Narkotyki

Witkacy w “Narkotykach” toczy walkę zarówno z własnymi demonami, jak i z kryzysem cywilizacji, który obserwował. Choć pełne humoru i dygresji, “Narkotyki” są o nieufności wobec ludzkich słabości i o zachwycie nad indywidualnością. To zbiór esejów jednocześnie śmiertelnie poważnych i ostentacyjnie ironicznych, tworzących pierwszą abstynencką książkę, którą czyta się z przyjemnością, dzięki barwnej polszczyźnie – bynajmniej nie archaicznej – oraz rozbrajającej bezkompromisowości poglądów autora. Witkacy jest przeciwnikiem wszelkich uzależnień, zwłaszcza tzw. “demokratycznych”, czyli od powszechnie używanych nikotyny i alkoholu. Autor rzeczowo przedstawia różne skutki uzależnienia, zarówno indywidualne, jak i ogólnospołeczne.

Całość wieńczy appendix, który stanowi zbiór poglądów Witkacego na rozmaite kwestie pożycia społecznego – od “niedomycia” społeczeństwa (które niekiedy wciąż można poczuć w komunikacji publicznej…), przez lekcję z golenia się i recepty domowej roboty do napomnień kierowanych w stronę rodaków, “aby byle kundel nie udawał prawdziwie rasowego bydlęcia”.

Lektura to niewątpliwie oryginalna, prawdziwa igraszka dla amatorów dekadentyzmu i awangardy. “Narkotyki” to zarówno kawał dobrej publicystyki, która pozwala poczuć atmosferę międzywojnia, jak i osobliwy poradnik, a także błyskotliwa polemika z krytykami literackimi oraz sprzeciw wobec ludzkiej obmowy. Niemal stuletnie dzieło o prostej, gawędziarskiej – jednakże nasyconej intelektualną treścią – formie, jest zaskakująco współczesne, a wydanie od Bukowego Lasu w cieszącej oko okładce ze złoceniami w stylu secesyjnym, na której podziwiamy “Tworzenie świata” pędzla Witkacego sprawia, że jest ono bezsprzecznie najpiękniejszym na rynku księgarskim.



Anna, księgarka, Wrocław, CH Magnolia Park

W świecie sztuki Witkacy to bezdyskusyjnie postać niezwykle oryginalna. Nie będę przybliżała jego biografii, ani rozpisywała się na temat jego poglądów, czy twórczości. Zainteresowani mogą sięgnąć chociażby po "Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia. Szkice estetyczne", czy kultową powieść "Pożegnanie jesieni", o której S. I. W. wspomina w "Narkotykach" w części poświęconej kokainie.

Najczęściej zadawane pytania dotyczące osoby Stanisława Ignacego Witkiewicza brzmią następująco: "Co Witkacy brał?", "Pod wpływem czego malował?" Eksperymenty Witkacego z różnymi "drogami" były przyczynkiem stworzenia legendy, czyniąc ze S. I. W. szamana dekadentyzmu.

"Narkotyki" to zbiór esejów opisujących nie tylko osobiste doświadczenia Witkacego, osąd skutków zażywania wszelkiego rodzaju używek, mniej lub bardziej kontrowersyjnych (nikotyna, alkohol, kokaina, peyotl, morfina, eter), ich wpływu na twórczość artystyczną, ale również dywagacje S. I. Witkiewicza dotyczące kondycji ówczesnego społeczeństwa. Dodatek "Appendix" to zwięzłe informacje na temat higieny osobistej i zdrowia

"Narkotyki" Stanisława Ignacego Witkiewicza polecam czytelnikom, którym nieobcy jest dekadentyzm, egzystencjalizm, czy twórczość "beat generation" oraz wszystkim szukającym niebanalnej lektury.



Magda, księgarka, Inowrocław Galeria Solna

To nie jest łatwy tekst i przyjemna lektura na wieczór z herbatką. Natomiast dla każdego, kto szuka intelektualnego poruszenia – zdecydowanie warto sięgnąć po tę pozycję.

