Pod okapem burzy

"W odróżnieniu od wielu współczesnych poetów, którzy w swoim opisie świata nie wychodzą poza najbliższy  horyzont antropocentryczny (człowiek i tylko człowiek jako bohater literacki), autor umieszcza ognisko swojej kamery w oku pawika, drozda, kropli, która wzbiera i w końcu nabrzmiała spada, w ciszy ścieżki, powietrza "cudownie żeglownego", zmierzchu wahającego się pomiędzy litą ciemnością a jasnością. (...)"  - Z posłowia Józefa Barana.