Maybe You. Seria Westwood Academy. Tom 2

Super . Polecam , szybka dostawa i miła obsługa ..

Zarówno pierwsza jak i druga część Westwood Academy to jedne z najlepszych książek jakie czytałam. Poruszają dogłębnie, są wartościowe i pokazują, że nawet po najgorszych chwilach, nastaną te dobre. Daje nadzieje na lepsze jutro. Dzięki lekkiemu stylowi pisania przez książkę się płynie. Na pewno sięgnę po inne pozycje tej autorki

Ta część podobała mi się bardziej niż pierwsza. Czytało mi się ją lepiej.

"Maybe You" Weroniki Ancerowicz, to książka, która sprawiła, że miałam ochotę krzyczeć. Tylko, że byłby to krzyk bynajmniej nie z zachwytu, czy rozpaczy nad ciężkim losem bohaterów - bardziej z frustracji, że ciekawość i mój wrodzony masochizm nie pozwala mi zostawiać niedokończonych serii. Tutaj jednak, mimo całej mojej niechęci, muszę przyznać autorce, że drugi tom wyszedł lepiej. Absolutnie nie znaczy to, że poszedł dobrze - po prostu... lepiej.



Natalie nadal zmaga się z wygórowanymi oczekiwaniami toksycznych i przemocowych rodziców, nadal jest tą "najmądrzejszą" ze wszystkich i nadal jest koszmarnie irytująca - ale wreszcie przestaje być pustą wydmuszką. Na pozytywną wzmiankę zasługuje postać Blaise'a - dużo lepiej wypada tutaj niż w pierwszej części. Jego emocje pojawiające się na skutek pewnego tragicznego zdarzenia są jedną z niewielu rzeczy, które były w tej serii autentyczne. Poważne tematy pojawiające się w książce, jak samobójstwo, przemoc, uzależnienia, i wiele innych, autorka traktuje pobłażliwie - wspomina, że istnieją i udaje, że to wystarczy do opisania rozległości problemu.



Podsumowując, według mnie książka jest zła, ale nie tak do bólu zła jak jej poprzednia część. Bohaterowie nadal są toksyczni, ich zachowania nadal skrajnie patologiczne, ale tutaj zostało to poprowadzone jakoś... staranniej. A może to tylko moja radość z faktu, że jest to tom drugi i - dzięki Bogu - ostatni.

Karolina, księgarka, Bielsko - Biała, Sfera

"Maybe You" Weroniki Ancerowicz, to książka, która sprawiła, że miałam ochotę krzyczeć. Tylko, że byłby to krzyk bynajmniej nie z zachwytu, czy rozpaczy nad ciężkim losem bohaterów - bardziej z frustracji, że ciekawość i mój wrodzony masochizm nie pozwala mi zostawiać niedokończonych serii. Tutaj jednak, mimo całej mojej niechęci, muszę przyznać autorce, że drugi tom wyszedł lepiej. Absolutnie nie znaczy to, że poszedł dobrze - po prostu... lepiej.



Natalie nadal zmaga się z wygórowanymi oczekiwaniami toksycznych i przemocowych rodziców, nadal jest tą "najmądrzejszą" ze wszystkich i nadal jest koszmarnie irytująca - ale wreszcie przestaje być pustą wydmuszką. Na pozytywną wzmiankę zasługuje postać Blaise'a - dużo lepiej wypada tutaj niż w pierwszej części. Jego emocje pojawiające się na skutek pewnego tragicznego zdarzenia są jedną z niewielu rzeczy, które były w tej serii autentyczne. Poważne tematy pojawiające się w książce, jak samobójstwo, przemoc, uzależnienia, i wiele innych, autorka traktuje pobłażliwie - wspomina, że istnieją i udaje, że to wystarczy do opisania rozległości problemu.



Podsumowując, według mnie książka jest zła, ale nie tak do bólu zła jak jej poprzednia część. Bohaterowie nadal są toksyczni, ich zachowania nadal skrajnie patologiczne, ale tutaj zostało to poprowadzone jakoś... staranniej. A może to tylko moja radość z faktu, że jest to tom drugi i - dzięki Bogu - ostatni.

Karolina, księgarka, Bielsko- Biała, Sfera