Magnat

Wraz z lekturą „Magnata” Marii Rodziewiczówny (Wydawnictwo Bukowy Las), ujawnił mi się pewien paradoks tej powieści. Z jednej strony można powiedzieć, że przywiązanie do wartości, jakie reprezentuje główny bohater – Aleksander Kalinowski, z dzisiejszej perspektywy trochę trąci myszką. Z drugiej wartości te, choć niemal na wymarciu, są bardzo pożądane w dzisiejszych czasach. A więc mamy do czynienia z honorem, odwagą pomieszaną z rozsądną brawurą, pracowitością, poczuciem odpowiedzialności i „misji”.



Nasz główny bohater, choć wysoki z urodzenia, w wyniku nieszczęśliwych wydarzeń jako dziecko traci wszystko. Jednak ten dumny i charyzmatyczny młody mężczyzna postanawia dzięki ciężkiej pracy powrócić na miejsce, jakie mu przysługuje. Jednak zderzenie z arystokracją, którą Rodziewiczówna opisuje z prostotą całkowicie pozbawioną patosu, pokazuje Aleksandrowi, że choć równy z krwi, jego położenie finansowe stanowi barierę nie do przebicia.



Pobrzmiewają mi w „Magnacie” echa mojej ukochanej powieści, „Lalki” Bolesława Prusa. Obydwie te książki pokazują rozdźwięk między arystokracją, ludźmi bogatymi, którzy nie muszą zarabiać, a aspirującymi do ich grona. Czy Aleksander Kalinowski skończy jak Stanisław Wokulski czy „Magnat” będzie miał pozytywne zakończenie?



Mnie finał „Magnata” całkowicie zachwycił, Maria Rodziewiczówna postawiła na śmiałe i brawurowe zakończenie, dzięki czemu całość nabiera głębi. Śmiało mogę polecić wszystkim fanom literatury pięknej!

Polecam piękne wydanie z Bukowego Lasu.



Joanna, Księgarz, Galeria Rzeszów

„Magnat” Marii Rodziewiczówny to powieść, która mimo upływu lat nadal przyciąga atmosferą dawnych Kresów, wyrazistymi bohaterami i emocjami, które okazują się zaskakująco aktualne. Autorka kreśli historię ludzi uwikłanych w majątek, ambicję i społeczne oczekiwania, pokazując, że władza i pieniądze rzadko idą w parze ze szczęściem.

Centralną postacią jest tytułowy magnat - człowiek silny, dumny, niezwykle honorowy, a jednocześnie wewnętrznie rozdarty. Rodziewiczówna z dużą wnikliwością psychologiczną ukazuje jego przemianę, zderzenie pychy z uczuciem oraz konsekwencje decyzji podejmowanych pod wpływem ambicji. Na tle tej historii pojawia się wątek miłosny - niebanalny, pełen napięcia i emocjonalnych zwrotów, który skutecznie podtrzymuje zainteresowanie czytelnika.

Ogromnym atutem powieści jest język – elegancki, plastyczny, momentami poetycki, a jednocześnie przystępny. Opisy przyrody i dworskiego życia budują sugestywny klimat epoki, pozwalając zanurzyć się w świecie przedstawionym. Choć niektóre schematy fabularne mogą dziś wydawać się przewidywalne, całość broni się autentycznością emocji i wyrazistym przesłaniem moralnym.

„Magnat” to książka o wyborach, które kształtują człowieka, i o uczuciach silniejszych niż pozycja społeczna. Ocena 4/5 - za klimat, emocje i ponadczasową refleksję, mimo drobnych oznak literackiego patosu epoki.



Zuzanna, księgarka, Gdańsk, Galeria Metropolia

Pierwszym prawdziwym romansem, jaki kiedykolwiek przeczytałam była „Trędowata” Heleny Mniszkówny. Wylałam nad nim masę łez, czego się zupełnie nie wstydzę. Później często sięgałam po romanse „kostiumowe” aż w końcu trafiłam też na Marię Rodziewiczównę. Od lat jednak nie wracałam do jej powieści i pewnie tak by zostało gdyby nie piękne wznowienia, które zafundowało czytelnikom wydawnictwo Bukowy Las. Zaczęłam od „Magnata”.

Główny bohater, Aleksander Kalinowski, chociaż nie zdobył od razu mojego serca to z biegiem czasu coraz lepiej rozumiałam jego postępowanie, nawet jeśli go nie pochwalałam. W trakcie czytania, miałam też wrażenie, że bohaterowie są za mało zniuansowani, zbyt czarno-biali ale i to mocno zweryfikowało zakończenie, które wprawiło mnie w osłupienie. Zupełnie się tego nie spodziewałam i właściwie nadal nie doszłam do siebie po tej książce. Zupełnie nie pamiętam, czy w innych książkach Rodziewiczówna także funduje czytelnikom taki szok, ale planuję to sprawdzić.

„Magnat” nie jest powieścią pozbawioną wad ale z pewnością nie pozostawia obojętnym. Widać w nim bardzo dobrze konserwatywne poglądy autorki ale także to, że napisała tą powieść w roku 1900 a mamy 2024. Starałam się mieć to na uwadze podczas lektury. Z drugiej strony zachęciło mnie to też do sięgnięcia po biografię Marii, którą napisała Emilia Padoł. „Rodziewicz-ówna. Gorąca dusza” już leży na stosie obok mojego łóżka a ja biorę na tapet „Między ustami a brzegiem pucharu”.



Aldona, Księgarka, Kielce CH Korona