Ostatnie słowo

Ogromnie mi się ta książka podobała. Wciągnęła mnie od pierwszych chwil w których poznałam bohatera, który pisywał dla innych początki książek. Zwykle bywało to tak, że ktoś wyznaczał mu rodzaj literatury i podawał co chciałby napisać. On pisał dla nich początki, oni wpierw przelewali mu pieniądze i po siedmiu dniach uzyskiwali to o co prosili. Pewnego jednak dnia do jego domu przybywa kobieta, która wręcz żąda natychmiastowego tekstu. Nie jest też zwyczajną osobą, a nasz pisarz początków ciężko miał się skupić, gdyż chwilę wcześniej zakopywał jakieś zwłoki. Nie spodziewał się jednak tego, że nic nie pójdzie tak jak zawsze.

Autorka w dużej mierze postawiła tu na tajemnice. Co postać, to posiadała większe sekrety, które odkrywane były bardzo wolno. Napięcie podczas czytania jest ogromne, gdyż lawirujemy między czasem w którym historia dotyczy się pisarza i tym, który zaczął pisać, bo my czytamy każde jego słowo. W pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać która z opowieści jest prawdziwa, bo styl między dwoma początkami był taki sam. Jeśli już ktoś tu się pojawia, to albo tylko na chwilę, albo ma sporo na sumieniu i co jakiś czas policja powraca do jego osoby, by poznać co takiego ważnego ukrywa. Opowieść z książki dotyczy dziewczynki, która nagle zaginęła wychodząc z samochodu. To od przepytywanych osób dowiadujemy się ile tak naprawdę postaci w tym uczestniczyło, bo nie każdy akurat zauważył tutaj wszystkich. Dziwna była reakcja na tą sytuację bliższych osób, gdyż obie córki nie były zwyczajne. Miłość gra tutaj dziwną rolę, gdyż jest zastępowana przeróżnymi rzeczami, które dają uciechę tylko na chwilę. Również ojciec, który miał je pilnować wykazał się małym rozsądkiem, lecz porównując go z innymi, bardziej kochał od pozytywnej strony. Trudno jest opowiedzieć coś więcej, gdyż cudownie się ją smakuje skrawek po skrawku. Ma duży nacisk psychologiczny, nie każdy bowiem o tym samym myśli w podobny sposób. Polecam do przeczytania, bo zapewne jak ja przepadniecie od pierwszej strony. Naprawdę dobra!

Po rewelacyjnych "Lesie zaginionych" i "Terytorium" nieco słabsza książka tej autorki. Intryga przewidywalna, podobnie jak zakończenie. Da się przeczytać, ale nie porywa.

William Kriger zarabia na życie wymyślając początki książek. Pewnego dnia u progu jego drzwi zjawia się Weronika, której marzeniem jest napisanie książki o największym ludzkim koszmarze. Ulegając namowom kobiety, Kriger decyduje się napisać dla niej początek książki, nie mając pojęcia co się stanie, kiedy napisze „Ostatnie słowo”…



Najnowsza książka Agnieszki Pietrzyk dwuwarstwowa opowieść podzielona pomiędzy losami Williama, a fabułą książki, której ten początek napisał na prośbę Weroniki. Motyw książki w książce nie jest w literaturze czymś nieznanym i przywodzi w pierwszym skojarzeniu myśl nawołującą do jednego z najsłynniejszych dzieł mistrza grozy, która notabene została nawet zekranizowana. Pietrzyk w swojej książce bawi się czytelnikiem, prowadząc go niczym dziecko za rękę po tajemniczych zakamarkach opowieści, w których czyha ludzka zawiść, niepohamowana rządza zemsty i chory umysł. Wszystko to w otoczeniu panującego wokół strachu i nieustannej ciekawości, którą autorka starannie podsyca, dochodząc w punkcie kulminacyjnym do temperatury jej wrzenia.



„Ostatnie słowo” to ciekawie skonstruowany thriller, który w przeciwieństwie do jemu podobnych historii, nie zanudza ukazując finalnie prawdziwą stronę ludzkiej natury, mieniącą się w odcieniach czerni i szarości. Świetna książka, która pozwoli Wam zapomnieć na jakiś czas o przyziemnych sprawach życia codziennego, gwarantując dobrą czytelniczą rozrywkę. Polecam z tego skorzystać…



Współpraca z wydawnictwem Czwarta Strona.