Raptularz

Wiersze Urszuli Kozioł tworzą zdają się tworzyć nieusuwalne wrażenie bliskości, jak gdyby autorka szeptała nam do ucha: o wkraplającej się w nią samotności, o nieuchronnym przepływie strumienia czasu, zacierającym linie papilarne pamięci, o stopniowym zapadaniu się w ruchome piaski nicościowienia.

Jednocześnie można w nich odczuć nieomal namacalnie, poprzez sam akt tworzenia poetka przekracza swoją jednostkowość, rzuca wyzwanie upływającemu czasowi, ujestestwia się na zawsze.

Choć słowa nieposłusznieją, znaczenia tracą dyscyplinę, rozplatają się dawno zaplecione wątki…

To wciąż przemawiają, rezonują, ożywiają się pod naszym spojrzeniem zmieniającym poetycki monolog w - mimo że oddalany w czasie i przestrzeni - jednak dialog.

Przyznam, że do pewnego stopnia spodziewałam się przeczytać Szymborską. Poezja Urszuli Kozioł w tym tomie to jednak coś innego. Dość przejrzysta, lekko infantylna, starość i przemijanie traktująca wprost. Smutne jednak, że starzy ludzie myślą o sobie jak o jakimś niebycie czy zmierzaniu do niebytu zamiast ucieszyć się i docenić swoje osiągnięcia, swoją przeszłość. Niby te wiersze są pogodne, ale nie są optymistyczne.

Rzecz o przemijaniu, o przechodzeniu na drugą stronę. Raptularz to zbiór refleksji i spostrzeżeń, swoiste podsumowanie i żegnanie się z doczesnością.

Niemal w ka,dym wierszu czuć, iż wyszedł spod pióra poetki będącej osobą wiekową.

Poddałam się ogólnej atmosferze zachwytu i własnemu nastawieniu, że któż lepiej, niż starzy, zbliżający się do mety literaci powiedzą o starości i przemijaniu, coś, w czym, parafrazując poetkę, moja dusza weźmie udział. A swoją drogą po co pisać wiersz, bez udziału duszy?

Tomik zredagowany jest z różnych wierszy, także bardzo odległych w czasie, a ja czekałam na senilia. Poza tym to jest faktycznie raptularz. Raczej zapiski, naszkicowane pomysły, powielane frazy , wszystko zapewne bardziej fascynujące dla badacza twórczości poetki niż dla czytelnika. Czytając przypomniała mi się anegdota o Picassie, który, będąc już sławnym i uznanym, nie musiał płacić w knajpie. Wystarczy, że narysował na serwetce cokolwiek i wszyscy byli zadowoleni. Miałam więc wrażenie, że nierówny jest ten tomik. A czy musi? W każdym razie „Raptularz” Urszuli Kozioł jest o przemijaniu, którego nie sposób zatrzymać, starości, której nie można uniknąć i utracie kochanego człowieka, której nie da się w żaden sposób powetować.