Paradyzja

To moje pierwsze spotkanie z tym autorem, słyszałam wiele dobrego, ale nie spodziewałam się, że dostanę coś tak niesamowitego!



Wyruszamy razem z „pisarzem” z Planety Ziemia w kosmiczną misję, aby przyjrzeć się bliżej życiu na Paradyzji, kolonii orbitalnej, która szczyci się idealnie wykreowanym ustrojem społecznym. Jednak na miejscu okazuje się, że dziwaczne zasady panujące wśród Paradyzyjczyków skrywają za sobą mroczną tajemnicę. Skąd ta dziwna mowa? Czemu nie ma prywatności? Gdzie tak naprawdę znajduje się Paradyzja?



Od tej książki nie da się oderwać. Janusz Zajdel z fenomenalnym stylem zabiera nas w podróż pełną napięcia i niepokoju. Klimat jest bardzo zbliżony do kultowego „Roku 1984” Orwella, gdzie również panuje skrajna kontrola, nawet własnych myśli. Teoretycznie wizja przyszłości, a w praktyce?



Po przeczytaniu „Paradyzji“ człowiek bardziej docenia wolność, swobodę myśli, prywatność czy nawet ten nieuporządkowany chaos życia codziennego. Polecam każdemu, gdyż nie tylko jest to wspaniała powieść science fiction, ale też historia z głębokim przesłaniem o istocie kontroli w społeczeństwie.



Zuzanna, księgarka, Gdańsk, Galeria Metropolia

"Paradyzja" Janusza Zajdla powstała w latach 1981 – 1982 w Warszawie. Przypomnijmy, w PRL był to mroczny czas komunizmu i jego apogeum, ostatni zryw totalitaryzmu – stan wojenny. Powieść została wydana w 1984 roku, taki ukłon w stronę Orwella? Janusz Zajdel był mistrzem SF o profilu socjologicznym. W powieściach autora nie znajdziemy kosmicznych bitew, spektakularnego podboju kosmosu. Jest tam za to wnikliwe studium przypadku, które obejmuje społeczeństwa przyszłości.

Paradyzja, to sztuczny świat zamieszkany przez wielką społeczność ludzką. Świat zamknięty, sterowany przez system, w międzyczasie dowiemy się, kto stoi za tym skomplikowanym systemem kontroli i czemu ów ma służyć. Autor z wyjątkową wnikliwością skupia się na ofiarach systemu, czyli mieszkańcach „Sztucznego Świata”.

Autora niestety nie ma wśród nas, zmarł w 1985 roku. Trudno dziś stwierdzić jednoznacznie, co Janusz Zajdel miał na myśli. Czytelnicy z lat osiemdziesiątych widzieli w powieści alegorię komunizmu. Zamkniętego, kontrolowanego społeczeństwa, które w warunkach izolacji pracowało ciężko na garstkę uprzywilejowanych władców. W zależności od czynnika SC miało się większe lub mniejsze przywileje. Wybrańcy bywali nawet na planecie macierzystej, a ci którzy mieli mniej szczęścia w jej niebezpiecznych kopalniach.

Współcześni czytelnicy w sposobie kontroli społeczeństwa Paradyzji, sposobie podziału dóbr, samym systemie zamknięcia i wreszcie w sposobie obliczania czynnika SC doszukują się dzisiejszej UE. Płatności bezgotówkowe, miasta do 30-minutowych odcinków przemieszczania się, ślad węglowy, totalna inwigilacja i „Zielony ład” dotyczący Europejczyków, nie reszty świata i na pewno nie elit politycznych. Mimo przerażającej wizji polecam tę książkę serdecznie.