Robaki w ścianie

Lata 90te ubiegłego wieku. Szara rzeczywistość w szarej Bydgoszczy. I zbrodnie przyprawiające o zawrót głowy. Piękny język literacki. Dla mnie słowa brzmiały jak melodia chociaż to kryminał. Czekam na dostawę "Męczęnników na płótnie". Myślę, że się nie zawiodę. Pani Haniu rewelacyjna książka.

Na obrzeżach Bydgoszczy młoda kobieta odnajduje okaleczone zwłoki mężczyzny. Makabryczności całej sytuacji dodaje fakt, iż morderca podpisał ofiarę, naprowadzając tym samym wymiar sprawiedliwości na pierwsze tropy. Spragniony krwi i nieuchwytny morderca nie poprzestaje jednak na jednej ofierze i zdaje się prowadzić wyjątkowo makabryczną grę ze śledczymi z komisarzem Bondysem na czele, który zrobi wszystko, by dopaść i ukarać winnego…



Do sięgnięcia po „Robaki w ścianie” autorstwa Hanny Szczukowskiej- Białys nie musiałem sam siebie długo przekonywać. Intrygujący opis, zwiastujący dość makabryczną historię z charyzmatycznym śledczym w roli głównej i przyciągająca wzrok okładka sprawiły, że wyboru dokonałem błyskawicznie i już teraz mogę zdradzić, że lepszego dokonać nie mogłem. Od pierwszych zdań książki nie opuszczała mnie myśl, że autorka włożyła całe swoje serducho i coś znacznie więcej do jej napisania. Czyta się ją niezwykle lekko i przyjemnie, delektując się kolejnymi rozdziałami, które dostarczają wiele emocji na czele z czytelniczą satysfakcją i ciągle podsycaną ciekawością. Tym, co jednak urzekło mnie w tej historii najbardziej jest jej styl- niezwykle plastyczny obraz realiów przedstawianych sytuacji i dialogów dopełnił tylko ciągle kotłującą się w mojej głowie myśl, że mam do czynienia z fenomenalną lekturą.



Szczerze powiedziawszy najgorzej pisze mi się o książkach, które spodobały mi się najbardziej. Nie wiem wtedy kompletnie jak konstruować kolejne zdania, jak dobierać prawidłowo słowa, aby ich wydźwięk z odpowiednim naciskiem i przesłaniem trafił do jak największej grupy odbiorców, którą chciałbym przekonać do jej przeczytania. „Robaki w ścianie” to w mojej opinii fenomen, w którym ja odnalazłem wszystko to, czego oczekuję od tych najlepszych książek. Hanna Szczukowska- Białys pokazała niezwykły warsztat literacki (w którym moje oczy dostrzegły szkołę i styl przywodzący na myśl dzieła spod pióra Roberta Małeckiego),olbrzymi talent i rzadko spotykaną dojrzałość u początkujących autorów. Takie książki chce się czytać. Takie książki chce się posiadać. Takie książki ja kocham najbardziej. Fenomenalna…



Współpraca z wydawnictwem Sine Qua Non

Tegoroczny urodzaj debiutów nie ma końca. Kilka już mnie zachwyciło, żaden nie rozczarował, więc liczę na to, że ta passa będzie się utrzymywać. Lubię mieć podczas lektury świadomość, że to, co czytam, doczeka się kontynuacji. Bez wątpienia jestem seryjną czytelniczką, więc cieszy mnie to, że panuje obecnie moda na wielokrotne wykorzystywanie tych samych bohaterów w fabułach.

"Robaki w ścianie" to powieść, która zaintrygowała mnie już od pierwszych zapowiedzi. Hanna Szczukowska-Białys stworzyła bowiem historię osadzoną w moich ukochanych latach 90. Taki czas akcji zawsze działa na mnie jak magnes, choć sama niewiele z tego okresu pamiętam, to klimat tamtych lat ciągle wywołuje u mnie szczególny zestaw emocji. Dodatkowym autem miała być Bydgoszcz, dawno nie miałam w rękach kryminału typowo miejskiego, bardziej oczywistym wyborem dla autorów są raczej małe, zamknięte społeczności.

