Książki
E-booki
Audiobooki
Muzyka
Filmy
Gry i zabawki
Papiernik
Zacznij wpisywać, aby wyszukać post!
Fiodor Dostojewski – książki, życiorys i najważniejsze dzieła. Wszystko, co musisz wiedzieć o autorze „Zbrodni i kary”!
11 listopada miała miejsce 203 rocznica urodzin Fiodora Dostojewskiego. To świetna okazja, aby przypomnieć sobie najwybitniejsze dzieła tego mistrza literatury rosyjskiej i zapoznać się z jego niezwykłym życiorysem. Mimo upływu lat jego twórczość w żaden sposób nie traci bowiem na swoim znaczeniu, skłaniając do refleksji i poruszając do głębi serca kolejnych pokoleń czytelników.
Biografia, którą można obdzielić wielu, czyli życie i śmierć Fiodora Dostojewskiego
Fiodor Dostojewski przyszedł na świat 11 listopada 1821 roku w Moskwie. Jego rodzina mogła pochwalić się szlacheckimi korzeniami, sięgającymi terenów dawnej Polski. Ojciec przyszłego pisarza był ordynatorem wojskowym w szpitalu położonym w jednej z uboższych dzielnic miasta.
Mały Fiodor już jako dziecko miał przez to kontakt z osobami cierpiącymi i znajdującymi się w trudnej sytuacji życiowej.
Mając 17 lat, Dostojewski rozpoczął naukę w petersburskiej Wojskowej Szkole Inżynieryjnej, gdzie kształcił się w naukach ścisłych. Nauka ta nie przynosiła mu jednak najmniejszej satysfakcji – młody chłopak czuł bowiem, że jego powołaniem jest literatura.
Po kilku latach uzyskał stopień oficera, i rozpoczął pracę jako tłumacz twórczości Balzaka. Niedługo potem postanowił sam zacząć zarabiać na życie jako pisarz. Jego pierwsza powieść – wydani w 1846 roku „Biedni ludzie” – spotkała się ze znakomitym odbiorem i zachęciła go do kontynuacji kariery pisarskiej.
Jednocześnie zaczął coraz bardziej angażować się w życie kulturalno-literackie Petersburga i wstąpił do Koła Pietraszewskiego – prężnie działającego klubu dyskusyjnego, w którym coraz śmielej krytykowano carat oraz zacofanie intelektualne i ekonomiczne rosyjskiego narodu. Działalność ta doprowadziła w 1849 roku do aresztowania 123 członków Koła (w tym samego Dostojewskiego). Niedługo potem otrzymali oni najsurowszy możliwy wyrok – karę śmierci.
W dniu, w którym miało dojść do jego wykonania, doszło do niespodziewanego wydarzenia. Kiedy skazani stanęli na Placu Siemionowskim przed plutonem egzekucyjnym, nadeszła pilna wiadomość o nadzwyczajnym złagodzeniu kary i zamianie jej na kilkuletnie zesłanie. Niedługo potem Dostojewski został wysłany do twierdzy w Omsku, gdzie przez 4 lata był zmuszany do katorżniczej pracy. Trudne doświadczenia trwale ukształtowały osobowość pisarza i wpłynęły na jego światopogląd oraz system wartości.
Po zwolnieniu przywrócono mu tytuł szlachecki, a także stopień oficerski. Od tego czasu całkowicie poświęcił się karierze pisarskiej. Jego życie było jednak pełne większych i mniejszych trudności – zaczynając od poważnych kłopotów natury finansowej i uczuciowej, a kończąc na problemach zdrowotnych. Dostojewski od najmłodszych lat zmagał się bowiem z padaczką.
Fiodor Dostojewski zmarł w 1881 roku. Przyczyną jego zgonu była rozedma płuc. Pisarz doczekał się dwóch żon – z pierwszą z nich, Marią, wziął ślub w 1857 roku, a po jej śmierci związał się ze swoją stenotypistką, Anną Grigoriewną Snitkiną. Miał 4 dzieci – dwie córki i dwóch synów.
Fiodor Dostojewski – książki w kolejności chronologicznej. Wybrane dzieła
Debiutancka powieść Fiodora Dostojewskiego z 1846 roku, opowiadająca o miłości ubogiego urzędnika Makarego Diewuszkina do Wareńki Dobrosiełowej, w której ten był bezgranicznie zakochany. Mężczyzna za wszelką cenę pragnie chronić ją przed trudami życia i upokorzeniami, których, jako osoba zmagająca się z biedą, doświadcza sam każdego dnia. Utwór ma powieść epistolarną – jego fabuła jest rozwijana za pomocą listów wymienianych między bohaterami.
Jedna z najbardziej poruszających, bo oparta na jego osobistych doświadczeniach, powieści Dostojewskiego w jego dorobku. Pisarz ten za przynależność do jednej z grup dyskusyjnych młodych literatów, posądzaną o spisek przeciwko władzy, został wysłany na 4-letnią katorgę do Omska. Tam miał okazję odkryć najciemniejsze strony ludzkiej natury oraz zmierzyć się z własnym poczuciem osamotnienia i cierpieniem. Bohaterem powieści nie jest jednak Dostojewski, lecz Aleksander Pietrowicz Gorianczykow – szlachcic skazany na 10 lat ciężkich robót za zabójstwo żony.
Utwór ten prawie 100 lat później stał się inspiracją dla Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, niejednokrotnie wspominającego o niej w książce „Inny świat”, w której koncentruje się na swoim pobycie w radzieckim obozie pracy w latach 1940–1942.
Opowieść o życiu i codziennej walce o przetrwanie najbiedniejszych mieszkańców Petersburga, widziana oczami Iwana Pietrowicza – ubogiego i nieco idealistycznego literata, który podobnie jak oni z trudem wiąże koniec z końcem. To także historia o przebaczeniu – zarówno drugiej osobie, jak i samemu sobie.
