Zasada numer pięć

Główny bohater to połączenie wszystkich cech jakie lubię czytając książki. Wciągająca książka, którą przyjemnie się czyta.

Uwielbiam tą książkę. Miała wszystkie motywy jakie kocham. Główny bohater podbił moje serce. Czytajcie wszyscy Zasadę numer pięć!

Wystarczy jedna osoba, aby złamać zasady sporządzone przez drugą osobę.

Sidney i Jax to wybuchowa para. Sidney, pragnie dostać się na wymarzony staż. Aby tego dokonać, ustaliła sobie pięć zasad. Między innymi żadnego całowania oraz żadnych hokeistów. Ale jak to bywa w tego typu opowieściach, znalazł się kandydat na złamanie każdej zasady. Jax, który jest hokeistą, postawił sobie za cel, aby zniszczyć wszystkie reguły Sidney. Ich historia zaczyna się od jednego pocałunku. Czy Sidney uda się spełnić swoje marzenia? Czytanie tej historii to jak oglądanie bajki Tom i Jerry. Zabawa w kotka i myszkę, która wiadomo, jak się skończy. Pewnymi momentami “Zasada numer pięć” spowodowała, że śmiałam się do utraty tchu. Innymi razami roniłam łzy. Ale niesamowicie mi się podobała fabuła. “Zasada numer pięć” J. Wilder to pojedyncza historia. Tak jak inna powieść J. Wilder “Zasady gry” jest pełna humoru oraz zwrotów akcji. Wzbudza w czytelniku skrajne emocje. Jestem bardzo zadowolona, że sięgnęłam po “Zasadę numer pieć”. Dołączyła do mojej kolekcji Elle Kennedy oraz Stephanie Archer i będzie dumnie obok nich stała, gdy będę opowiadać o niej moim przyjaciołom.

Zachęcam do zapoznania się z treścią “Zasady numer pięć”. Żywiołowa, prosta i przyjemna obyczajówka z elementami romansu hokejowego. Historia Jaxa oraz Sidney pobudza zmysły oraz wzbudza skrajne emocje.

Kalina, księgarka, Bydgoszcz, Zielone Arkady

Książka jest w porządku, natomiast mnie nie powaliła. Brakuje w niej jakiejś głębszej treści.

On jest hokeistą, a ona dąży do politycznej kariery. Obydwoje mają plany na życie, które w przyszłości by porządnie ze sobą kolidowały. Dlatego Sidney wyznaje pięć zasad, a główna brzmi: żadnych hokeistów.

Dostajemy historię o chłopaku, który spełnia nie do końca swoje marzenia i dziewczynie, która ma trudną relację z ojcem, ale nawet to nie przeszkadza jej w dążeniu do celu.

„Zasada numer pięć” to pozycja na wieczór, która nie do końca sprostała moim oczekiwaniom. Czuję się zawiedziona, że autorka nie skoncentrowała się bardziej na relacji naszej bohaterki z ojcem, bo w sumie od tego wzięły się jej zasady. Tak samo przeszłość Jaxa jest dla mnie troszeczkę zmarnowanym potencjałem.

Sidney stara się wszystko podporządkować pod swoją przyszłość i w pewnym momencie ona już chyba sama nie wiedziała, co ma robić. Bo w końcu pojawił się ktoś, do kogo coś czuje, ale wie, że nie może z nim być. Po pewnym czasie jej rozterki i wątpliwości względem relacji z Jaxem zaczęły mnie już męczyć.

Jax wywarł na mnie lepsze wrażenie, chociaż uważam, że dałoby się z niego wycisnąć jeszcze więcej. Wykreowany był na chłopaka, który mimo popularności był normalny. Jasne, korzystał z przywilejów, które szły za byciem topowym hokeistą, ale był w tym wszystkim umiar.

Między naszymi głównymi bohaterami czuć chemię i podobały mi się ich wspólne sceny, jednak niektóre ich dialogi pozostawiały wiele do życzenia.

Podobały mi się za to postacie drugoplanowe i jestem strasznie ciekawa historii Lucasa i Piper no i Mii, Alexa i River.

Podsumowując, spodziewałam się czegoś nieco innego, bo widziałam sporo zachwytów, jednak ja nie czuję się kupiona w stu procentach.