Przeprawa

Osobiste tragedie dotykające wielkich artystów czasem przeobrażają się w arcydzie­ła. Requiem Anny Achmatowej, Orfeusz i Eurydyka Czesława Miłosza to przy­kłady tej zdumiewającej transformacji bólu po stracie najbliższej osoby w utwory umożliwiające z jednej strony autorom przeżycie terapeutycznego katharsis, z dru­giej nam, czytelnikom, uczestniczenie w cudzym cierpieniu, które staje się do­świadczeniem wspólnym i uniwersalnym. Wśród takich najwybitniejszych świa­dectw poetyckich należy bez wątpienia umieścić Przeprawę Marzanny Bogumiły Kielar – cykl trenów napisanych po śmierci męża.

Lekturze tej książki towarzyszy poczucie porażenia i zachwytu, oszołomienia pięknem tych wierszy i niedowierzania, że można napisać coś tak wspaniałego i wstrząsającego. Jest tu czysty ból, jest zimno, lód, dużo lodu, szron, zmrożone skamieliny cierpienia – ale wszystko to przenika płomień silniejszej od śmierci miłości. Z okrucieństwem utraty usiłuje mierzyć się poezja, pojedyncze wersy i obra­zy, próbujące przynieść ratunek, odwrócić to, co nieuchronne – zemsta ręki śmiertelnej nie jest w stanie tego sprawić, ale przynosi nam wiersze zawierające w sobie okruchy nieśmiertelności.