Ocalić siebie

,,Kiedyś jeszcze się spotkamy, kochana, obiecuję ci to. Ale żeby tak miało się stać, musisz przeżyć swoje życie. Całe. Ja moje przeżyłem, tyle, ile mi było dane, twoje jeszcze przed tobą, jeszcze się nie kończy. Musisz być dzielna, jesteś moją najwaleczniejszą wojowniczką."



Ta historia pokazuje, że czasami w naszym życiu muszą się wydarzyć pewne rzeczy, byśmy mogli przejść dalej, to celu, który był dla nas zaplanowany. Można by rzec, że życie naszej bohaterki usłane jest większymi kolcami. Początek jej historii to opisy jej największej miłości, burzliwa diagnoza i koniec życia jej ukochanego. To bardzo wzruszający czas, rozpoczynający jakby wejście po kolejnych niemiłych niespodziankach. Praca, która podjęła również nie idzie jej najlepiej, czasami wciąż przeżywa śmierć innych ludzi przy których była obecna. Widzimy jak jej ciało reaguje na zwłoki i sami zastanawiamy się, czy dobrą drogę obrała. W splocie tych wydarzeń pozna trzech mężczyzn, którzy ponownie otworzą jej oczy na inne aspekty bycia tu i teraz. Każdy da jej lekcję, której do końca życia nie zapomni, lecz jeden z nich zostanie na nieco dłużej.

Historia jak najbardziej prawdziwa. Często w życiu dochodzi do takiego momentu, że czyjeś życie nagle się kończy i ktoś pozostaje sam. Nasza bohaterka nie planowała nikogo poznawać, wręcz broniła się przed jakąkolwiek bliskością, gdyż w jej sercu wciąż był zmarły ukochany. To właśnie dziwne sploty wydarzeń sprawiały, że wpierw poznała jednego mężczyznę, później drugiego, a kiedy wszedł ten trzeci, to tamci dwaj również wciąż trwali, jakby rywalizowali o jej uwagę. Ona patrzyła nieco pod kontem zachowania swojego synka, choć zdawała sobie sprawę, że serca nie oszuka. Autorka ciekawie ukazała męskie postacie, choć w swoim życiu bywali poważni, to jednak rywalizując zmieniali się niemal w dzieci, których cieszyła porażka drugiego. Te wszystkie rzeczy sprawiły, że nie mogłam się od niej oderwać. Zawsze gdzieś tam była jakaś luka, która tworzyła dwojaki koniec do wydarzeń. Cudowne pióro, które mogę czytać w nieskończoność:-)

Przyjaźń poznaje się po tym , że nic nie może jej zawieść, a prawdziwą miłość po tym, że nic nie może jej zniszczyć.



Świat studentki medycyny- Hani legł w gruzach, gdy jej ukochany Adam zmarł z powodu białaczki.

Zagubiona, młoda kobieta niemal wbrew sobie ukończyła studia ,choć nie do końca potrafiła znaleźć w sobie siły i chęci by z pasją wykonywać zawód medyka.

W końcu zaś dziewczyna trafiła na staż do jednego ze szpitali w niewielkiej wielkopolskiej miejscowości.

To tam przeznaczenie skrzyżowało jej drogi z dwoma mężczyznami, którzy odcisnęli trwałe piętno na jej życiu mimo, że byli różni niczym dzień i noc.

Jerzy -zamożny i przebojowy szybko upatrzył sobie ładną małomiasteczkową i nieśmiałą Hanię i nie odstraszyła go nawet wyraźna niechęć jaką żywiła do niego wybranka oraz Piotr - cichy wywodzący się z biednej rodziny pracowity chłopak z ogromną miłością do chirurgii.

Czy któremuś z nich pani doktor oddala serce?

I czy zaznała szczęścia?

Kto jeszcze będzie dla niej ważny i jakie przeciwności będzie musiała pokonać ta silna kobieta?

Odpowiedzi czekają w najnowszej powieści Katrzyny Janus .



Pisząc tę recenzję wciąż odczuwam emocje towarzyszące mi podczas lektury, a była to cała paleta uczuć- od współczucia, przez głęboki smutek I żal, po wzruszenie i szczęście towarzyszące głównej bohaterce.

Niejednokrotnie zgrzytałam zębami i płakałam. Niektórzy skradły moje serce swoją dobrocią.

Nie jest to jednak lekka historia.

Przepełniona bólem, samotnością, lecz przy tym miłością.

Piękna, wzruszająca, mądra. Napisana z sercem i ogromną wrażliwością czaruje od pierwszej do ostatniej strony.