Historia człowieka, który dobrowolnie izoluje się od innych ludzi i trafia do tytułowego podziemia, będącego metaforą jego samotności i poczucia bycia niezrozumiałym przez społeczeństwo. Narrator wraca do czasów młodości i opowiada o swojej teraźniejszości, w której uświadamia sobie, że jego samotność wynika przede wszystkim z własnych wyborów oraz zgorzkniałej natury.
„Krokodyl: niezwykłe zdarzenie albo Wypadek w Pasażu”
Przewrotne opowiadanie o tym, jak „pewien jegomość w określonym wieku i określonego wyglądu został połknięty przez krokodyla w pasażu żywcem, cały do krzty, i jakie to miało następstwa”.
„Zbrodnia i kara” to bez wątpienia najsłynniejsza powieść Dostojewskiego w jego dorobku. Jej głównym bohaterem jest Rodion Raskolnikow – były student prawa, który mając przekonanie, że jednostka wybitna ma prawo decydować o życiu i śmierci ludzi przeciętnych, postanawia zamordować Alonę Iwanowną – bezduszną starą lichwiarkę. Zabójstwo to ma stać się ostatecznym aktem jego odwagi i samoświadomości. Zbrodnia ta nie przynosi jednak ukojenia, a staje się początkiem jego psychicznej udręki i narastającego poczucia winy.
„Gracz”
Hazard stanowi jedną z najbardziej wyniszczających form uzależnień. Boleśnie przekonują się o tym bohaterowie „Gracza” Dostojewskiego. Dzieło to przenosi nas do fikcyjnego miasteczka Ruletenberga, w którym ważą się losy pewnej wpływowej rodziny. Ciekawostką może być fakt, że książka ta sama stała się elementem zakładu – jeśli Dostojewski spóźniłby się z jej oddaniem w wyznaczonym terminie, prawa autorskie do jego kolejnych utworów miały przejść na wydawcę.
Bezgraniczna naiwność i wiara w ludzi potrafią sprowadzić na nas wiele kłopotów. Dobitnie przekonuje się o tym Lew Nikołajewicz Myszkin – ostatni męski przedstawiciel pewnego książęcego rodu, który po kilku latach postanawia powrócić do Rosji, aby przejąć sporych rozmiarów majątek. Jego idealizm oraz prostoduszność sprawiają, że ten szybko zostaje określony przez innych przydomkiem tytułowego „Idioty”. Tylko… czy słusznie? Czy może to inni są po prostu do cna zepsuci?
Antyutopijna, alegoryczna powieść o XIX-wiecznej Rosji znajdującej się w stanie głębokiego moralnego rozkładu. Jej akcja rozgrywa się w latach 70., w których w pewnym zapomnianym przez świat miasteczku rozpoczyna się rewolucja, która z czasem ma objąć cały kraj. Idee te szybko rozmijają się jednak z rzeczywistością – doprowadzając zaangażowane w przewrót osoby na skraj upadku.
Jedno z najwybitniejszych dzieł w historii literatury, a zarazem ostatnia powieść Fiodora Dostojewskiego. Dokonane w książce ojcobójstwo staje się pretekstem do rozważań na temat natury ludzkiej, istoty Boga, wolnej woli czy zła tkwiącego w każdym z nas. Książka doczekała się wielu tłumaczeń na język polski – w tym autorstwa Cezarego Waldemara Wodzińskiego.
Fiodor Dostojewski – cytaty, które nie tracą na znaczeniu mimo próby czasu
- „Niekiedy spotykamy ludzi zupełnie nam obcych, którymi zaczynamy się interesować od pierwszego wejrzenia, jakoś raptownie, znienacka, zanim choć słowem się do nich odezwiemy”.
- „W miłości zawsze jest coś z szaleństwa, ale w szaleństwie zawsze jest coś rozsądku”.
- „Nie ma większej radości dla głupiego, jak znaleźć głupszego od siebie”.
- „Człowiek – to istota, która się do wszystkiego przyzwyczaja, i sądzę, że to najtrafniejsze określenie człowieka”.
- „Kogo Bóg darzy wielką miłością, w kim pokłada wielkie nadzieje, na tego zsyła wielkie cierpienie, doświadcza go nieszczęściem”.
- „W ogóle uważam, że aby kogoś poznać, należy badać go ostrożnie i delikatnie, żeby się pośpiesznie nie uprzedzić do niego, bo to potem bardzo trudno jest wykorzenić”.
- „Nie jestem przeciwny Chrystusowi. Uważam, że była to nader humanitarna jednostka i gdyby żył w naszych czasach, niewątpliwie przystąpiłby do rewolucjonistów”.
- „Najstraszniejsza ze wszystkiego jest świadomość niespełnionej miłości – na tym polega piekło”.
- „Wszystko jest w ręku człowieka, a on pozwala zdmuchnąć sobie wszystko sprzed nosa, jedynie i wyłącznie z tchórzostwa”.
- „A kobieta kochająca, ach, kochająca kobieta nawet usterki, nawet niegodziwości ukochanego człowieka wybaczy. On sam nie wynajdzie dla swych wykroczeń takich usprawiedliwień, jakie mu ona podsunie...”
- „Tajemnica życia ludzkiego polega nie na tym, aby tylko żyć, lecz na tym, by wiedzieć, po co się żyje”.
Komentarze
Zamieszczenie komentarza nie wymaga logowania. Sklep nie prowadzi weryfikacji, czy autorzy komentarza odnoszący się do towarów nabyli lub użytkowali dany produkt.
Wyniki wyszukiwania dla
