Przypływy i odpływy

“Przypływy i odpływy” totalnie mnie zaskoczyły. Wciągająca fabuła, emocjonalna głębia i autentyczni bohaterowie sprawiły, że trudno było mi się oderwać — czytałam do późna, nie mogąc odłożyć książki. Klaudia Komorowska potrafi pisać o uczuciach bez patosu, za to z dużą wrażliwością i trafnością. To opowieść o relacjach, trudnych wyborach i wewnętrznych zmaganiach, która zostaje w głowie na długo po ostatniej stronie. Mam ogromną nadzieję, że to dopiero początek tej historii!

Serdecznie polecam debiutancką książkę Klaudii Komorowski <3

Jest to idealna pozycja dla każdego, kto ceni sobie wartką i spójną fabułę, wyrazistych, ciekawych bohaterów i dobry styl pisania.

Książka, która od początku zaprasza do swojego świata, a ty z przyjemnością wchodzisz w to i zanurzasz się w niej całkowicie.

Czekam z wielką niecierpliwością na drugą część książki i dalsze przygody jej bohaterów :)

Serdecznie polecam debiutancką książkę Klaudii Komorowski <3

Jest to idealna pozycja dla każdego, kto ceni sobie wartką i spójną fabułę, wyrazistych, ciekawych bohaterów i dobry styl pisania. Książka, która od pierwszej strony zaprasza do swojego świata, a ty z przyjemnością wchodzisz w to i zanurzasz się w niej całkowicie.

Czekam z wielką niecierpliwością na drugą część książki i dalsze losy bohaterów.

Mam wrażenie, że w polskiej literaturze jakaś czarna dziura pochłania sensowne historie o kobietach trzydziestoparoletnich. Może nie jestem dziką fanką literatury obyczajowej (z wyjątkami), ale raz na jakiś czas sięgam kontrolnie po jakąś nowość, licząc na to, że tym razem zamiast mdłego, szytego grubymi nićmi romansidła, albo abstrakcyjnej komedii pomyłek, trafię w końcu na rodzimy odpowiednik wczesnej Emily Giffin. Książkę w której znajdę prawdziwe życie, rozterki, z którymi mogę się utożsamić, bohaterki, które borykają się z tymi samymi "egzystencjalnymi rozkminami" co ja i zwykłych bohaterów - nie takich przefiltrowanych przez fantazje erotyczne koła gospodyń podmiejskich. Ot, takie mam dziwaczne fanaberie.



Pewnego dnia dostałam propozycję zostania betaczytelniczką debiutanckiej książki wnuczki Krystyny Siesickiej, jednej z moich ulubionych polskich pisarek. Zgodziłam się od razu - z ogromną nadzieją, ale też całkiem zrozumiałym niepokojem. Bo czy zdolność malowania słowem rzeczywistości może być dziedziczna? Okazuje się, że owszem. Jeśli nawet nie geny, to widać same interakcje ze sławną babcią wyposażyły autorkę nie tylko w dobre pióro, ale też dar obserwacji rzeczywistości i eksplorowania skomplikowanych, trudnych emocji.



Przejdźmy do konkretów. Główna bohaterka jedzie na Półwysep nauczyć się pływać na desce, a przy okazji spędzić przyjemne lato w jakichś atrakcyjnych męskich ramionach. Chętnych do nauczania (i nie tylko) nie brakuje, ale nie wszyscy spełniają wymagania. Gdyby bardzo, ale to bardzo fabułę upłycić, można byłoby stwierdzić, że mamy tu klasyczny trójkąt i bohaterkę, która nie potrafi wybrać. Szkopuł w tym, że nie jest to banalny, miałki romans, a prawdziwy wybór nie dotyczy bynajmniej tego, który z panów na tapecie jest fajniejszy. Czytając, miałam wrażenie, że męskie postacie, choć wyraziste i wystarczająco pogłębione są tu jedynie metaforą, odzwierciedlającą różne wizje szczęścia. Przypływy i odpływy to dla mnie tak naprawdę historia o tym, że czasami najtrudniej jest wybrać samą siebie. Na nic zda się determinacja, odwaga i bezkompromisowość, kiedy błądzi się po omacku w labiryncie krzywych luster. Postawić własne pragnienia i szczęście ponad oczekiwania innych? A czy potrafimy je jeszcze odróżnić?