Mnich, który kochał koty

Chociaż z zasady nie czytam poradników, postanowiłam jednak sięgnąć po ten tytuł. Nie ma co ukrywać, że głównie przez miłość do kotów! Już od pierwszych stron, mile zaskoczył mnie sposób w jaki została ona napisana. Pozbawiona kojarzącego się z poradnikami moralizatorskiego tonu, jest to historia w której towarzyszymy bohaterowi w trakcie podróży w głąb Indii i później także podczas pobytu w aśramie w Waranasi.



Na kolejnych stronach, wraz z autorem, który jest również bohaterem książki odkrywamy kolejne mądrości wypływające z nauk buddyzmu, ale też obserwujemy zmiany zachodzące zarówno w życiu duchowym jak i prywatnym samego autora. Ponieważ równolegle z rozwojem duchowym pojawia nam się również wątek romantyczny.



Podczas lektury, niejednokrotnie nasuwały mi się skojarzenia z niezwykle popularną swego czasu powieścią Gregorego Davida Robertsa, Shantaram. Odnaleźć tutaj można podobny nastrój indyjskiej duchowości i mistyki, oraz poszukiwania swojej wewnętrznej drogi przez głównych bohaterów. Dlatego, jeśli ktoś chciałby przeczytać Shantaram, jednak odstrasza go objętość tej lektury, myślę, że Mnich, który kochał koty, będzie odpowiednią pozycją by zanurzyć się w spokoju i równowadze wypływających z buddyjskich nauk. Oczywiście w towarzystwie kotów!



Marta, księgarka, Bielsko-Biała Sfera

Super opowieść, fascynująca treść. Polecam i dorosłym i młodzieży.

Są takie tytuły, które są poradnikami, choć nie czyta się ich jak tradycyjny poradnik. Poznajemy fabułę, bohaterów, ale z ich zachowań, mowy czy gestów płyną wartości, nauka i pewnego rodzaju namowa. Tak jest właśnie z „Mnichem, który kochał koty" autorstwa Corrada Debiasiego.



Jest to historia pewnego mężczyzny, który po utracie pracy i rozstaniu się z partnerką postanawia rozpocząć nowe życie i wyruszyć do Indii. I to właśnie tam, tak naprawdę, rozpocznie życie na nowo i otworzy się na szczęście, którego tak usilnie poszukiwał. Z zaledwie siedmiu prostych, na pozór, zwykłych lekcji bohater uzyska wskazówki, które pozwolą mu na całkiem nowe spojrzenie na życie.



Książki, jak wspomniałam powyżej, nie czyta się jak normalnego poradnika i właśnie dlatego jesteśmy w stanie wyciągnąć z tej historii tyle nauki. Bohater spotyka na swojej drodze poszczególnych ludzi, którzy dzielą się z nim swoimi doświadczeniami. W trakcie tego Corrad Debiasi (wszakże to on jest bohaterem książki) opisuje swoje odczucia, emocje, które mu towarzyszyły. Zwraca także uwagę na nawyki, które nie zawsze mu sprzyjały. W czasie jednej z lekcji dostrzega choćby fakt, że kurczowo trzyma się przeszłości, a w niej pewnych wydarzeń, które nie pozwalają mu pójść naprzód.



„Mnich, który kochał koty” jest tytułem dla wszystkich. Nie tylko dla tych poszukujących nowych wartości czy zmiany w swoim życiu. To przede wszystkim przepiękna historia niosąca za sobą uniwersalne przesłanie.



Patrycja, księgarka, Lublin, Felicity

bardzo i pozytywna książka dużo w niej cytatów mądrych i życiowych polecam ja każdemu zmieni wam podejście do swata

Ktoś powie, że to kolejny poradnik jakich wiele, tyle, że naszpikowany mądrościami Wschodu. Ktoś inny, że wizjonerska podróż w głąb siebie, odmieniająca życie, do której jako czytelnicy jesteśmy zaproszeni. Myślę, że obie te osoby miałyby rację.



To jak odczujemy książkę Corrada Debiasiego zależy przede wszystkim od naszego podejścia, w jakim punkcie startowym jesteśmy jako odbiorca. Czy potrafimy się otworzyć na słowo duchowego mistrza? Czy chcemy się czegoś uczyć o sobie? Jeśli ironicznie podchodzimy do wszystkich, którzy chcą nam przekazać mądrości życiowe, a próbę zmiany przekonań traktujemy jako atak na własne wartości – odradzam sięganie po tę lekturę. Tylko nas zirytuje, a przytoczone sentencje mnicha Tatandźiego odbierzemy z rozdrażnieniem jako gderanie starca, który mówi nam jak mamy żyć. Natomiast dla osób z otwartym umysłem ta książka będzie furtką, zaproszeniem do dalszych rozważań i faktycznie może być podróżą w poszukiwaniu siebie, jak głosi zdanie na okładce.



Trzeba przyznać, iż Debiasi niestety nie ma daru przekonywania. Nie wierzę stuprocentowo w całość tej opowieści. Historia tu opisana jest jakimś świadectwem, relacją podróży do Indii i zmiany jaka zaszła we wnętrzu człowieka, ale nie wydaje mi się, żeby mogła przekonać do zmiany życia, kogoś kto tej zmiany potrzebuje i nie wie jak zacząć. Jest to po prostu jakiś zarys historii, który oglądamy z boku, trochę jak pogodny film do obejrzenia na kanapie. Możemy poczuć smak słodkiego mango lassi, odurzającą woń korzennych przypraw, usłyszeć gwar ulic Waranasi, dać się oczarować magii światła rytuału arati. Ten świat upaja i hipnotyzuje, ale na ile to jest prawdziwe doznanie? Co nam zostanie, gdy opadnie dym z kadzideł?



Podstawową wadą tej książki jest jej lekkość i przyjemny odbiór. W każdym innym przypadku uznałabym to za zaletę, ale nie tu. Historia głównego bohatera jest opisana w duchu „Jedz, módl się, kochaj”, czyli życie ci się wali i chcesz zmian? Rzuć wszystko, jedź do Indii, zacznij medytować, a spłynie na ciebie objawienie. Budda przemówi i wszystko się ułoży (a w przypadku tej książki pogodny mnich, który głaszcze małe kotki). Sorry, ale to tak nie działa. Konsekwencja, dyscyplina, praca nad sobą, pokora – nie da się ominąć tych elementów, by zobaczyć zmianę. Pytanie czy gdyby ktoś opisał monotonne i aż do znudzenia powtarzalne tłuczenie tych samych asan o piątej rano, to wyszedłby z tego przyjemny i ciepły w odbiorze poradnik samorozwoju. No pewnie nie.



Mimo wszystko uważam, że z dostępnych na naszym rynku pozycji z działu samorozwój jest to niezła książka, przede wszystkim dlatego, że odnosi się i przytacza prawdziwe mądrości Wschodu. Opiera się na wiedzy i tradycji, która od wieków przynosi milionom ludzi mądrość, spokój, wiedzę i rozwój. Nie ma tu pseudocoachingu, niebezpiecznych treści czy niczym nie popartych tez autora. Lukrowany wianuszek mądrości, który w tej historii niewątpliwie jest, może nam nie odpowiadać, ale samo sedno jest już mocne. Gdybym chciała podkreślać wszystkie ważne zdania, które padają w tekście, pewnie cała książka byłaby kolorowa i zabrakłoby mi karteczek do zaznaczania. Dlatego po odsunięciu słodkiej otoczki polecam tę książkę wszystkim, którzy chcą słuchać.



Aleksandra, księgarka, Warszawa Westfield Mokotów