Sekrety Syberii

Pośród talii kart rozłożonych na walizkach służących za stoliki, stosików ości po rybach, połci słoniny i rozwieszonego pomiędzy łóżkami prania – po płackartnym przechadza się z dymiącym samowarem bogini rosyjskich kolei: prowadnica, której zadaniem jest organizacja naszego wagonu podczas tej podróży. Gdy wyprawa Koleją Transsyberyjską dobiegnie końca, wskoczymy do bani zbudowanej z modrzewia i cedru albo do kąpieli w odwarze z pantów z dodatkiem ziół. Po takim relaksie na nogi wciągniemy walonki i w mróz ruszymy do Jakucka, na bazar po zamrożone naturalnie ryby. Zaczekamy na wiosnę, by pojechać nad Bajkał i dojrzeć kamienie na głębokości 40 m.

Po drodze spotkamy szamana wróżącego z opalonej łopatki barana. Czy przewidział fortunę „wódczanego króla” Alfonsa Koziełł-Poklewskiego i klęskę rodziny Owieczkinów? Zna drogę do Białowód? Wie, gdzie w miejscowości Udacznaja szukać diamentów? A może widział ból i cierpienie katorżników zesłanych do syberyjskiego piekła… Odpowiedzi znajdują się na stronach „Sekretów Syberii”, w ponad trzydziestu wyjątkowych opowieściach o najdalszych miejscach, zaskakujących, ale też bolesnych wydarzeniach i wyjątkowych ludziach. Daj się zabrać w tę niezwykłą podróż!

PS Na zachętę polecamy stroganinę, przysmak syberyjskiej kuchni: z oskórowanej, ale wciąż zamarzniętej na kość surowej ryby należy nożem zestrugać cieniutkie płatki, które wprost rozpływają się na podniebieniu.

PS 2 Już naprawdę na koniec żart: syberyjskie lato trwa przeważnie krótko, czasami zaledwie kilka tygodni. Podobno mieszkańcy Czukotki uważają, że szczególnie udane lato to takie, które wypadnie w… niedzielę.