Słowiańskie tajemnice

Wspaniała publikacja o tematach o jakich właśnie nie można przeczytać w polskiej Wikipedii, np. nie ma tam nic o Arkaim, któremu autor poświęcił kilkanaście stron opisu. Pełno ciekawostek i mądrych wniosków. Bardzo polecam

Książka pełna wiedzy i prawdy. Opinia Księgarza jest nieprawdziwa, bo książka ma charakter popularno-naukowej o czym sam autor pisze i wymaganie d niego reżimu formatowania mnóstwa przypisów według jakichś akademickich wymagań (kilka różnych) jest zwykłym czepianiem się. Tak samo jak pisanie o tekstach z Wikipedii jest bzdurą totalną, gdyż o Arkaim, o którym autor tu pisze w jednym z rozdziałów, nie ma żadnej wzmianki w polskiej Wikipedii, o czym zresztą Kosiński wspomina też w książce. Widocznie Księgarz jej nie czytał, tylko dostał chyba od kogoś gotowca z hejterską oceną do wstawienia. Żenada. A książka świetna i podaje mnóstwo mało znanych informacji. Dlatego zakute łby propagujące od wieków jedynie słuszną wersję historii mają z takimi pozycjami problem.

Istnieją tytuły doktora i profesora, co niektórym wystarcza, by pisać bzdury lub uprawiać politykę historyczną, a nie historię. Nie musimy jednak czytać wciąż tych samych interpretacji naszych dziejów kompletnie różniących się od siebie, mimo że "uczeni" stosują tę samą metodologię naukową, wstawiają przepisy z zasadami ustalonymi na swojej uczelni, czasem podają źródła do prac kolegów, bo do publikacji swich opononentów to już raczej nie. Pod anonimami uprawiają hejting niezależnych badaczy takich, jak Tomasz J. Kosiński, bo zwyczajnie zazdroszczą im aktywności i odkrywczości. Chwała takim autorom, którzy mają odwagę pisać prawdę, na przekór atakom pełnych żółci, która wylewa się z gardeł akademików powtarzających od lat tylko "jedynie słuszną wersję historii">

Słaba książka. Autor skoncentrował się na przepisywaniu od innych i z Wikipedii. Własne przemyślenia na poziomie gimbazy. Nie warto.

Z jakiegoś powodu istnieje konsensus naukowy dotyczący historii Polski. Z jakiegoś powodu istnieją również tytuły magistra, doktora i profesora nauk humanistycznych w zakresie historii. A potem pojawia się Tomasz J. Kosiński, cały na biało, wraz z książką „Słowiańskie tajemnice”.



Autor pisze o sobie: z wykształcenia politolog, z zamiłowania historyk. Widać to w jego książce, rzekomo historycznej. Czy można traktować poważnie pracę naukową, w której przypisy są wykonane niepoprawnie? Nie zawierają one numerów stron z publikacji papierowych, w internetowych brakuje daty dostępu, a powtarzający się tytuł jest skrócony wielokropkiem. Już nie wspominając o sytuacji, gdy autor powołuje się na swoje własne teksty.



Weźmy pod lupę rozdział, który jest kluczowy dla „Słowiańskich tajemnic” – pojawia się na okładce. Przedstawia bitwę nad Tollense, Dolińcą czy też Dołężą jako wydarzenie, o którym historycy postanowili zapomnieć. Wystarczyło zerknąć na jeden z artykułów na ten temat, aby dowiedzieć się, że jest to bardzo ważne odkrycie, o którym brakuje źródeł pisanych – bo w czasie i miejscu bitwy pismo nie było jeszcze powszechne. Następnie zalewa czytelnika rozmyślaniami na temat nazwy rzeki i okolicznych mieszkańców – ale już nie uraczy go źródłem. Oczywiście nie poda też źródła, gdy praktycznie przepisuje tekst z Wikipedii.



Czy z pomocą Kosińskiego poznamy tajemnice Słowian? Nie sądzę. Można poczytać dla zabawy, a następnie zweryfikować wiedzę w bardziej wiarygodnych publikacjach.



Paulina, księgarka, Wrocław Korona