Na północ. Jak pokochałem Arktykę

„Na północ. Jak pokochałem Arktykę” to najnowsza książka Adama Wajraka, polskiego dziennikarza, fotografa i aktywisty przyrodniczego oraz pierwszy tom jego arktycznej trylogii. Książka jest zapisem pierwszych północnych wypraw Wajraka, najpierw do Estonii, aby zobaczyć foki, a później na Spitsbergen. Autor jest znawcą tematu, od 1994 roku regularnie odwiedza północ, spędził długie samotne miesiące w różnych w stacjach badawczych, czerpał wiedzę od naukowców i polarników. Tym razem na arktyczne wyprawy zabiera czytelnika. Wajrak snuje swoją opowieść jak gawędę przy ognisku, jest w niej pełno przygód, mnóstwo autentycznych, ciekawych postaci, są wzruszenia, emocje, uśmiech, pasja i mnóstwo przyrodniczych historii.



Nie mogłam się oderwać od tej książki, chciałam razem z autorem podglądać nurzyki, biegusy i maskonury, szukać tropów reniferów i lisów, nie mogłam się doczekać spotkania z fokami i płetwalem błękitnym. Wspaniale było spędzić ten styczeń z Wajrakiem w Arktyce. Mój partner był chyba nawet trochę zazdrosny, bo podobno przez kilka dni "od rana do wieczora mówiłam tylko o Wajraku i jego przygodach" ;-))



Książkę polecam wszystkim miłośników podróży, przyrody i przygody, zarówno tym nastoletnim jak i już dorosłym.



Magdalena, księgarka, Gdańsk, CH Osowa

„Na północ. Jak pokochałem Arktykę” to najnowsza książka Adama Wajraka, polskiego dziennikarza, fotografa i aktywisty przyrodniczego oraz pierwszy tom jego arktycznej trylogii. Książka jest zapisem pierwszych północnych wypraw Wajraka, najpierw do Estonii, aby zobaczyć foki, a później na Spitsbergen. Autor jest znawcą tematu, od 1994 roku regularnie odwiedza północ, spędził długie samotne miesiące w różnych w stacjach badawczych, czerpał wiedzę od naukowców i polarników. Tym razem na arktyczne wyprawy zabiera czytelnika. Wajrak snuje swoją opowieść jak gawędę przy ognisku, jest w niej pełno przygód, mnóstwo autentycznych, ciekawych postaci, są wzruszenia, emocje, uśmiech, pasja i mnóstwo przyrodniczych historii.



Nie mogłam się oderwać od tej książki, chciałam razem z autorem podglądać nurzyki, biegusy i maskonury, szukać tropów reniferów i lisów, nie mogłam się doczekać spotkania z fokami i płetwalem błękitnym. Wspaniale było spędzić ten styczeń z Wajrakiem w Arktyce. Mój partner był chyba nawet trochę zazdrosny, bo podobno przez kilka dni "od rana do wieczora mówiłam tylko o Wajraku i jego przygodach" ;-))



Książkę polecam wszystkim miłośników podróży, przyrody i przygody, zarówno tym nastoletnim jak i już dorosłym.



Magdalena, księgarka, Gdańsk, CH Osowa

Świetnie było sobie powspominać po kilku miesiącach własną pierwszą polarną wyprawę na Spitzbergen. Już nie mogę się doczekać kontynuacji (może przeczytam podczas powrotu do Arktyki?)!

Wszystkie przeżycia wydają się autentyczne (te, które mogą, pokrywają się z moimi własnymi).

Wajraka czytają nieuleczalni miłośnicy przyrody, i dobrze, bo pisze w sposób przystępny. Uzmysławia nam jak ogromne zmiany zachodzą na naszej planecie. Ten wstęp do opowieści o mało znanych nam regionach ultra zimnych nie jest tak lekki jak "Kuna...", ale nie będzie też zawodem dla tych, którzy zasiądą do lektury.

Książka technicznie ma kilka wad: paskudny papier, przez co zdjęcia nie mają swej wyrazistości i bardzo śmierdzącą farbę drukarską. Trzeba ją wywietrzyć, by głowa nie bolała. Jest też trzecia, znana miłośnikom Północy: za szybko się czyta. Zatem do dzieła!