Zanim Cię zobaczę

Po “Zanim Cię zobaczę” autorstwa Eminy Houghton sięgnęłam już jakiś czas temu, ale nadal nie mogę się otrząsnąć z tej historii. A ponieważ nie godzę się z tym, by w natłoku kolejnych nowości została zapomniana, postanowiłam napisać te kilka słów na jej temat.



“Zanim Cię zobaczę” to historia Alice i Alfiego, którzy spotkali się w miejscu gdzie romans jest ostatnim co przychodzi nam do głowy, czyli na szpitalnym oddziale. Oboje pokiereszowani w wyniku tragicznych wypadków, dzielą ze sobą trudny proces dochodzenia do zdrowia, tocząc niezliczone rozmowy przez oddzielającą ich łóżka zasłonę. Chociaż większość akcji tej powieści dzieje się w szpitalu to gwarantuję, że nudno nie jest. Dialogi bohaterów są momentami zabawne, momentami jednak robi się też dramatycznie, no i co najważniejsze, pod koniec nie zabraknie też wzruszeń.



Houghton udowadnia swoją książką prawdę znaną dobrze wszystkim, którzy czytali Małego Księcia. “Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.” Jest to romans inny niż wszystkie, ponieważ uczucie, którego powstawania jesteśmy świadkami, nie rodzi się pomiędzy bohaterami na podstawie ich powierzchowności, jego podwalinami są tylko i aż słowa i próba zrozumienia siebie nawzajem. Naprawdę jest to wspaniałe!



Marta, księgarka, Bielsko-Biała Sfera

"Zanim cię zobaczę" to nie fabuła, której byśmy się nie spodziewali. Jednak w tym przypadku powieść wyróżnia to, jak Autorka zrealizowała swój pomysł na książkę. Dwie całkowicie różne osoby, które mają w życiu inne priorytety, stają przed ogromnym bólem, stratą oraz koniecznością przemodelowania swojego życia.



Akcja przez znaczną część powieści nie wychodzi poza szpitalne łóżka. Autorka była jednak w stanie pokazać losy Alice i Alfiego interesująco. Podjęła się także trudnych, tragicznych doświadczeń, ale przy tym napisała lekką i przyjemną historię. Warto zaznaczyć, że nie zbagatelizowała i nie umniejszyła problemów bohaterów. Poruszyła także ważny temat depresji. Alice i Alfie nie wychodzą z traumy w cudowny sposób, ale powoli krok po kroku. Emily Houghton nie przemilczała problemu choroby, ale pokazała, że nieraz jest potrzebna profesjonalna pomoc i leki.



Książkę czyta się lekko, pomimo trudnych tematów. Momentami jest zabawna, momentami bardzo wzruszająca.

Samo zakończenie było dla mnie bardzo “filmowe”. To w zasadzie jedna scena, która w filmie się sprawdzi. Mi to jednak nie przeszkadzało, bo rozwiązanie było przecież przewidywalne od samego początku.



To ciepła i dobra historia. Bez czarnych charakterów, ale przepełniona dobrymi i mądrymi ludźmi. Za całe zło wystarczyła ogromna tragedia Alice i Alfiego.