Ukryte skarby

Nie zaskoczyła mnie. Jest świetna pod każdym względem. Lubię "pióro" Nory Roberts z dobrym tłumaczem. Bo nie tylko słowa są ważne, nastrój i emocje znaczą więcej. Dlatego uwielbiam moje sam na sam z kolejną pozycją Nory Roberts. Proszę tłumaczyć częściej!

“Ukryte skarby” to wznowienie wczesnej powieści Nory Roberts, kryminalno-miłosnej opowieści o sklepie z antykami, jego właścicielce i śledztwie, w które zostaje wplątana. Isadora Conroy ma ogromną pasję i wiedzę w zakresie antyków, mimo to ani przez moment nie przewiduje, że przypadkowy zakup na aukcji skrzyżuje jej losy z międzynarodową szajką przemytników dzieł sztuki. Na szczęście Dora może liczyć na pomoc Jeda, byłego funkcjonariusza policji, z którym od razu łączy ją szczególna więź.



„Ukryte skarby” to książka miękka – intryga kryminalna sprawia wrażenie mało prawdopodobnej, niebezpieczeństwo sytuacji jest trochę naciągane, a historia miłosna niewinna i coż... dosyć typowa dla tego typu powieści z lat 90. Książkę czyta się w miarę przyjemnie, ale łatwo mi było ją odstawić i zapomnieć, historia nie domagała się ode mnie zaangażowania. Słowne przepychanki bohaterów to zapewne najciekawszy jej aspekt, trzeba jednak przyznać, że napięcie między Dorą i Jedem w dużej mierze opiera się na niedopowiedzeniach, a ich postaci odmalowane są stereotypowo, co budzi moją frustrację.



„Ukryte skarby” Nory Roberts można polecić komuś kto potrzebuje delikatnego kryminału z niewinnym romansem, do przyjemnego poczytania bez zbędnego stresu; osadzenie jej w świecie sztuki jest miłym bonusem. Książka jest jednak reliktem lat 90., nie wychodzi poza stereotypy i przez to męczy, chociaż na pewno są czytelnicy, którzy chętnie wracają do takich przewidywalnych klimatów.



Nela, księgarka, Poznań Galeria MM