Wzorzec

Gdy w jednym z trójmiejskich mieszkań zostały odnalezione zwłoki mężczyzny prokurator trudno uwierzyć w to, że tak drobna kobieta udusiła tak potężnego mężczyznę.

Sawa Bogucka, prezeska fundacji wspierającej ofiary przemocy twierdzi, że to ona zamordowała Adama Hinza. Podobno mężczyzna miał na jej punkcie obsesję.

Czy Sawa Bogucka jest ofiarą czy perfidną psychopatką, która zaplanowała morderstwo?

Jaka jest prawda?

Przeczytajcie a przekonacie się.



Wow! Niesamowicie wciągająca książka, od której nie mogłam oderwać ani przez chwilę. Genialnie wymyślona fabuła. Ciekawie skonstruowani psychologicznie bohaterowie. Cały czas zastanawiałam się, czy Sawa zabiła, czy nie? Z biegiem czasu okazuje się, że kobieta nie ma czystego sumienia.

Autorka potrafi trzymać w napięciu, powoli odkrywa zagadkę, a czytelnik może poukładać sobie wszystkie puzzle układanki.

Książkę przeczytałam w błyskawicznym tempie, bo byłam bardzo zaintrygowana tą historią.

Zapewniam Was, że podczas czytania tej książki doznacie wiele emocji i wrażeń oraz będziecie mieli ciarki na skórze.

Autorka porusza w książce ciężki temat jakim jest przemoc domowa, która dotyczy kobiet, ale także mężczyzn. Autorka udowadnia, że to jak zachowujemy się i co robimy ma swoje źródło w przeszłości, czyli przez nasze dzieciństwo i doświadczenia.

Jeśli chcecie dowiedzieć się jak doszło do morderstwa to ten thriller mocno Was zaskoczy.

To idealna lektura dla osób o mocnych nerwach.

Ja jestem zachwycona tą książką i stylem pisarskim autorki. Z przyjemnością przeczytam inne książki spod jej pióra.

Rewelacja!

Polecam gorąco!

„Wzorzec” to bardzo dobrze napisany thriller, który wciąga dzięki ciekawym postaciom o wyraźnie zarysowanej charakterystyce i intrygującemu głównemu wątkowi, jakim jest śledztwo w sprawie morderstwa. W ciągu fabuły, poprzez rozbudowane opisy psychologiczne, coraz lepiej poznajemy bohaterów, ale dowiadując się o nich coraz więcej, mamy też więcej wątpliwości co do ich faktycznych motywów – czytelnik czuje się zafrapowany tym, kto kim tak naprawdę może się okazać, i próbuje domyślić się, jak doszło do zabójstwa.

W pewnej chwili wręcz już nie mogłam się doczekać, aż dotrę do końca książki, gdyż byłam tak ogromnie ciekawa wyjaśnienia zagadki. Strasznie lubię, gdy autor przykłada większą wagę do nakreślenia portretów psychologicznych bohaterów, przez co stają się oni wiarygodniejsi w moich oczach, i na ich podstawie mogę podejmować się czytelniczej analizy ich zachowań, typując złoczyńcę.

Akcja fabuły „Wzorca” jest zaś wystarczająco wartka, aby ciekawość tę podsycać, prezentując odbiorcy coraz to nowe fakty i zdarzenia.

Na uznanie zasługuje również fakt, iż Głogowska poprzez tę książkę zwraca uwagę na problem przemocy domowej w Polsce i nierówności płci. To także wątek, który, oprócz wnikania w psychikę postaci, da czytelnikowi stymulację do namysłu – tym razem nad owym aspektem polskich realiów.

Mimo że zakończenie ostatecznie nie było zbyt spektakularne, gdyż po tak długim okresie narastania ciekawości oczekiwałam czegoś bardziej zaskakującego, to całą lekturę uważam za udaną. Dzięki prostemu językowi i szybkiej akcji książkę czyta się prędko i łatwo, a fabuła może naprawdę wciągnąć. „Wzorzec” to dobra opcja na czytelniczą rozrywkę. Polecam.

