki gitary i wpada w panikę, ponieważ doskonale wie, kto na niej gra. To Wyatt, pierwsza wielka miłość kobiety. Chłopak, którego kochała całym sercem. On je złamał i od kilkunastu lat nie zamienili ze sobą ani słowa. Tutaj, wśród ekscentrycznych rodziców i szumu fal Sam zaczyna pierwszy raz od wielu lat myśleć o sobie samej. O tym, co kochała w życiu, o beztrosce i szaleństwie, które niegdyś jej towarzyszyło. Myśli o Jacku i Wyattie i tym, jak inne postawy prezentują. Sam stoi przed życiowym wyborem.



„Latem, o tej samej porze” to romans, który powinien doczekać się ekranizacji. Ta historia idealnie nadaje się na duży ekran. Książka opowiada o miłości, słuchaniu własnego głosu i dorastaniu. Czytelnicy Carley Fortune i romansów Klaudii Muniak powinni sięgnąć po ten tytuł.



Karolina, księgarka, Wrocław, Wroclavia

Styl pisania wydaje mi się dziwny. Jest to wina albo tłumaczenia, albo autorki ( czytałam polskie tłumaczenie Xsenii Wiśniewskiej ). Zdania są bardzo proste, krótkie i wyrwane z kontekstu, przez co muszę wracać do poprzedniej części, np. tylko po to, aby zdać sobie sprawę, że przegapiłam całą scenę.



Narzeczony Sam jest przedstawiony w bardzo płaski sposób, widać, że został stworzony tylko po to, aby być „tym złym, nieprzyjemnym mężem”, nie wiemy o nim nic.



Podobała mi się chemia między dwojgiem głównych bohaterów na początku, fragmenty z dzieciństwa były fajne, ale potem całość przeradza się w zdradę. Nie uważam tego za romantyczne. Poza tym, wygląda na to, że chcieli być razem tylko ze względu na momenty zbliżenia.



„Byłam szczęśliwa trzydzieści sekund temu, kiedy myślałam, że wszystko mu się zawaliło i wraca do domu” – co? KTO tak mówi, twierdząc, że kocha? Główna bohaterka jest dla mnie irytująca. Na początku mówiła, że kocha Jacka, a w środku książki zdecydowała: „nie, on jest nieinteresujący, zmieniłam zdanie”. Co więcej, zauważyłam, że Sam często się powtarzała, co było po prostu nudne. Z trudem przebrnęłam przez tę książkę.