Dalej niż daleko. Cykl Czarna walizka. Tom 2

Gdy przeczytałam pierwszy tom tej sagi z niecierpliwością czekałam na drugi. A gdy trafił w moje ręce trudno mi było się od niego oderwać. Postacie, które spotkaliśmy w pierwszym tomie znów nas do siebie zapraszają.

Odwiedzamy Konstantego i Zinajdę, Mikołaja, Ewelinę....są to osoby, które witamy jak starych znajomych, stęsknieni wiadomości co też u nich słychać. A dużo się u nich dzieje, dużo....młodzi dorośli, dorośli się postarzeli a i na świecie zmiany...

Ale rodzina trzyma się razem i to stanowi o ich siłę. Mikołaj ma wsparcie w Konstantym i Zinajdzie, którzy popierają go w każdej decyzji.

Na świat przyszły niespokojne czasy, złapały w swoje szpony i rodzinę Brodskich....wojna.... Jakie były ich losy, co przeżyli, czego doświadczyli to już sami przeczytajcie.

Autorka po raz kolejny udowodniła, że snucie niebanalnych i intrygujących opowieści to jest coś na czym zna się naprawdę dobrze. Od tej książki trudno się oderwać a bohaterowie są nakreśleni niebanalnie i bardzo ciekawie.

I wiecie, czytając te historię tak sobie myślałam, że tak naprawdę dom to nie budynek, dom to ludzie, i gdziekolwiek rzuci nas los, jeśli mamy obok siebie osoby ważne, bliskie, kochające to ten dom stworzymy. Dobra, którymi obrastamy to często nasza kotwica, najważniejsze to z kim jesteśmy i to co nosimy w sobie. Czasem wystarczy nam to co zapakujemy do jednej walizki....byle tylko być z tymi których kochamy.

Przed nami kolejny tom tej sagi, ja na niego czekam z niecierpliwością. A Was zachęcam do sięgnięcia po tę książkę.

mniej

Także tym razem po skończeniu czytania miałam myśl "znowu łyknęłam "

Czy da się zamknąć całe życie w jeden walizce? Myślę, że nie. „Dalej niż dalej” to drugi tom rodzinnej sagi, którą bardzo polubiłam. W tej części autorka po raz kolejny pozwala wprowadza na w życie Mikołaja, Chaji i Konstantego. Teraz nasi bohaterowie stali się dorośli, zmienili miejsc zamieszkania, zostali rodzicami. Ale czy byli szczęśliwi? Czy udało się im znaleźć swoje miejsce na Ziemi?

Mikołaj ożenił się z Marią. Z kobietą, z którą nie był szczęśliwy. Rozważał możliwość rozwodu, ale wciąż myślał o tym co ludzie powiedzą. Sprawa była tym bardziej skomplikowana, ponieważ Maria była osobą chorą psychicznie. Za namową ojca, Mikołaj zgadza się zawieźć ją do Krakowa, do ośrodka dla obłąkanych, a sam spotyka się ze swoją miłością - Eweliną Radliczówną. Kochankowie, również postanawiają zamieszkać w tym pięknym mieście i ułożyć sobie życie. Mężczyzna pragnie również zabrać ze sobą córkę, która ma tak sama na imię jak jego ukochana. Uważa, że dziewczynka będzie miała lepiej, gdy zostanie z nim i jego kochanką, niż z matką – wariatką. Nagle w niewyjaśnionych okolicznościach Maria umiera. Dlaczego? Co spotkało biedną kobietę? Musicie sami się dowiedzieć.

Oprócz opisu sytuacji rodzinnej Mikołaja, autorka porusza również inny bardzo ważny temat. Imigracji ludności z Europy. W tamtym okresie nad naszym kontynentem zbierały się czarne chmury i groźby wybuchu wojny. Autorka zabiera nas do Ameryki, do której udaje się Chaja, a później do niej miał dołączyć Mikołaj z Eweliną i córeczką. Czy uda im się wszystkim spotkać w Nowym Jorku?

