Niebionka na pętli

Rok 2016, Niebionka. Kolejne małe miasto nieuwzględnione w żadnym przewodniku. A w Niebionce blok – z wielkiej płyty, otoczony pasem betonu, jakby go ktoś oprawił w ramkę. W okolicy monopolowy, a za ladą Struna. Małolat, dobra morda, osiedlowy koleżka. Chciałby być raperem, marzy o nagraniu płyty, a tymczasem po pracy przesiaduje z ekipą na starym stadionie i popijając piwko, snuje wizje lepszej przyszłości. Pewnego wieczoru po lokalnym festynie znika jeden z jego przyjaciół, Konstanty, syn bogatego przedsiębiorcy. Niemrawe ruchy policji i mieszkańców sprawiają, że Struna postanawia rozpocząć własne śledztwo. Jednak próbując rozwiązać zagadkę, czuje narastający niepokój. Boi się, że „odłączy się od mózgu, straci kontakt z bazą i zaleje go czarna maź”. Myśli, które zwykle składają mu się w rymy, zaczynają się kotłować, kłębić, lepić. Rozlewająca się po niebie czarna dziura podpowiada mu, że od przeznaczenia nie da się uciec.

Brawurowy debiut Miłosza Piotrowskiego to zabawa konwencją blokowej opowieści, ale też zejście do piekła umeblowanego przez milenialny przełom. Niebionka na pętli nie jest zwykłym portretem prowincji. To historia dorastania, przyjaźni i odwagi prowadzącej do zguby. A więc „dawaj, Struna, zjedz tego łaka, pokaż wszystkim, kto to madafaka”.