Jak ująć diabła. Seria Stalking Jack the Ripper. Tom 4

'Nie będę się bała"

Moody_fangirl

W końcu nadszedł długo wyczekiwany przeze mnie finał mrocznej, zapierającej dech w piersi historii rodem z najgorszych koszmarów. O potworach kryjących się w cieniu, o nieuchwytnym i bezkarnie mordującym kobiety na londyńskich i amerykańskich ulicach potworze, o znikomej roli kobiety w społeczeństwie, oraz o zasadach, których należało przestrzegać. W przypadku tego tomu liczyłam na skumulowaną brutalną i krwawą historię, która wręcz aż będzie iskrzyła od nadmiaru rewelacji. W końcu to początek końca ich przygody z pierwszą sprawą, do której powracamy niczym bumerang. Patolog i genialny śledczy, którzy za wszelką cenę starają się odkryć tożsamość kolejnego celu na swej liście, odznaczając poszlaki i odrzucając nieprawdopodobne scenariusze. Ku mojemu ogromnego zaskoczeniu, autorka odeszła od motywu, który jak do tej pory się sprawdzał, jest ciało-dowód, jest sprawa, są poszlaki, jest odpowiedz i jest akcja. Tutaj przewijały się; delikatne poszlaki a bohaterowie byli dość ślepi na nie aż do końca. Ostatnio naszła mnie myśl, iż 4 tom Stalking Jack the Ripper przypomina mi animację Disneya Mulan 2,cały czas myślę o Mushu mówiącego „tęczowe wspomnienia... pójdziemy w śmiałe róże” Historia w głównej mierze kręci się dookoła przygotowań weselnych, przymiarek kreacji weselnych, upięć włosów oraz bogatej palety smaków tortów i przystawek, od których aż ślinka cieknie. Historia rozgrywała się pomału, mniej więcej nasi ukochani bohaterowie oprócz bezwzględnego mordercy muszą stanąć do walki z ojcem Thomasa, którego zawziętość jest silniejsze niż u jego syna. Nie towarzyszył mi ciągły strach, lęk od którego czasem w pomieszczeniu zapalałam lampy aby zażegnać ciemność. Tak właściwie kluczowa jest druga część książki, w której akcja wchodzi na zupełnie nowe tory, nie mam pojęcia jak mam rozumieć, ocenić tę książkę. Wciąż definiuję ją po trzech poprzednich tomach, które uwielbiam wręcz obsesyjnie. Należą się ukłony dla autorki za świetne odwzorowanie klimatu, który panował w tamtym okresie, jej bogate opisy, nęciły i sprawiały, że podróżowanie z miejsca na miejsce sprawiało mi ogromną przyjemność. Poznawałam Londyn, Nowy Jork oraz Chicago z perspektyw, o których nawet nie śniłam. Ogromne wrażenie zrobiła na mnie również przemiana Audrey Rose, widać iż dotychczasowe wydarzenie obiły się mocno na niej samej. Słaba płeć w tym wykonaniu nie obowiązuje, pięknie autorka ukazała siłę kobiet, ich walkę a czasem nawet porażki na gruncie zawodowym czy miłosnym. Jest to jak najbardziej historia o prawdziwych ludziach, zmagających się z prawdziwymi problemami, każda z postaci (nie mam na myśli tylko dwójki bohaterów) zaprezentowała jak wyglądają realia. Czasem łatwiej uciec niż stawić czoła przeciwnościom, uwielbiam Thomasa aczkolwiek on w roli romantyka, ciężko było mi się z tym pogodzić. Pomimo znacznego odejścia od formy, Kerri nadal ogromnie mnie zaskakiwała, czytałam w wielkich emocjach, mogłam powrócić do bohaterów z poprzednich książek i wspólnie z nimi wcielić się w śledczego. Audrey Rose ogromnie się zmieniła, wielokrotnie dźwigała na barkach ciężar winy i odpowiedzialności za decyzje podjęte w pierwszym tomie. Poddawała w wątpliwość wiele sytuacji, aczkolwiek żadnej z nich nigdy by nie zmieniła. Na ogromną uwagę zasługuje cytat „Nie będę się bała”. Ścigają ją potwory i demony, od których stara się uciec lub je pokonać. Autorka starała się pozostać jak najbardziej wierna wydarzeniom, które rozgrywały się w XIX w. wiele informacji do tej pory nie jest jasnych i klarownych. Nie sądzę aby sama autorka miała chęć tworzenia alternatywnego zakończenia. Jestem pewna, że parę drobnych spraw nie zaskoczy was w ogóle, momentami aż nazbyt przewidywalne. Chociaż ja sama jestem w rozsypce bo chyba nie tego oczekiwałam, tworzyłam zbyt górnolotne scenariusze dla tej historii. Lecz usiądźcie wygodnie, skosztujcie obecnie najsłynniejszej przekąski w Ameryce – cracker jack- i dajcie się porwać tej historii.