Ludzie, których spotykamy na wakacjach

Z Emily Henry mam taki problem, że w swojej głowie tworzy mężczyzn idealnych i przenosi ich na karty książki, przez co moje wymagania w świecie realnym są wyniesione bardzo wysoko :)

Alex i Poppy - na pierwszy rzut oka tak inni, a jednak tak dobrze potrafią się uzupełniać i wyciągać ze swoich stref komfortu. Z każdą kolejnym rozdziałem poznajemy ich coraz bardziej, widzimy ewolucję ich przyjaźni i moment w którym pozornie się skończyła.

Najbardziej chyba podobało mi się nie do końca jednoznaczne zakończenie.

Od 10 lat Poppy i Alex wyjeżdżają na wspólne wakacje. To jedyny czas w roku, gdzie zostawiają swoje szare życie i cieszą się wolnością. 2 lata temu wszystko się zmieniło, w tym ich przyjaźń. Poppy nie jest zadowolona ze swojego życia, więc postanawia odnowić kontakt z przyjacielem. Ma tydzień na naprawienie relacji między nimi, ale co z uczuciem, które kiedyś wykiełkowało?

Emily Henry poznałam przy tytule „Beach read” i jest to kolejna proza z serii romansów na lato. Lekka, z humorem, rozgrywająca się w egzotycznych lokalizacjach, gdzie sami możemy odsapnąć od rzeczywistości. „Ludzie, których spotykamy na wakacjach” wyróżnia to, że główni bohaterowie mają wspólną historię. Narracja jest tak poprowadzona, by stopniowo odkrywać, co dokładnie działo się pomiędzy nimi. Opisywane są wcześniejsze wakacje, które podkreślają obecne problemy bohaterów. To co mnie zaskoczyło, to rozwój głównej bohaterki, wyróżniający się na tle innych komedii romantycznych.

Jeżeli czujecie niedosyt po „Jeden dzień w grudniu” albo czekacie na nowy tytuł Beth O'Leary („Współlokatorzy”, „Zamiana” czy „W drogę”) śmiało możecie sięgać po tą autorkę.



Joanna, Księgarz, Księgarnia Elbląg Dąbka

Jeszcze niedawno cały booktube i bookstgram jednogłośnie piał z zachwytu nad najnowszą wydaną w Polsce książką Emily Henry, "Ludzie, których spotykamy na wakacjach". Skuszona tymi pozytywnymi opiniami sięgnęłam po powieść. Klimat wakacyjny, jak i zabawne dialogi w tej książce co prawda istnieją... Ale nic poza tym. Podział powieści i nieustanna zmiana akcji nie pozwalały mi wciągnąć się w historię - uważam, że właśnie sposób skonstruowania jest jej największym problemem. Do tego dwójka głównych bohaterów pasuje do siebie jak przysłowiowa pięść do nosa. Alex jest dla mnie postacią tak antypatyczną i do szpiku kości nudną, że tylko Poppy utrzymywała mnie wciąż przy lekturze. Podsumowując - oczekiwałam relaksu, a dostałam nudę.



Weronika, księgarka, księgarnia Warszawa dworzec PKP