Tarcza gromu. Cykl Troja. Tom 2

IDEALNY DRUGI TOM

KULTURIADA

Recenzję "Tarczy Gromu" można byłoby zakończyć jednym zdaniem: "jeśli spodobał Ci się "Pan Srebrnego Łuku" (pierwszy tom trylogii Troja) - to "Tarcza Gromu" też przypadnie Ci do gustu". Postanowię jednak się trochę bardziej rozpisać o tej książce, a jest o czym, bowiem "Tarcza Gromu" jest pod każdym względem idealną kontynuacją, która nie dość, że robi wszystko to co wychodziło u jej poprzednika, a miejscami nawet go w tych aspektach przebija. Raz, że jest to świetna kontynuacja to na dodatek jest to kontynuacja twardo stojąca na własnych nogach i dostarczająca czytelnikowi zupełnie nową dawkę emocji. "Tarcza Gromu" jest właśnie takim klasycznym Heroic Fantasy, która jest wypełniona po brzegi akcją i łapiącymi za serce wydarzeniami pompującymi adrenalinę wprost do serc czytelników, pełnokrwistną opowieścią o mitycznych bohaterach, od której dosłownie nie sposób się oderwać. Czytelnik, mimo że powinien być już przyzwyczajony do tego po lekturze pierwszego tomu, ponownie wrzucony jest w samo centrum wiru wojny i polityki Starożytnej Grecji, ale kłamstwem byłoby powiedzieć, że nie jest to w ogóle satysfakcjonujące. Tu akcja goni akcję, a czytelnik może tylko z zawrotną prędkością przewracać kolejne strony by dowiedzieć się "co będzie dalej?". Jednocześnie autor nie przytłacza zbytnio swoich odbiorców nad wyraz mnogą ilością wydarzeń - co prawda wrzuca ich bezpardonowo w ten wykreowany przez siebie świat, ale jednocześnie pozwala im go chłonąć i się nim bezkarnie zachwycać. I mimo, że znamy już ten świat z licznych mitów i eposów, to podczas lektury można się złapać niejednokrotnie na efekcie "wow". Gemmel zasypuje nas kolejnymi zastępami wydarzeń, postaci i powinowactw między nimi, ale jednak przedstawia to nam w tak umiejętny i przemyślany sposón, że po prostu nie sposób się w tym pogubić. Co prawda, Gemmel ma pewną specyficzną, a miejscami może nawet irytującą dla niektórych, manierę przypominania czytelnikom co jakiś czas, co wydarzyło się w poprzednim tomie, ale sposób, w jaki to robi przypomina bardziej swego rodzaju opowiastkę przy ognisku, aniżeli impertynenckie wtrącenie, wybijające czytelnika z rytmu. To co David Gemmel również robi na bardzo wysokim poziomie to wykorzystywanie współczesnie dostępnej dla nas wiedzy i umieszczanie jej wewnątrz wykreowanego przez siebie świata. Gemmel doskonale wie, jak potoczyły się dalsze losy Grecji i Świata po Troi oraz jest świadom wydarzeń, który działy się równolegle obok niej i dzięki temu potrafił w umiejętny, ale też intrygujący, sposób wpleść w prezentowaną fabułę trochę ciekawostek historycznych, mrugnięć okiem do czytelnika albo ukrytych nawiązań do innych wydarzeń czy historii. Niektóre z nich naprawdę zrobiły na mnie ogromnie wrażenie i niejednokrotnie uśmiechałem się od ucha do ucha, jak trafiałem na jakąś ukrytą wiadomość na kartach powieści, pozostawioną tam dla mnie przez autora. Gemmel tworzy zatem nie tylko nową wersję "Illiady" Homera, która ukazuje nam wydarzenia zza jej kulis, ale rownież przedstawia nam fascynującą opowieść opartą na motywie "co by było gdyby" - to wszystko nie przypomina jednak bełkotu jakiegoś fana teorii spiskowych, lecz gruntownie przemyślaną wizję opartą na głębokim researchu. "Tarcza Gromu" to jednak przede wszystkim opowieść o wojnie i jej niuchronnym wpływie na los zwykłych ludzi. To historia o tym, jak honorowi mężczyźni w mgnieniu oka skaczą sobie do gardeł, a ich bogobojne żony momentalnie stają się spiskowczyniami. Ta książka nie oszczędza nawet dzieci czy zwierząt, pokazując, że wojna wszystkich traktuje niestety równo. W śledzeniu historii przedstawionej w "Tarczy Gromu" pomagają nam świetnie wykreowani bohaterowie, i mimo, że są one oparte na klasycznych figurach znanych nam ze starożytnych mitów i legend to Gemmelowi faktycznie udało się tchnąć w te postaci iskrę życia, tworząc bohaterów, z którymi naprawdę można się utożsamić, i którym można szczerze kibicować. Często oznacza to jednak, że kibicujemy potworom i bestiom, których nie chcielibyśmy spotkać w prawdziwym życiu. Mimo to chcemy wierzyć w ich szczerze intencje i podejmowane w oparciu o to decyzje. Niejeden raz ostro się na tym przejedziemy, jednak końcowo i tak darzymy te postaci niesamowitym i niezachwianym uczuciem. W moim przekonaniu świadczy to o wykreowaniu naprawdę solidnych i przekonuwyjących do siebie postaci, a "Tarcza Gromu", jak i cała trylogia "Troi" jest takimi bohaterami wypchana po brzegi. Nic tylko wybrać się z nimi na żegluję po Wielkiej Zieleni.