Kult

Czy wydaje wam się, że w Oławie nic się ciekawego nie wydarzyło? Czy pomyślelibyście, że wizje Matki Boskiej może być związana ze sprawą kryminalną? Czy wiecie, że ta książka może być waszym nowym objawieniem czytelniczym?

Łukasz Orbitowski zabiera nas w przeszłość, do lat 80’ w Oławie. To tam codzienne życie fryzjera Zbyszka zmienia się przez jego brata, Henia, który zaczyna… rozmawiać z Maryją. To trzymająca w napięciu relacja próby zwykłego życia w stresie, na pograniczu szaleństwa i paranoi. Poznając kolejne wydarzenia, wciąż zastanawiamy się,czy Heniek to oszust, święty czy też ofiara.

Nie jest tajemnicą, że autor inspirował się prawdziwymi wydarzeniami. One są same w sobie interesujące, ale nie umywają się do wyobraźni pisarza. Imponująca jest również jego znajomość języka. Jego postacie mają charakterystyczne dla siebie zwroty i konstrukcje zdań, tak, że uwierzyłam, że są to wypowiedzi autentycznych osób.

Książka ta była pierwszą książką Łukasza Orbitowskiego, jaką przeczytałam i był to strzał w dziesiątkę! Dzięki niej poznałam jego talent pisarski i teraz biorę każdą jego książkę w ciemno. Tego samego życzę Tobie, czytelniku i obiecuję Ci – to będzie jeden z Twoich najlepszych zakupów.



Karolina, księgarka, Wrocław CH Magnolia

„Mistrzowska opowieść o nas samych”? Może nie „mistrzowska”, ale trafiająca w sedno? To opowieść o przeciętności, o ludziach, którzy są tuż obok, ale nie mam ochoty poznawać ich bliżej. O zaściankowości, gdzie liczy się hierarcha danego układu. Gdzie priorytetem są partykularne interesy pewnych grup (kościół, partia), a „prostego” człowieka można bez skrupułów zniszczyć. Człowieka, który niestety sam jest winien swojej pozycji i miejsca w społeczeństwie, ponieważ wieży w gusła, ufa bezwiednie autorytetom, które niczego sobą nie reprezentują.

Zasadnicze pytanie. Co niesie powieść Orbitowskiego, jakie jest jej przesłanie? Nie ma. Nie została napisana, aby kogoś umoralniać, dawać wskazówki jak żyć, itp. Jest lustrem, w którym możemy zobaczyć naszą rzeczywistość, spojrzeć z innej perspektywy na nas samych (pisząc „nas” mam na myśli całość - społeczeństwo). Dlaczego lektura „Kultu” momentami sprawiała mi trudność? Ponieważ ten świat jest tuż obok - patrzy na mnie z telewizora, z Internetu, z gazety. Gdy widzę to wszystko, po prostu odwracam wzrok, nie mam ochoty na walkę z wiatrakami. Ludzie, których dotyczy „Kult” również nie sięgną po tę książkę. Oni, jak Temida są ślepi. Zamknięci w swoich przekonaniach, nieskorzy do refleksji, jakichkolwiek zmian.

Jak ocenić tę literaturę? Porządny kawał dobrej pisarskiej roboty. Swobodny języki z dozą specyficznego poczucia humoru, sprawiają, że powieść czyta się jednym tchem, a komentarze pana Zbigniewa dotyczące rzeczywistości i życia powinny trafić do kanonu filozofii ;)

Czy warto sięgnąć po tę pozycję? Tak, ale jest to proza specyficzna, zdecydowanie nie dla czytelniczek K. Hannah, Lucindy Riley...



Magda, księgarka, Galeria Solna, Inowrocław

Przez dłuższą chwilę zastanawiałam się jak mam zacząć pisać o „Kulcie” i doszłam do wniosku, że najlepiej powiedzieć to na wstępie. Bardzo polecam Wam tę książkę. I już tłumaczę dlaczego.

Łukasz Orbitowski zabiera czytelników do Oławy z lat 80. Wchodzimy do domu Zbyszka, Danusi i ich dwójki dzieci. Razem z nimi przy stole siedzi Heniek, brat Zbyszka, kawaler, rencista, człowiek nie do końca przystosowany społecznie. To on i jego wizje objawień stają się motorem napędowym całej fabuły. Bo najprościej byłoby powiedzieć, że to historia objawień na ogródkach działkowych. Tyle tylko, że w tej książce to takie proste nie jest.

To powieść wielowymiarowa. Taka, w której liczy się szczegół. Jestem pod wrażeniem tego, jak zostały opisane realia tamtego okresu. Dotknęła mnie czułość relacji między bohaterami, zwłaszcza pomiędzy braćmi. Główne postaci, to takie, które pamięta się jeszcze długo po skończonej lekturze. Finał najpierw mnie zaskoczył, a po chwili okropnie zasmucił, choć wcześniej nie brakuje humoru.

To była niesamowita podróż i jestem przekonana, że jeszcze nie raz otworzę drzwi za którymi będzie stał Heniek ze swoim bratem. To powieść dla każdego, bo o każdym z nas.



Ola, księgarka, Lublin, CH Plaza

Przez dłuższą chwilę zastanawiałam się jak mam zacząć pisać o „Kulcie” i doszłam do wniosku, że najlepiej powiedzieć to na wstępie. Bardzo polecam Wam tę książkę. I już tłumaczę dlaczego. Łukasz Orbitowski zabiera czytelników do Oławy z lat 80. Wchodzimy do domu Zbyszka, Danusi i ich dwójki dzieci. Razem z nimi przy stole siedzi Heniek, brat Zbyszka, kawaler, rencista, człowiek nie do końca przystosowany społecznie. To on i jego wizje objawień stają się motorem napędowym całej fabuły. Bo najprościej byłoby powiedzieć, że to historia objawień na ogródkach działkowych. Tyle tylko, że w tej książce to takie proste nie jest.

To powieść wielowymiarowa. Taka, w której liczy się szczegół. Jestem pod wrażeniem tego, jak zostały opisane realia tamtego okresu. Dotknęła mnie czułość relacji między bohaterami, zwłaszcza pomiędzy braćmi. Główne postaci, to takie, które pamięta się jeszcze długo po skończonej lekturze. Finał najpierw mnie zaskoczył, a po chwili okropnie zasmucił, choć wcześniej nie brakuje humoru.

To była niesamowita podróż i jestem przekonana, że jeszcze nie raz otworzę drzwi za którymi będzie stał Heniek ze swoim bratem. To powieść dla każdego, bo o każdym z nas.