Dwie twarze. Życie prywatne morderców z Auschwitz

Książkę czyta się lekko. Bardzo interesuje mnie historia II wojny światowej, więc jestem zadowolona

Czyta sie łatwo i przyjemnie co powoduje dysonans w odniesieniu do tematyki książki. Jeśli kogoś interesują ludzkie twarze potworów, manipulacja i zaklinanie rzeczywistości, udawanie niewiedzy w obliczu faktów niezaprzeczalnych..... To ta książka jest dla niego.

Trochę mnie rozczarowała, spodziewałam się czegoś głębszego. Poza częścią historyczną czuję niedosyt.

Czyta się łatwo, ale nie zainteresowała mnie szczególnie , trochę mdła.

Przeczytałem ogrom książek o tematyce SS i obozów i szczerze mówiąc spodziewałem się czegoś o wiele lepszego. W wątku historycznym tzn w pierwszej części książki jest masa niespójnych informacji. Wiem,że autorka przytacza materiały źródłowe ale wypada sprawdzić z czego się korzysta. Na przykład o ile się orientuję Hitler wcale nie był impotentem, wystarczy przeczytać wspomnienia Lingego, który był jego kamerdynerem. Jestem w stanie zrozumieć,że wątki historyczne były napisane jako tło powieści ale porównywanie np. Himmlera do Saurona można by sobie darować bo to jest po prostu kicz tak samo jak zdanie"rozmącone jak woda z kisielem". Nie wiem wogole po co wzmianka o przodkach Hitlera, chyba nie taki miał być motyw książki. Moim zdaniem masa niepotrzebnych informacji(fotograf Hitler, Ewa Braun) wprowadza tylko niepotrzebny zamęt i czytelnik który nie ma zbyt dużej wiedzy gubi się i zapomina o czym ta książka miała być. Podoba mi się natomiast rozwinięcie ideologii SS, które pokazuje w jaki sposób ludzie stali się tym kim się stali i ma kluczowe znaczenie w kontekście całości. Ogólnie pomysł na książkę moim zdaniem bardzo dobry,tylko trzeba przebrnąć przez pierwszą część, dla mnie osobiście nie za bardzo do przyjęcia. Bardzo interesuję się tematyką II wojny światowej i szczerze mówiąc spodziewałem się czegoś innego.