Ptaki ciernistych krzewów

Ostatnio mam ochotę czytać klasyki. Wydawnictwo Albatros wyszło naprzeciw moim oczekiwaniom i przygotowało piękne wydanie „Ptaków ciernistych krzewów”.

Nigdy wcześniej nie czytałam tej książki, ani nie oglądałam serialu. Gdy w moje ręce wpadło wznowienie w prześlicznej okładce postanowiłam to zmienić. Moim zdaniem nie jest to łatwa historia. Trzeba dać jej czas. Wczuć się w wydarzenia opowiedziane na stronach tej powieści. Delektować się nią. Nie jest to banalny romans, a książka o miłości. Skomplikowanej, trudnej i zakazanej. Do tego trzeba dodać dużo poświęcenia, trudnych wyborów, straty i smutku. Mimo, że Colleen McCullough napisała tę książkę ładnych paręnaście lat temu to zestarzała się ona bardzo dobrze, a wręcz nie odczuwa się podczas czytania jej wieku. Jest to wielopokoleniowa historia, która stała się wielopokoleniową lekturą. Świetnie wykreowani bohaterowie, opisy oddające piękno Australii, urzekająca historia miłosna. „Ptaki ciernistych krzewów” to książka z kategorii tych wywołujących kaca i potrzebujących czasu do poukładania sobie wszystkiego po przeczytaniu.

Polecam „Ptaki ciernistych krzewów” dla tych, którzy szukają historii miłosnej. A tym, którzy czytali lub oglądali serial, proponuję sięgnąć po tę książkę ponownie.

Irmina, księgarka, Toruń CH Plaza

Poruszająca powieść o miłości. Pokazuje inny obraz i to jak nasze decyzje wpływają na nasze życie. Nie jest to dynamiczna opowieść tylko towarzyszenie bohaterce przez wiele wiele lat. Polecam wszystkich którzy kochają wielopokoleniowe historie z wplecionym dramatyzmem w tle.

Cisza australijskiego bezkresu to nie tylko pejzaż, ale stan duszy. W Ptakach ciernistych krzewów Colleen McMullough wyciąga z tej pustki melodie cierpienia i pożądania, a jej bohaterowie – szczególnie Meggie i Ralph – noszą w sobie to, co najbardziej ludzkie: napięcie między pragnieniem a obowiązkiem. Ich historia nie jest romansem w powszechnym znaczeniu. To tragiczna epopeja, rozciągnięta w czasie i przestrzeni jak cień samotnego drzewa na równinie.



Zaletą McMullough jako autorki jest jej nieprzeciętny dar obserwacji psychologicznej. Nie moralizuje, przedstawia ludzi w ich kruchości, często wbrew społecznym oczekiwaniom. Emocje jej bohaterów nie są deklaracjami lecz ranami – niemy krzyk Meggie jest wyrazistszy niż tysiące papierowych słów. Kiedy wszystko co McMullough ma do zaoferowania jako autorka osadzi się głęboko w kontekst australijski, otrzymujemy także obraz Australii jako współuczestniczki dramatu. Piasek, upał i wiatr wciskają się w oczy duszy, potęgując odczucie osamotnienia.

Szkoda tylko, że okazjonalnie autorka zbyt długo wpatruje się w horyzont przyszłych wydarzeń, zastanawiając się czy spadnie deszcz czy przyjdzie wiatr, tzn. pojawiają się pewne problemy z rozwleczeniem tempa powieści.



Na szczęście nawet w chwilach znużenia, książka nie traci ciężaru prawdy. Miłość, w tym świecie, to ptak, który śpiewa najpiękniej, kiedy umiera, przybity ciężarem – i to wystarczy.



Martin, księgarz, Księgarnia Katowice Trzy Stawy