Mój dom

Tomasz Sablik aktualnie ma swoim koncie ma pięć powieści, z czego cztery zaliczane są do horrorów, czy szerzej - literatury grozy. Sama ich nie czytałam, ale na pewno mogę powiedzieć, że piąta, ta najnowsza, “Mój dom” taka nie jest. To nie groza, choć gdzieś tam powoli i systematycznie poczucie niepokoju, dyskomfortu buduje. To nie jest typowa fantastyka choć zawiera elementy magiczne, bardzo niewielkie, a sama rozpatruję je raczej jako symboliczne. Najbliżej jej do literatury pięknej - to historia, pozornie zwyczajna, która wzburza morze refleksji, do tego pisana pięknym stylem, językiem, który hipnotyzuje… Jest to pamiętnik Edwarda, młodego mężczyzny, który właśnie wrócił do domu rodzinnego, jednak zajęty czymś mocno fizycznym, postanawia dać sobie chwilę wytchnienia i spisać swoją historię. Swoją i tego domu, do którego wrócił, a w którym spędził kluczowe lata swojego dzieciństwa. I tak cofamy się do roku 2000, kiedy to bohater wkraczał w wiek nastoletni, a my możemy doświadczyć teraz, tego co on doświadczał - obserwować jego pierwsze doświadczenia, towarzyszyć mu w dorastaniu. Jest to więc wycieczka sentymentalna, ale jednak zwracająca uwagę na problemy, na które sami kiedyś też może nie zwróciliśmy (dokładnie tak jak bohater) uwagi. To książka pewna dosadnych emocji, bólu, zdrady, poczucia wyobcowania, ale też miłości, przyjaźni, silnych więzów rodzinnych. To historia głęboka, zmuszająca do refleksji i zastanowienia nad pojmowaniem podstawowych wartości. Książka zaskakująca, wielowarstwowa, nawiązująca do motywów w literaturze wręcz klasycznych, a równocześnie zaskakująca dosadnością i wyczuciem, w jakim jest podana. Książka, która na długo po lekturze siedzi w głowie i nad którą czytelnik jeszcze długo się zastanawia. Coś dla tych, którzy lubią historie niebanalne, bliskie życiu, a równocześnie zmuszające do własnych refleksji.

„Mój dom” Tomasza Sablika to moje pierwsze spotkanie z autorem. Wiele dobrego słyszałam o „Windzie”, ale postanowiłam zacząć od jego najnowszej pozycji, i to był strzał w dziesiątkę! To była rewelacyjna lektura: tajemnicza, trzymająca i stopniująca napięcie.

Historia pisana jest w perspektywy Edwarda – głównego bohatera. Na początku historii poznajemy go w momencie, kiedy jest on na skraju szaleństwa. Bohater postanawia opowiedzieć nam swoją historię, traktując to, co czytamy, jako jego swoisty pamiętnik.

I stąd też przenosimy się do przeszłości bohatera i zapoznajemy się z tym, co miało wpływ na jego dotychczasowy stan.

Ta historia jest na wskroś tajemnicza, niepokojąca i absolutnie budująca atmosferę

niepewności i pewnego zagubienia. Czujemy, że coś wisi w powietrzu, że wydarzenia, które go spotykają, na pozór wydają się zwykłe, ale czy na pewno? Z wydarzenia na wydarzenie jest coraz bardziej niepokojąco i wiemy już, że to co spotyka bohatera, to nie są jedynie przypadki. Co ciekawe w historii nie mamy nadmiaru bohaterów, jak na taką obszerną pozycję, dlatego dość łatwo można się w nich połapać.



Bardzo dobrze bawiłam się przy tej książce i nawet nie poczułam, kiedy ją przeczytałam. Jeśli lubicie nieoczywiste horrory, które zamieszają Wam trochę w głowie to bardzo, bardzo polecam tę historię!



Patrycja, Księgarka, Lublin, Witosa Felicity