Piękna ciemność

Recenzja KULTURIADY bardzo trafna, nie mam za wiele do dodania. Tutaj trafnie pasuje określenie, że książki (komiksu) nie powinno oceniać się po okładce. Jest to rysunkowy dance macabre dla niepoznaki grany przez "dobre duszki".

Mam bardzo mieszane uczucia względem "Pięknej Ciemności" – nie zamierzam tego ukrywać. Z jednej strony to przepięknie zilustrowany komiks, który nie boi się sięgać po kontrowersyjne, a momentami wręcz przerażające i obrzydliwe motywy, a z drugiej – odniosłem wrażenie, że historia albo nie miała do końca sprecyzowanego konceptu, albo nie potrafiła go w pełni przekazać czytelnikom. Cieszę się jednak, że miałem okazję się z nią zapoznać, głównie dzięki przepięknym ilustracjom, choć po zakończeniu lektury pozostał mi duży i niestety niemożliwy już do zaspokojenia niedosyt.



To, co zdecydowanie wyróżnia ten komiks, to jego warstwa graficzna – akwarelowe, niemal malarskie panele pełne precyzyjnych detali i niezwykłej dbałości o każdy szczegół. Bajkowy krajobraz i intensywna kolorystyka sprawiają wrażenie, jakby Kerascoët - autor ilustracji, naprawdę siedział na łące wśród traw i kwiatów, obserwując z najwyższą uwagą mikroskopijny świat natury i jej mieszkańców. Dla samych tych obrazów warto po tę powieść graficzną sięgnąć.



Dla mnie największy problem jednak leży w konstrukcji fabularnej. Pomysł wyjściowy jest świetny – przedstawienie uroczych, wróżkopodobnych bohaterów jako ucieleśnienia najbardziej toksycznych ludzkich cech: zawiści, podłości, chciwości, obłudy czy gniewu – od razu mnie do siebie przekonał. Prosty, ale bardzo trafny zabieg, który działa z dużą siłą rażenia.



Co zatem nie zagrało? Moim zdaniem – długość i forma narracji. Komiks jest zwyczajnie zbyt krótki, by dać fabule przestrzeń na rozwinięcie skrzydeł. Co więcej, jego struktura przypomina raczej zbiór krótkich scenek z życia różnych postaci niż spójną, ciągłą opowieść. Niby się one uzupełniają, ale jednak sprawiają wrażenie oderwanych epizodów. Zabrakło mi tu konsekwentnie poprowadzonego motywu przewodniego, przez co trudno było mi w pełni zaangażować się w tę historię, a same postaci – choć wizualnie ciekawe – pozostały płytkie i niedostatecznie rozwinięte. Gdyby autorzy zdecydowali się na dłuższą formę, z bardziej wyrazistą i zwartą narracją, wiele z tych problemów można byłoby uniknąć. A tak otrzymujemy dzieło piękne wizualnie i koncepcyjnie intrygujące, ale fabularnie zbyt proste i niepogłębione, przez co jego potencjał nie został w pełni wykorzystany.



Mimo tych zastrzeżeń, lektura i tak była dla mnie satysfakcjonująca – w niektórych momentach naprawdę poczułem dreszcze, a strona graficzna zachwycała na stałym, bardzo wysokim, poziomie. Po prostu zabrakło mi głębszego zaangażowania w opowieść i uczucia pełnego zanurzenia w przedstawiony świat. "Piękna Ciemność" to bez wątpienia wizualnie imponujące doświadczenie – choć narracyjnie odrobinę powierzchowna, co z zresztą ciekawie wypada na tle jej bohaterów, których pozornie uprzejme maski skrywają brutalne, bezlitosne oblicza.