Diabelska góra

Miliarder Lucas Tappan stawia sobie za cel odkrycie co tak naprawdę wydarzyło się w Rosswell w 1947r. Czy faktycznie spadł tam statek kosmiczny obcej cywilizacji, a rząd tuszuje sprawę? Do jego zespołu, splotem okoliczności, dołącza szanowana i jednocześnie sceptyczne nastawiona do tematyki UFO - archeolog Nora Kelly. W momencie odkrycia dwóch ciał w pobliżu wykopalisk w akcję zostaje zaangażowane FBI, a prowadzącą śledztwo zostaje Corrie Swanson.



Duet Preston & Child to już marka sama w sobie. Po genialnym 19-tomowym cyklu z ekscentrycznym, tajemniczym agentem Pendergastem w roli głównej autorzy wzięli na tapet inną postać występującą w powyższym cyklu – Norę Kelly. Pani archeolog doczekała się swojej własnej serii, zapoczątkowanej „Starymi kośćmi”, w której jako postać poboczna pojawia się również inna bohaterka z cyklu z Pendergastem – Corrie Swanson. „Diabelska góra” to trzecia część serii, niemniej wszystkie tomy można czytać w oderwaniu od siebie, gdyż stanowią fabularnie zamkniętą całość.



Wykopaliska, UFO, rządowe tajemnice, teorie spiskowe, szpiedzy, tajne bazy wojskowe, zaginięcia, morderstwa… Autorzy idealnie trafili w mój gust! „Diabelska góra” obfituje w thrillerowo-kryminalno-sensacyjne motywy. Powieść wciąga od pierwszych stron, a im dalej w las tym jest tylko lepiej. Wartka, dynamiczna akcja, nietuzinkowi bohaterowie i intrygująca tematyka spiskowa sprawiają, że książkę dosłownie się pochłania.



Każda książka z cyklu o Norze Kelly dotyczy tematyki archeologicznej, jednak duet autorów obiera sobie na tapet tak różnorodną tematykę na główną bazę fabularną, że każda książka stanowi powiew nowości. I każdy kolejny tom, w moim odczuciu, jest coraz lepszy!



„Diabelska góra” posiada większość elementów tak charakterystycznych dla twórczości duetu Preston & Child: dynamiczna akcja, mieszanka różnych gatunków, elementy naukowe i techniczne tłumaczone w prosty sposób, moment kulminacyjny przedłużony w czasie.



A zakończenie? Jak na twórczość autorów zaskakujące i pozostawiające czytelnika z lekkim dreszczykiem niepokoju...



„Diabelska góra” to świetna kontynuacja serii z archeolog Norą Kelly. Wartka akcja, intrygująca fabuła i niezwykle przyjemny styl autorów zapewnią kilkugodzinną rozrywkę na wysokim poziomie.

Recenzja będzie krótka. Kto zna tę parę autorów nie potrzebuje zachęty do zakupienia i przeczytania tej książki. Kto nie zna, to bardzo polecam. Nie można się oderwać od lektury.

Cokolwiek by nie powiedzieć o tajnych sprawach z książki, to jedno jest pewne, że państwo ma swoje sprawy i najlepiej dla naszego życia jest pozostawić je nieodkryte. Żadna bowiem informacja nie jest warta utraty oddechu. Główną postacią z historii jest doświadczona pani archeolog, która odmawia dalszej pracy odnośnie badań nad Ufo. Wiele lat pracowała nad swoją reputacją i nie chce podążać tym tematem. Oburzona rzuca pracę, lecz na jej drodze staje miliarder, który wierzy, że obca cywilizacja istnieje. Pokazuje jej szereg swoich badań i zdjęć, oraz sugeruje, że ma czas do namysłu. Podstępem zatrudnia jej brata, który również dużo interesuje się tematem i w ten sposób jego plan się powiódł. Będąc na miejscu zauważamy, że osoby zatrudnione przez bogacza wzajemnie się uzupełniają. Ona chce odkryć tajemnicę zgodnie z zasadami i normami, a on ma tyle pieniędzy, że udaje mu się to do czego dąży. Szybko jednak okazuje się, że istnieje coś dużo ważniejszego niż znajomi, kontakty czy pieniądze. Tylko czy wkraczając na teren ludzi z góry wiedzą na co się piszą?

Kochani przed wami thriller sensacyjny, który pochłania podczas czytania całą naszą uwagę. Autor skupił się na temacie, który wszystkich zawsze interesował. Media same co ileś lat powracają do tematu ufo tylko po to, by pokazać nam później jak bardzo nie warto tych tematów drążyć. Jeśli jednak kuszą nas czymś, co nie może zostać odkryte, to pomyślcie sobie co ważniejszego nie może ujrzeć światła dziennego. Autor obalił tutaj tezę, że każdy miliarder jest samolubnym gburem. Pokazał bowiem sytuację, która pokazywała jego charakter w dobrym świetle. Ale podsycił ciekawość, że człowiek nie powinien spoczywać, jeśli jakieś kwestie nie dają mu spokoju. Również mądrość wcale nie musi oznaczać całości człowieka. W niektórych sferach życia możemy być wybitnie uzdolnieni, podczas gdy w pozostałych naiwność może być mierzona szeroką skalą. Te wszystkie rzeczy sprawiły, że czytałam ją z wielką uwagą i śmiało mogę polecić ją innym, również zainteresowanym przedstawionym tematem.