Debiutantce udało się rzeczywiście wykorzystać potencjał drzemiący w dekadzie przemian, a z Bydgoszczy uczyniła pełnoprawną bohaterkę swojej książki. Nie sposób byłoby oderwać fabułę od tego miasta i jestem pełna podziwu dla takiej kreacji, gdyż z reguły nawet nie zwracam uwagi na to, gdzie toczy się akcja, a tutaj chłonęłam po prostu opisy kujawsko-pomorskich realiów.

Jednak ogólnie opisów w tej powieści było dla mnie za dużo. Wątek kryminalny był świetnie skonstruowany i naprawdę mocno zagmatwany, pełen istotnych pobocznych elementów, ale drobiazgowość w marginalnych kwestiach była dla mnie przytłaczająca. Lubię szczegóły i dbałość o nie, jednak w tym konkretnym przypadku po prostu autorka przesadziła, utrudniając mi odbiór całej fabuły, ponieważ nie mogłam się skoncentrować na tym, co w niej naprawdę istotne.

Główny bohater, czyli komisarz Bondys jest dość specyficzny i trudno mi stwierdzić, czy go polubiłam. Podobało mi się jego pełne zaangażowanie w śledztwo, to, że wręcz nim żył. Plusem jest dla mnie też jego stosunek do psa, zawsze bliżej mi do ludzi, którzy darzą czworonogi taką bezwarunkową miłością i cieszę się, że coraz częściej zwierzaki pojawiają się w kryminałach jako pozytywny element codzienności policjantów.

"Robaki w ścianie" to solidny debiut i dobry początek nowej serii kryminalnej. Hanna Szczukowska-Białys ma doskonały warsztat i intrygujące pomysły na fabularne rozwiązania. Z przyjemnością będę śledzić kolejne dokonania bydgoskich kryminalnych i już nie mogę się doczekać drugiego tomu.

Moje 7/10.



Recenzja powstała w ramach akcji recenzenckiej Wydawnictwa SQN.

Książka, która wciąga. Wciąga fabuła, a gdy wydaje się, że już nic nowego się nie zdarzy, czytelnika spotyka twist, a raczej pojawiają się kolejne "robaki ze ściany". Pomimo, że czuć w kilku miejscach, że to jeszcze nie wprawiona autorka, to książkę czyta się z zapartym tchem. Trudno było mi oderwać się od fabuły, bo chciałam poznać co będzie dalej, co wyjdzie ze śledztwa. Podoba mi się różnorodność postaci - doświadczony policjant i amatorzy, zapaleni i oddani pracy, a także malkontenci, wyniosła pani dyrektor i życzliwa nauczycielka wf-u.

Pomimo że w pewnych momentach odczuć można, że to debiut (w trakcie czytania musiałam sprawdzić czy rzeczywiście to debiut bo przed czytaniem nie miałam tej wiedzy),to książkę czyta się dobrze. Jednak dla mnie dużym niestety mankamentem było brak oddania atmosfery i realiów końca lat 90tych zeszłego wieku. W książce brak atmosfery tamtych czasów. Gdyby nie daty w tytułach rozdziałów, można by przypuszczać że to opowieść z obecnych lat - z tym że nie ma komórek i internetu. Swoboda z jaką policjant pyta o homoseksualizm lub biseksualność świadków czy osób przesłuchiwanych w śledztwie nie bardzo pasuje mi do tamtych lat. Również nie mam pewności czy policja w latach 90tych dysponowała tablicą i dołączonymi do niej kolorowymi flamastrami, dzięki którym robiono kolorowe rozrysowanie dowodów, poszlak itp. Również jakoś okładka nie należy do moich ulubionych. Osobiście nie zainteresowała bym się tą książkę, gdyby leżała wśród innych książek właśnie przez okładkę. Ale to subiektywna ocena.

Pomimo takich drobiazgów, polecam książkę, a sama z chęcią przeczytam kolejne tomy.