Panie z Cranford (ekskluzywna edycja)

„Pnie z Cranford” są niezwykle komfortową i przytulną powieścią. Wpisują się w trend slow life i cozy reading. Ogólna koncepcja powieści to pochwała spokojnego, domowego życia w dobrej, starej Anglii, w otoczeniu znajomego towarzystwa przyjaciół.



Czasy wiktoriańskie, kapeluszony, bileciki towarzyskie i pamiątkowe medaliony z puklami włosów, czyli świat kobiet u schyłku XIX wieku. W małej angielskiej, sielankowej wiosce grupka starszych pań stanowi centrum towarzyskiego światka.



Opowiadania opisują życie w prowincjonalnym angielskim miasteczku z perspektywy starszych pań. Oczywiście nie znaczy to, że przygody bohaterek są nudne i powtarzalne. Wymyślają całkiem kreatywne sposoby rozwiązywania problemów, jakie się przed nimi pojawiają. Równie dobrze jedną z bohaterek mogłaby być sama Jane Austen, gdyby dożyła sześćdziesiątki. Tytułowe panie z Cranford dbają o przestrzeganie konwenansów, zasad społecznych i reguł wiktoriańskiego świata. Tak każe im obyczaj, tradycja i wychowanie. Ale serce podpowiada swoje pragnienia. Starsze bohaterki rozliczają się ze swoimi wyborami. Ich życie skontrastowane jest z nowoczesnym zmieniającym się światem i pojawiają się wątpliwości, omyłki, niespodzianki. Bo czy damie wypada założyć sklepik i zajmować się handlem? Albo czy wypada spotkać się sam na sam ze swoją dawną miłością? Jakie to uczucia podczas pierwszej przejażdżki pociągiem?



Świetną robotę zrobiło BBC nakręcając serial na podstawie opowiadań i ubierając w kostiumy pań z Cranford genialną Judy Dench i wspaniałą Imeldę Staunton.



Weronika, księgarka, Gliwice Arena

Niestety najpierw obejrzałam film, a potem zabrałam się za książkę i może dlatego nie porwała mnie tak, jak się tego spodziewałam. Czytelnik jest świadkiem oficjalnego życia kobiet z Cranford, a jednocześnie -jak przez dziurkę od klucza - widzi to, co jest zarezerwowane wyłącznie dla czterech ścian. Czytało mi się ją trudniej i wolniej niż Północ i Południe pewnie przez zaproponowaną narrację.