Pianistka. Clara Schumann i muzyka miłości

"Pianistka" jest przedstawicielką gatunku, który można określić jako proza biograficzna. Autorka przedstawia w typowo beletrystyczny, łatwy sposób postać Clary Schumann. Obecnie, poza kręgami ściśle muzycznymi, trochę zapomnianej, bardzo utalentowanej, dziewiętnastowiecznej pianistki i kompozytorki.

Język użyty w książce jest dostosowany do realiów XIX wieku, pozostaje on jednak zrozumiały dla współczesnego człowieka. Nareszcie znalazłam książkę, w której autor zbliżył się do mojego ideału opisywania wrażeń i odczuć związanych z muzyką. Opisy choć niezbyt bogate, są wyważone. Minimum słów, maksimum treści i uczuć.

Patrząc przez pryzmat czasów, o których mowa w książce, postacie i relacje między nimi są zbudowane bardzo realnie i wielowymiarowo. Autorce udało się nie spłaszczyć charakterów ludzi zasłużonych dla historii muzyki.

Muszę w tym miejscu stanąć w obronie ojca głównej bohaterki, Clary Schumann. Jest on przedstawicielem ówczesnej myśli, że kobiety, nawet te zarabiające mogą tylko do kogoś należeć. Opinia ta wynikała z faktu, że był to czas "cudownych dzieci", a mężatki miały z góry przypisane miejsce w społeczeństwie, jako gospodynie i ozdoby swoich mężów. Mimo szorstkości z jaką traktuje córkę, widać, że wynika to z troski o jej lepszy byt, możliwość stania się kimś w tym zdominowanym przez mężczyzn świecie.

"Pianistka" pojawiła się na rynku wydawniczym w podobnym czasie co beletryzowana autobiografia Andrei Bocellego ("Muzyka ciszy" wydawnictwa Świat Książki), dlatego po ich przeczytaniu, nie mogę nie pokusić się o porównanie obu książek. Mimo mojej ogromnej miłości do talentu Bocellego, muszę przyznać, że Pianistka wypadła o wiele lepiej. Widać, że została napisana przez kogoś, kto zajmuje się słowem na co dzień. I jak trudno porównywać je pod względem fabuły, bo nie można porównać życia dwóch osób, tak w warstwie językowej i budowania emocji o wiele częściej będę powracać do "Pianistki".

Moim zdaniem jest to świetna pozycja zarówno dla osób czytających biografie, jak i tych lubiących zanurzyć się w fikcji.

Ewa, Księgarz, Księgarnia Warszawa Wołoska

Tak trudno ubrać mi w słowa wszystkie moje myśli, które od kliku dni krążą wokół historii Clary Schumann. To książka, która totalnie mną zawładnęła. Już po pierwszych słowach wkroczyłam do świata muzyki poważnej tak bliskiemu mojemu serce i nie chciałam z niego wychodzić.



Zapytacie kim była Clara Schumann? Znakomita pianistka i kompozytorka, kobieta silna i walcząca o siebie i swoje pasje, o każdy dźwięk, który wychodził spod jej palców. Kobieta, która dzięki swojemu talentowi została zauważona w artystycznym świecie zdominowanym przez mężczyzn. Zauważona, choć później w pewnym stopniu „zapomniana” w historii muzyki („odkryto” ją ponownie, jako kompozytorkę w latach 70-tych XX wieku, powstały wtedy nagrania kameralne i solowe jej utworów ), a o takich ludziach warto mówić i się nimi inspirować.



Clara od dziecka stawiała sobie cele, jednym z nich był ślub z Robertem Schumannem. Już jako nastolatka wiedziała, że jest jej przeznaczony. Walczyła o tę miłość przez wiele lat, co najgorsze jej największych „rywalem”, w dążeniu do spełnienia jednego z marzeń, był ojciec, który nie chciał zgodzić się na to małżeństwo. Friedrich Wieck nie był ojcem troskliwym, ciepłym i czułym, zależało mu na karierze córki, na tym aby świat poznał Clarę, jako znakomitą pianistkę. Pomyślicie… przecież walczył, aby jej talent został zauważony, ale forma, którą prezentował sobą była okrutna, można by rzec, że dziewczyna od zawsze i na zawsze tkwiła w „złotej klatce”.

Uwolniwszy się od ojca wpadła w „szpony” małżeństwa, które było trudne, ale kobieta kochała Schumanna całym sercem, nawet wtedy, kiedy musiała na jakiś czas zrezygnować z grania. Świadczą o tym chociażby słowa Johanessa Brahmsa: „wiedziałem, że należysz do niego…jesteś i pozostaniesz jego żoną, także po jego odejściu.”



W tej historii nie tylko istotne są uczucia, ale również muzyka, bo bez niej Clara Schumann byłaby można powiedzieć „niekompletna”, to ona ją w pewnym sensie definiowała, ona była jej drugą największą miłością życia: „odkąd sięgała pamięcią, gra na fortepianie dawała jej ukojenie i poczucie bezpieczeństwa.”



To książka, która na długo pozostanie w mojej pamięci. Zaznaczyłam w niej tyle fragmentów, które w pewien sposób były dla mnie ważne… nie nie ta cała historia jest ważna i warta poznania.