Zapomniany. W matni strachu

Z książkami jest jak ze śpiewaniem, każdy podobno pisać może. Oczywiście z rozmaitym skutkiem. Jednym ta sztuka przychodzi z niezwykłą łatwością, inni z kolei w pocie czoła tworzą „dzieło”, które znane będzie jedynie szerszej publiczności w kręgach rodzinny i to tej najbliższej. Adrian Bednarek z pewnością należy do tej pierwszej grupy i potwierdza to z każdą, kolejną publikacją.

„Zapomniany w matni strachu” jest oczywiście kontynuacją pierwszej części, a czytanie jej bez znajomości fabuły tej pierwszej mija się całkowicie z celem. Stanowią one bowiem spójną całość, połączoną fabułą będącą epicentrum mroku ludzkiej psychiki na urojeń, żądzy, zemsty i niewiarygodnej wręcz woli przetrwania. Każdy zdradzony jej teraz szczegół może popsuć zabawę z czytania książki kolejnym czytelnikom, więc sobie to rzecz jasna daruję. Dodam tylko, że „Zapomniany” tym razem po raz kolejny będzie musiał się zmierzyć z zupełnie nową sytuacją po raz kolejny definiującą jego osobowość.

Adrian Bednarek tworzy historie na wskroś przesiąknięte ludzkim spaczeniem z taką łatwością jakby znał je z autopsji. Jest to w zasadzie jedyny ich aspekt, który pozwala mi nieco martwić się o jego kondycję psychiczną. Z drugiej jednak strony, będąc wielkim fanem twórczości pana Adriana wierzę, że historii tych nie przestanie tworzyć już nigdy, co jakiś czas dając nam wszystkim możliwość do kolejnego zatopienia się w świecie jego mrocznego talentu, który tak bardzo polubiłem…

Współpraca z wydawnictwem Zaczytani.

Z książkami jest jak ze śpiewaniem, każdy podobno pisać może. Oczywiście z rozmaitym skutkiem. Jednym ta sztuka przychodzi z niezwykłą łatwością, inni z kolei w pocie czoła tworzą „dzieło”, które znane będzie jedynie szerszej publiczności w kręgach rodzinny i to tej najbliższej. Adrian Bednarek z pewnością należy do tej pierwszej grupy i potwierdza to z każdą, kolejną publikacją.



„Zapomniany w matni strachu” jest oczywiście kontynuacją pierwszej części, a czytanie jej bez znajomości fabuły tej pierwszej mija się całkowicie z celem. Stanowią one bowiem spójną całość, połączoną fabułą będącą epicentrum mroku ludzkiej psychiki na urojeń, rządzy, zemsty i niewiarygodnej wręcz woli przetrwania. Każdy zdradzony jej teraz szczegół może popsuć zabawę z czytania książki kolejnym czytelnikom, więc sobie to rzecz jasna daruję. Dodam tylko, że „Zapomniany” tym razem po raz kolejny będzie musiał się zmierzyć z zupełnie nową sytuacją po raz kolejny definiującą jego osobowość.



Adrian Bednarek tworzy historie na wskroś przesiąknięte ludzkim spaczeniem z taką łatwością jakby znał je z autopsji. Jest to w zasadzie jedyny ich aspekt, który pozwala mi nieco martwić się o jego kondycję psychiczną. Z drugiej jednak strony, będąc wielkim fanem twórczości pana Adriana wierzę, że historii tych nie przestanie tworzyć już nigdy, co jakiś czas dając nam wszystkim możliwość do kolejnego zatopienia się w świecie jego mrocznego talentu, który tak bardzo polubiłem…



Współpraca z wydawnictwem Zaczytani.