To książka dla zainteresowanych malarstwem, życiem artystycznym i procesem tworzenia sztuki. Z pewnością to lektura obowiązkowa dla fanów Witkacego, bo autor mocno otwiera się w tym tekście, snując często bardzo osobiste przemyślenia na temat sztuki, relacji międzyludzkich i życia. Książka, pomimo być może dla niektórych kontrowersyjnego tytułu, stoi w opozycji do wszelkich nałogów. Witkacy opisując konsekwencje zażywania substancji uzależniających, mocno zniechęca do korzystania z jakichkolwiek używek. Jeśli chodzi o gatunek literacki „Narkotyki” to głównie esej, z licznymi wątkami autobiograficznymi. Witkacy jest szeroko znany, jako osoba, która przyznawała się do aktywności twórczej po zażyciu różnego rodzaju środków psychoaktywnych. Czy jednak wiemy jaki był naprawdę? Czy był to człowiek uzależniony i nieszczęśliwy, a może to tylko artystyczna poza, kontrowersja i element wizerunku? Myślę, że wielu z nas może być zaskoczonym po lekturze. Dlatego tym bardziej zachęcam, by zerknąć na karty tej książki i odkryć prawdziwą twarz jednego z najwybitniejszych polskich wizjonerów, którego dzieła literackie i malarskie inspirują kolejne pokolenia artystów. Nowe wydanie tej kultowej już książki zawdzięczamy wydawnictwu Bukowy Las.

Aleksandra, Księgarka, Warszawa Elektrownia Powiśle

„Narkotyki” Stanisława Ignacego Witkiewicza to nie tylko opis obcowania z substancjami psychoaktywnymi (nikotyną, alkoholem, kokainą, peyotlem, morfiną czy eterem), który ma być przestrogą przed wyniszczającym działaniem używek.

Dla mnie „Narkotyki” po trosze są też próbą rozliczenia się z krytykami i światem. Czuć tu żal i rozgoryczenie autora, a także pewną niezgodę na zmieniający się świat. W tym kontekście książka ta przedstawia pewną wizję Witkacego, człowieka który dużo eksperymentował – jak twierdzi dla sztuki – ale widzi zgubne skutki dla społeczeństwa, które uzależni się (zwłaszcza) od nikotyny i alkoholu.



„Narkotyki” Stanisława Ignacego Witkiewicza są świetną okazją, żeby lepiej poznać tego niepokornego artystę od innej strony – nie malarskiej czy stricte literackiej, ale eseistycznej, naszpikowanej wątkami autobiograficznymi.



Skłamałabym, gdyby napisała, że „Narkotyki” to lekka książka, doskonała na jeden wieczór przy herbatce i pod kocykiem. Lektura ta wymaga pewnej dozy skupienia i otwartości myślenia. Trzeba też mieć cały czas na uwadze, jak specyficzną osobowością był Witkiewicz.



Jednak mimo tego, że „Narkotyki” nie są pozycją dla wszystkich, wydaje mi się, że to

wartościowa książka, z pewnością warta przeczytania. Książkę w nowej szacie graficznej wydało wydawnictwo Bukowy Las.



Joanna, Księgarz, Galeria Rzeszów

Chyba każdy, kogo nie dotknął problem uzależnienia, chociaż raz zastanowił się, jak można się poczuć pod wpływem różnych używek. Otóż Stanisław Ignacy Witkiewicz przychodzi do nas z odpowiedzią.



Stanisław Ignacy Witkiewicz znany szerzej jako Witkacy to jedna z ikonicznych postaci XX-lecia międzywojennego. To nie tylko malarz, ale także filozof i eseista. W swoim zbiorze „Narkotyki”, wznowionym niedawno przez wydawnictwo Bukowy Las, zabiera nas w podróż poprzez swoje rozważania o różnych używkach. Tworzy nietypową filozofię życia, która jest obrazem kondycji człowieka w obliczu uzależnienia.



Interesującym wątkiem jest również to, że możemy poznać zaplecze tworzenia jego dzieł. Fakt, że eseje powstawały pod wpływem, dodaje im autentyczności. „Narkotyki” Stanisława Ignacego Witkiewicza to w pewnym rodzaju eksperyment łączący sztukę i uzależnienie.



Mimo pięknego wydania Bukowego Lasu nie jest to literatura dla każdego. Dotyka ona tematów kryzysu tożsamości, krytyki społeczeństwa oraz lęku egzystencjonalnego. Witkacy nawet w zbiorze, wydawać by się mogło, tak przyziemnym wplata elementy groteski.





Polecę ją osobom, które nie boją się sięgnąć po kontrowersyjne dzieła, jak i tym, którzy z chęcią czytają międzywojenną literaturę. Choć momentami trudna, to książka, która zostaje w głowie na długo.



Marysia, księgarka, Wrocław, Wroclavia