Czeluść

WHERE IS MY MIND?

KULTURIADA

Anna Kańtoch to jedna z tych polskich pisarek, których książki biorę w ciemno. Oczywiście, zdarza się, że niektóre z nich trafiają do mnie bardziej, inne mniej, ale zawsze niosą ze sobą ogrom emocji, które potrafią mną wstrząsnąć. Najnowsza powieść autorki, "Czeluść", nie jest tu wyjątkiem. Trudno mi pisać recenzję tej książki – właśnie ze względu na siłę emocji, jakie odczuwałem podczas lektury. Obawiam się, że choćbym nie wiem jak się starał, nie oddam nawet ułamka tego, co czułem (i nadal czuję) po przeczytaniu "Czeluści". Niech to jednak będzie dla Was zachętą, bo dawno nie trafiłem na tak emocjonującą i nietuzinkową powieść. "Czeluść" to książka krótka – liczy niespełna 190 stron – i na pierwszy rzut oka niezbyt skomplikowana. Nie podejmę się jednak próby opisania jej fabuły, bo mam wrażenie, że każde słowo mogłoby być spoilerem, a chciałbym, żebyście odkryli ją sami. Powiem tylko, że mimo swojej pozornej prostoty i objętości, niesie w sobie ogrom tajemnic i emocji. Po skończeniu lektury miałem wrażenie, jakbym przeczytał wielowątkową powieść o epickim rozmachu – podobnie czułem się po ukończeniu "Gron gniewu" Steinbecka, choć tamta książka jest znacznie dłuższa. Kańtoch bawi się czytelnikiem, podrzucając coraz to nowsze i bardziej zaskakujące sceny. Na pewnym etapie trudno powiedzieć, kto jest bardziej skołowany – my czy bohaterka powieści. Autorka umiejętnie komplikuje fabułę, balansując na granicy frustracji i intrygi. Nie przekracza jednak cienkiej linii, na której wielu innych pisarzy się potyka, usiłując na siłę szokować czytelnika. Kańtoch robi to z klasą, tworząc jedną z najbardziej oryginalnych i onirycznych historii tego roku. Najlepszą cechą "Czeluści" jest jednak jej otwartość na interpretacje. To jedna z tych książek, w których każda teoria, jaką sobie wymyślicie, może być prawidłowa. Nie ma tu złych odpowiedzi – liczy się tylko to, jak bardzo jesteście w stanie je uzasadnić. Jeśli pochylicie się nad tą historią, znajdziecie w niej nieskończoną ilość możliwości odczytania. Dla mnie osobiście była to jedna z najbardziej emocjonalnych książkowych podróży tego roku. Wiem, że jeszcze nie raz do niej wrócę, by odkryć nowe oblicza tej niezwykłej, onirycznej opowieści.