Nie ma się czego bać

Julian Barnes – mistrz opowieści o sprawach ostatecznych. Mało który autor potrafi mówić o kwestiach wielkiej wagi w tak lekki sposób, jakby rozmawiał ze znajomym o pogodzie, popijając przy tym herbatę i podziwiając widoki za oknem. A jednocześnie nie jest to w żaden sposób infantylne, banalne i nie umniejsza istoty poruszanych problemów. Barnes ma tę wspaniałą umiejętność przekazywania ważnych rzeczy w prosty sposób. Dlatego jego twórczość pisarska często zbliża się do filozofii. Książka „Nie ma się czego bać” jest opowieścią z elementami eseju. Autor analizuje temat śmierci, wiary w Boga i refleksje towarzyszące człowiekowi pod koniec życia, podpierając się własnym doświadczeniem, swojej rodziny i wypowiedziami bliskich mu intelektualnie postaci kultury i sztuki (pojawi się m.in. ulubiony Flaubert). To już kolejna propozycja autorstwa tego znakomitego brytyjskiego pisarza wydana przez wydawnictwo Świat Książki. Znakomita lektura dla pragnących chwili refleksji i oczekujących dobrej prozy. Fani Barnesa nie powinni być zawiedzeni. Nie rozumiem tylko jednej kwestii – jak mam interpretować okładkę? Pan kostek na huśtawce jest rzeczą na tyle osobliwą i estetycznie wątpliwą, że może powstrzymam się od dalszego komentarza.



Aleksandra, księgarka, Warszawa Elektrownia Powiśle

Książka Juliana Barnesa pt. „Nie ma czego się bać” porusza dość istotny temat śmierci w aspekcie ogólnym ale również w bardziej osobistym kontekście własnej śmiertelności. Tak poważny temat wymaga odpowiedniej oprawy i właściwych słów. Autor poradził sobie z tym tematem na swój własny sposób.

Barnes w swoim dziele z jednej strony przedstawia czytelnikowi losy swojej rodziny, a z drugiej odwołuje się do licznych zmarłych już pisarzy prezentując ich wyobrażenie śmierci. Dzięki temu zabiegowi dostajemy na przemian występujące krótkie odwołania do członka rodziny autora by za chwile spotkać jednego z pisarzy, którymi inspirował się Barnes. W związku z tym książka nie posiada wyraźnie zaznaczonych rozdziałów ani części. Dostajemy esej pełen rozmyślań i historii dotyczących ludzkiej śmiertelności. Autor niespiesznie snuje swoją opowieść, wplatając do niej liczne anegdoty, cytaty sławnych literatów, czy nawiązania do zmarłych rodziców. Osobiste odniesienia Barnesa, które czasami wprowadzają w nostalgię czy smutek, a innym razem wywołują lekki uśmiech są zdecydowanie ciekawsze niż partie poświęcone zmarłych pisarzom i poetom.

Niestety muszę przyznać, że książkę, która nie jest ani poradnikiem, ani do końca beletrystyką czy pamiętnikiem czytało mi się ciężko. Przede wszystkim przez wolny sposób prowadzenia narracji oraz brak wyraźnych emocji. Najtrafniej określiłbym tę książkę jako akademickie psychologiczno-filozoficzne rozważania o śmierci i śmiertelności człowieka



Mateusz, księgarz, Poznań Avenida