Wichrowe Wzgórza (ekskluzywna edycja)

Nie wiem, dlaczego „Wichrowe wzgórza” są wydawane razem z serią angielskiej literatury w otoczce kwiatów, liści i zawijasów. Seria ekskluzywnych wydań jest piękna, ale akurat ten tytuł to nie jest literatura obyczajowo-romantyczna. Sceneria upiornej pustki wrzosowisk, omamy słuchowe, wiatr gwiżdżący między pustymi korytarzami zapuszczonego domu… ten klimat bardziej pasuje do thrillerów Daphne du Maurier albo nawet powieści grozy Edgara Allana Poego, niż do matrymonialnych kłopotów heroin Jane Austen wydawanych w serii.



Odświeżyłam sobie lekturę po latach i dotarło do mnie, że Heathcliff był wyszydzany w młodości z powodu swojego koloru skóry. Wcześniej uciekł mi ten wątek, bo skupiałam się na postaci Katarzyny. Zaś doświadczenie rasizmu i bycia gorszym od reszty w zasadzie ukształtowało zgorzkniałego i mrukliwego człowieka, jakiego poznajemy razem z narratorem. Uczucie Heathcliffa i Katarzyny po prostu nie mogło się udać. Zderzenie osobowości tej dwójki nie doprowadziło do niczego dobrego. Współcześnie nazwalibyśmy ich związek toksycznym, jeden był warty drugiego, oboje dawali sobie pretensje i niezdrowe podniecenie.



„Wichorowe wzgórza” zdecydowanie nie jest pozytywną powieścią. Opowieść jest niepokojąca, a bohaterowie czasem niesympatyczni. Uważam, że warto było przeczytać ją po latach. Chyba jako następną przypomnę sobie „Panią Bovary”…



Weronika, księgarka, Gliwice Arena

„Wichrowe Wzgórza” to jedno z najbardziej wpływowych dzieł w historii literatury angielskiej i jednocześnie jedna z najbardziej kontrowersyjnych powieści swojej epoki. Autorką tej niezapomnianej opowieści jest Emily Brontë, która w mistrzowski sposób kreśli obraz emocjonalnego chaosu, obsesyjnej miłości i tragicznej w skutkach nienawiści.

Główną oś fabularną stanowi miłość Heathcliffa i Catherine Earnshaw, która zostaje wystawiona na próbę przez różnice klasowe i społeczne. Narracja jest prowadzona z perspektywy młodego chłopca, Lockwooda, który wprowadza nas do tajemniczego i dzikiego świata Wichrowych Wzgórz. To opustoszałe miejsce jest odzwierciedleniem wewnętrznego chaosu bohaterów.

Emily Brontë doskonale operuje kontrastem między naturą a cywilizacją, dzikością a kulturą, co nadaje powieści niezwykły urok. Jej język jest pełen pasji i intensywnych opisów. Jednakże „Wichrowe Wzgórza” nie jest lekką lekturą. Historia jest pełna wewnętrznych konfliktów, wyrządzania sobie nawzajem krzywdy i destrukcyjnej, obsesyjnej miłości. Bohaterowie są skomplikowani często trudni do zrozumienia.

Podsumowując, „Wichrowe Wzgórza” Emily Brontë to niezapomniana literacka podróż przez mroczne zakamarki ludzkiej duszy. Dla miłośników literatury klasycznej jest to absolutna konieczność.

Agnieszka, ksiegarka, CH Plaza Toruń

To jest jak gar z bulgocącym wrzątkiem. Pryska z niego i łatwo o poparzenie. Wybuchowa mieszanka skrajnych emocji bohaterów, nie pozostawia czytelnika obojętnym. Miłość i nienawiść razem kotłują się w tej rodzinnej historii. Próżno szukać zwykłego zdrowego rozsądku. I ten klimat bezkresnych wrzosowisk, po których świszczy wicher....

Pełna emocji oraz uczuć powieść napisana pięknym językiem, która nigdy się nie zestarzeje. Gorąco polecam!

Najpiękniejsze wydanie tych klasyków. Naprawdę warto je mieć u siebie, to pozycje które chyba nigdy się nie zestarzeją