Mam na imię Jutro (e-book)

Powieść jest fantastyczna – w przenośni i dosłownie:

w przenośni – tempo akcji jest szybkie, zwrotne, fabuła zachwycająca i porywająca;

dosłownie – mamy wątek praktyk alchemicznych, tajemniczych substancji o magicznych właściwościach i nieśmiertelnego człowieka i jego psa;

Narratorem jest pies – nazywa się Jutro – który szuka swojego pana. Jego pan nakazał mu na siebie czekać i wierny czworonóg robi to już od ponad stu lat. W końcu postanowił wziąć spawy w cztery łapy i zaczęło się: podróż z Wenecji przez XIX-wieczną Europę. Po drodze doczepia się jeszcze jeden kundel – Sporco, czyli po włosku brudas – spowalniacz i łamaga. Ranem z Jutrem dopełniają się tak jak powinny to robić dwa przeciwieństwa.

Powieść jest wspaniała, mamy wątki historyczne, intrygantów krzyżujących plany, bale i olśniewające księżniczki oraz wojny napoleońskie. Polecam tę powieść każdemu czytelnikowi spragnionemu akcji, przygody i emocji. I proszę się nie bać wątków fantastycznych, są wyjaśnione w sposób logiczny i pomimo tej całej nieśmiertelności, to tylko chemia i alchemia.

Mam nadzieję, że ukaże się wznowienie książkowe tej przygody i czekam na kolejne tłumaczenia powieści autora – Damian Dibben wydał coś nowego w tym roku, więc moja niecierpliwość rośnie…



Weronika, księgarka, Gliwice Arena

Odświeżające i niespotykane. Historia psa i jego pana, która tak naprawdę jest pretekstem to rozważań o naturze ludzkiej i psiej, o odcieniach miłości i nienawiści, radości, szczęścia, o potędze nauki, ludzkiego pragnienia wiedzy i doskonalenia siebie i otaczającego świata nie tylko w wynalazki, ale przedmioty i miejsca piękne, gdyż te uwznioślają nas i uszlachetniają. Kontrapunktem są wątki, w których doświadczamy również najgorszych przejawów zła będącego nierozerwalnie związanego i tworzonego przez gatunek ludzki.

Dla każdego przyjaciela zwierząt. Albo przynajmniej dla czytelników empatycznych.

Więcej nie dam się nabrać na ciekawe opisy książki na okładce. marzyłam, żeby Jutro nareszcie znalazł pana i żeby przestali się męczyć. Spodziewałam się czegoś innego.