Furyborn. Zrodzona z furii (barwione brzegi)

Zarówno Furyborn, jak i kolejne części trylogii są warte przeczytania. Wciągająca fabuła, ciekawe zwroty akcji oraz charyzmatyczni bohaterowie sprawiają, że książki czyta się jednym tchem. Serdecznie polecam.

Dwie Królowe, które dzieli tysiąc lat.

Słońca, która miała nieść radość, nadzieję i odbudowę oraz Krwawa, niosąca tylko zniszczenie, oraz śmierć.



Opowiedzieć, o czym jest „Furyborn” nie leży do najprostszych zadań. Ponieważ mamy tutaj dwie linie czasowe i dwie zupełnie inne bohaterki.



Rielle, szlachciankę skrycie podkochującą się w księciu, skrywającą mroczną tajemnicę i surowo karaną za wszelkie nieposłuszeństwo. Jednak nawet groźba śmierci i strach nie powstrzymują jej, aby w trakcie zamachu na ukochanego wyjść z cienia, odkrywając swoje moce i ukazując się jako jedna z przepowiedzianych dwóch królowych. Próbując udowodnić, że jest Królową Słońca i nie doprowadzi do zagłady królestwa, zmuszona jest do wzięcia udziału w śmiertelnie niebezpiecznym Turnieju i przejście siedmiu prób magii żywiołów. Przegrana oznacza nie tylko stratę statusu, czy ukochanego, ale przede wszystkim śmierć.



Tysiąc lat później, historia Królowej Rielle jest już tylko legendą, a Eliana podejmuję się najbardziej nikczemnych i bezlitosnych zadań dla Nieśmiertelnego Imperatora, aby zapewnić opiekę swojej rodzinie. Gdy jednak pewnej nocy jej matka zostaje uprowadzona, dziewczyna podejmuję współpracę z kapitanem rebeliantów, zdradzając swojego władce, aby odnaleźć rodzicielkę.



Sam wstęp do świata „Furyborn” mówi nam: hej, mamy tu do czynienia z rozbudowaną fantastyką dla stałych wyjadaczy!” I tak właśnie jest. Przepięknie rozbudowane uniwersum, które zachwyci fanów high fantasy, zachwycające swoją różnorodnością, detalami, choć również zaskakujące. Brutalnymi realiami wojny, biedą, okrutnością. A na deser, niesztampowym systemem magiczny i władanie żywiołami w zupełnie innym wydaniu.



Nie ukrywam, że NIE ZNOSZĘ, kiedy fabuła skaczę między dwiema liniami czasowymi, a tutaj… Byłam zachwycona. Owszem, początkowo czułam lekko dezorientację i nie potrafiłam się łatwo wgryźć w historię, jednak bardzo szybko się okazało, że zarówno fabuła z perspektywy Rielle, jak i Eliany była tak fascynującą, że nie mogłam się oderwać. I skakałam między jednymi niesamowitymi wydarzeniami, do drugich, a moje gałki oczne latały jak u widowni, na meczu ping-ponga.

Tempo akcji było świetnie podtrzymywane i przez całą książkę czułam się jak naładowana adrenaliną. Mogłam tylko czytać, czytać, a gdy nie mogłam czytać cały czas w głowie analizowałam fabułę.



W środku znajdziemy nie tylko intrygujących męskich bohaterów, ale i delikatną spicy nutkę. Nie będą to obrazy mocno opisowe, jednak niepozostawiające złudzeń.



Zakończenie było chyba najlepszą częścią. Obserwowanie, do czego właściwie to zmierza, kto jest tym złym, jak mogą się połączyć historie tak różnych kobiet i czym jeszcze autorka zaskoczy na koniec. Wcześniej już miałam styczność z twórczością Claire Legrand i wiedziałam, na co ją stać. I tym razem również mnie oczarowała mocnym przytupem zwieńczającym całość.



Podsumowując: jest to zdecydowanie powieść dla stałych wyjadaczy fantastyki, którzy nie boją się unikatowych rozbudowanych światów, sieci zawiłych intryg, ciekawych rozwiązań magicznych. Znajdziemy tutaj również świetnie poprowadzone wątki romantyczne z delikatną pikanteria. Nie tylko linia fabularna została świetnie poprowadzona, lecz przede wszystkim jest to naprawdę fenomenalne dobrze napisana książka, która również została bardzo dobrze przetłumaczona i zredagowana. I choćbym nie wiem, jak chciała, nie potrafię do niczego się przyczepić.

Czekałam na tę serię. Po "Extasii" chciałam sprawdzić, co jeszcze napisała Claire Legrand. Co my tu mamy? Walkę ze złym imperium! I choć nie jest to oryginalna linia fabularna, warto wziąć tę książkę do ręki, ponieważ powieść oferuje coś więcej. Historia Eliany to czasy, kiedy Imperium rozrosło się na wszystkie możliwe strony. Rielle zaś pokazuje, jak do powstania owego Imperium w ogóle doszło.



Powieść jest dosyć nierówna, są tu momenty świetne, ale czasem chciałoby się, by Legrand nieco przyspieszyła akcję. Zwłaszcza część, w której Rielle zostaje poddana rozmaitym próbom robi za "zamulacz". Nie do końca rozumiem, co tak właściwie miały pokazać te próby, a konkretnie co Rielle udowadnia przechodząc przez nie, bo często robi to "po mugolsku". Przyznaję - lepiej mi się czytało rozdziały o Elianie. Tu miałam wszystko, co najlepsze - sprawę zaginięć kobiet, złe imperium, bohaterkę, która mu służy, a niedługo może zacznie robić to bardziej oficjalnie, historię rodzinną i nie zawsze dobre decyzje, które prowadzą to rzeczy jeszcze gorszych. No i Simon - relacja jego i Eliany jest niejednoznaczna i frapująca.



Pomimo nierówności i czasem aż nazbyt oczywistych rozwiązań fabularnych książkę dobrze się czyta. Jest to porządne fantasy, które stoi silnymi, ale niejednoznacznymi bohaterkami. Oferuje znacznie więcej niż standardowe romantasy – tu na prowadzenie wysuwa się rozwój bohaterek i nadciągające widmo wojny, spychając miły, choć nie najważniejszy wątek romansowy na dalszy plan.



Powieść spodoba się już ugruntowanym fanom gatunku, ale także tym, którzy nie mają odwagi go spróbować. Ze względu na podejmowane tematy czytelnicy powinni mieć przynajmniej 16 lat.



Agnieszka, księgarka, Wrocław Pasaż Grunwaldzki