Za co ja pokochałam na sagę? Za świetnie wykreowanych bohaterów. Za tak skrajnie różnych pod względem charakterów jak i zamożności. Za liczbę miejsc jakie wraz z Mikołajem i innymi odwiedzamy. Za emocje jakie nam dostarcza autorka. Od radości po smutek. I za akcje, która nie zwalnia ani na chwilkę. Drugi tom uważam za dużo lepszy od pierwszego i już nie mogę doczekać się kolejnego. A zwieńczeniem mojego zachwytu jest okładka. Cudownie prezentuje się na półce.

Jeśli lubisz książki obyczajowe z historią w tle, to ta saga na pewno i Tobie spodoba się. Polecam!

Czasami jest tak, że po książki niektórych autorów sięgamy kiedy mają oni już na swoim koncie kilka wydanych świetnych powieści, często różnorodnych, a jednak dopiero gdy wydają coś w naszym ulubionym gatunku, z chęcią je sprawdzamy i albo stwierdzamy, że to jest właśnie to, albo nie. Tak zrobiłam właśnie z „Czarną walizką” Katarzyny Ryrych. Kiedy w moje ręce wpadł pierwszy tom, z ciekawości sprawdziłam czy to przypadkiem nie jest debiut i jakie było moje zdziwienie gdy zobaczyłam całe mnóstwo książeczek dziecięcych przypisanych do nazwiska autorki! To zupełnie nie moje klimaty i dlatego też pewnie wcześniej nie widziałam nic, co by mnie zainteresowało, aż do momentu, gdy zobaczyłam serię „Czarna walizka”.

O czym w takim razie ona jest i czy warto sięgnąć? Bo przypominam, tym razem opowiadam o tomie numer dwa, a w przygotowaniu jest i trzeci! Jest to saga rodzinna, więc, jak się domyślacie, najlepiej jest czytać w kolejności jaka zostaje nam narzucona, bo później można już coś wiedzieć, a po co sobie psuć zabawę?

No dobrze, druga część jest kontynuacją, to już wiecie, ale o czym ona opowiada? Autorka zabiera nas, razem z głównymi bohaterami do Krakowa. Kim są w takim razie ci bohaterowie? Mikołaj i Ewelina, którzy są parą nie mają lekko. Opiekują się Marią, która została zamknięta w ośrodku dla obłąkanych, a jak na czasy, gdy jeszcze nadciąga wielkimi krokami wojna… no cóż, łatwo nie jest. Szczęście lub nieszczęście w tym wszystkim, że w dziwnych okolicznościach kobieta umiera. Dla Mikołaja to szczęście, choć cieszyć się nie powinien, ale chce on poślubić Ewelinę, więc to dla niego moment zbawienny. Niestety, wojna powoduje, że muszą uciekać do Nowego Jorku. Czy im się to uda?

Powiem tak. Dla mnie na plus są czasy wojny, uwielbiam o nich czytać, zwłaszcza, gdy autorzy wkładają w powieść serce i również różne ciekawostki. Co zabawne, nie przepadam za sagami rodzinnymi, ale szczerze mówiąc tej serii taką bym nie nazwała. To obyczajówki, pełną gębą, ale kurczę, krzywdzące jest nazywanie ich sagą. Wiele osób od razu takie odkłada z powrotem na półkę w księgarni, bo kojarzą się ze starą literaturą na kształt tasiemców typu „Moda na sukces”. Dlatego myślę, że lepiej byłoby mówić tu o serii obyczajowej, bo taką właśnie jest.

A sama akcja jest bardzo dynamiczna, dzieje się dużo, czyta się w napięciu i martwi o bohaterów, którzy także są stworzeni świetnie. Każde ma swoje problemy, rozterki, a czytając opis książki pierwsze co przyszło mi do głowy, to że znajdę w środku i wątek kryminalny! Zaczynają krążyć pytania czy to nie Mikołaj pozbył się problemu, a może tak byłoby łatwiej uciekać, a może na tamte czasy osoba w psychiatry to jednak był wielki problem. Mnóstwo pytań!

I tutaj zrobię pauzę, bo autorka na koniec zostawia z niedosytem! Jak ja czekam na trzeci tom, to sobie nawet nie wyobrażacie… tyle niedomkniętych wątków, tyle pytań i niewiele odpowiedzi. Myślę, że to jedna z ciekawszych obyczajówek jakie czytałam i nareszcie taka, która nie jest infantylna. Zatem polecam, bo naprawdę warto sprawdzić, ale od razu oba tomy! Poprzedni także jest świetny.