Spójrzcie tylko na okładkę tej książki… Co widzicie? Mi od razu skojarzyła się z kadrem z czołówki serialu Dexter, który swojego czasu namiętnie oglądałam.

"Wzorzec" to książka, która intryguje od samego początku. Choć zaliczyłabym ją do wolniejszych thrillerów, to ani przez chwilę nie jest nudno. Wchodzimy coraz głębiej w psychikę bohaterów, mamy poruszony temat przemocy domowej, są też narkotyki, widzimy rozkręcającą się żądzę i narastającą obsesję, która prowadzi do nieprzyjemnych incydentów i szantażu. Dodatkowo jest tu tajemnica do odkrycia i oczywiście zagadka dotycząca śmierci Adama. Niezły pakiet się uzbierał, prawda?

Nie polubiłam się z Sawą Bogucką, choć jej historia była tu najciekawsza. Moją jedynką została prokurator Barbara Modra, która jest fajną, pewną siebie i nieco sarkastyczną babką. Wyrazista postać, a ja takie w książkach lubię. Warto zaznaczyć, że "Wzorzec" ma pakiet wyróżniających i różniących się od siebie osób, które nie są płaskie i nijakie.

Plusem książki jest również styl pisania autorki. Karolina Głogowska nie owija w bawełnę i wali wszystko prosto z mostu. Jest napisana lekko i zarazem prosto, co powoduje, że książkę szybko się czyta. Dodatkowo akcja dzieje się w Gdańsku, w którym sama mieszkam, więc to, co znane pozwoliło jeszcze łatwiej się wkręcić w fabułę.

Jak wspomniałam wcześniej, historia budowana jest stopniowo i tak też się rozkręca - choć zbrodnia popełniona jest już na samym początku. Śledząc losy poszczególnych bohaterów, dostajemy też małe wskazówki, które potem w finale ładnie się ze sobą łączą. A zakończenie - dla mnie totalne zaskoczenie, bo takiego rozwiązania się nie spodziewałam.

"Wzorzec" wciąga i trzyma przy sobie do ostatniej strony. Jest to naprawdę bardzo dobra książka, którą - mimo zawartych w niej tematów - przyjemnie się czytało. Jak najbardziej polecam!

"Wzorzec" to książka, która intryguje od samego początku. Choć zaliczyłabym ją do wolniejszych thrillerów, to ani przez chwilę nie jest nudno. Wchodzimy coraz głębiej w psychikę bohaterów, mamy poruszony temat przemocy domowej, są też narkotyki, widzimy rozkręcającą się żądzę i narastającą obsesję, która prowadzi do nieprzyjemnych incydentów i szantażu. Dodatkowo jest tu tajemnica do odkrycia i oczywiście zagadka dotycząca śmierci Adama. Niezły pakiet się uzbierał, prawda?

Nie polubiłam się z Sawą Bogucką, choć jej historia była tu najciekawsza. Moją jedynką została prokurator Barbara Modra, która jest fajną, pewną siebie i nieco sarkastyczną babką. Wyrazista postać, a ja takie w książkach lubię. Warto zaznaczyć, że "Wzorzec" ma pakiet wyróżniających i różniących się od siebie osób, które nie są płaskie i nijakie.

Plusem książki jest również styl pisania autorki. Karolina Głogowska nie owija w bawełnę i wali wszystko prosto z mostu. Jest napisana lekko i zarazem prosto, co powoduje, że książkę szybko się czyta. Dodatkowo akcja dzieje się w Gdańsku, w którym sama mieszkam, więc to, co znane pozwoliło jeszcze łatwiej się wkręcić w fabułę.

Jak wspomniałam wcześniej, historia budowana jest stopniowo i tak też się rozkręca - choć zbrodnia popełniona jest już na samym początku. Śledząc losy poszczególnych bohaterów, dostajemy też małe wskazówki, które potem w finale ładnie się ze sobą łączą. A zakończenie - dla mnie totalne zaskoczenie, bo takiego rozwiązania się nie spodziewałam.

"Wzorzec" wciąga i trzyma przy sobie do ostatniej strony. Jest to naprawdę bardzo dobra książka, którą - mimo zawartych w niej tematów - przyjemnie się czytało. Jak najbardziej polecam!