Szwajcaria i naziści. Jak alpejska republika przetrwała w III Rzeszy (e-book)

Osobliwy ogląd sytuacji jak na Amerykanina

WJS

Książkę kupiłem, gdy tylko została wydana. Właściwie poza stareńką, wydaną jeszcze za ś.p. Nieboszczki Komuny Historią Szwajcarii nic podobnego w Polsce się nie pojawiało. Zdziwiło mnie hagiograficzne podejście Autora. Jednak uznałem, że skoro pisze, podając obficie źródła, to pewno tak było. Potem okazało się, że nie całkiem: Na anglojęzycznej Wikipedii znalazłem taki kwiatek: https://en.wikipedia.org/wiki/Wauwilermoos_internment_camp Osobliwe, że po niemiecku nie ma o tym ani słowa. A zatrudnianie zdeklarowanego hitlerowca na szefa obozu dla internowanych alianckich lotników i przymykanie oka na jego sadyzm, to nie przynosi Helwetom chwały. Tym bardziej fakt, że tolerowali go na tym stanowisku do końca wojny, a zwolnili dopiero po zakończeniu działań także na Pacyfiku (co dla Szwajcarii oznaczało dopiero koniec wojny, bo przez Szwajcarię Japonia negocjowała kapitulację). Bardzo ciekawi mnie, jak Amerykanin mógł coś podobnego, gdy ten szwajcarski faszysta Andre Beguin pastwił się nad jego rodakami (większość internowanych w Wauwilermoos stanowili amerykańscy lotnicy). Podobnie nie ma ani słowa o niesławnym Judenzaunie, czyli ogrodzeniu wzniesionym przez Szwajcarów (nie Nazistów niemieckich) na granicy, by uniemożliwić Żydom ucieczkę z Rzeszy. Przeanalizowałem dossier Autora i okazało się, że jest on fanatycznym zwolennikiem prawa do nieograniczonego posiadania broni. W USA lobbował (jak widać - skutecznie) za utrzymaniem prawa do powszechnego posiadania broni. Zapewne dlatego jego fascynacja Szwajcarią. Nie zauważył jednak różnicy pomiędzy posiadaniem broni na podstawie dowodu tożsamości, co umożliwia jej legalne nabycie każdemu, nawet szaleńcowi i wydawaniem broni członkom powszechnej samoobrony wojskowej (bo taki mniej-więcej status ma szwajcarska armia) na podstawie opinii podoficerów i oficerów obserwujących każdego rekruta na wielu ćwiczeniach.