Rota. Seria z Inspektor Katarzyna Łezka. Tom 1

Uwielbiam, kiedy autor traktuje czytelnika poważnie. Brudnik nie serwuje łatwych rozwiązań. Każdy trop może być fałszywy, każda postać ma swoje drugie dno. Śledztwo prowadzone przez Łezkę i Gazdę jest realistyczne, pełne zakrętów i emocji.



Szczególnie podobał mi się motyw przeszłości, która kładzie się cieniem na teraźniejszości. I ten płonący kościół – genialny zabieg symboliczny. To nie jest książka na jedno popołudnie. To książka, o której się myśli długo po lekturze.

Nie spodziewałam się, że po tylu przeczytanych kryminałach jeszcze coś mnie zaskoczy. A jednak. „Rota” to książka, której nie da się zapomnieć. Może przez klimat. Może przez doskonale napisanych bohaterów. A może przez to uczucie, że z każdą stroną odsłania się coś więcej – nie tylko o sprawie, ale o człowieku.

Łezka i Gazda? Kapitalni. Tak różni, a tak dobrze dopasowani. Ich dialogi to czysta przyjemność. Śledztwo – zagmatwane, nieoczywiste, momentami wręcz bolesne. Końcówka – zostawiła mnie w ciszy. Rzadko się zdarza, że odkładam książkę i po prostu... patrzę przez okno.

Grzegorzu Brudniku – dziękuję. I proszę – pisz dalej.

Dawno nie czułam się tak wciągnięta w kryminał, który nie tylko mnie zaintrygował, ale też – zwyczajnie wzruszył. Grzegorz Brudnik ma niesamowity dar pisania o ludziach z krwi i kości. Tu nie ma figur, są emocje, żal, gniew, niedopowiedzenia. „Rota” to coś więcej niż „zabójstwo do rozwiązania”.



Bardzo doceniam dbałość o detale – od scenerii po dialogi. Śledztwo prowadzi się praktycznie samo, ale to, co ważne, dzieje się pod powierzchnią. I choć finał rozwiązuje zagadkę, to jednocześnie otwiera dziesiątki pytań.



Czytelnicze złoto.

Jeśli miałabym opisać „Rotę” jednym słowem – byłoby to „gęsta”. I nie mam tu na myśli tylko śniegu, który zalewa Beskidy, ale fabułę, klimat, psychologię postaci. Grzegorz Brudnik stworzył opowieść, która przypomina dobry film noir – każdy ma coś do ukrycia, każdy coś przysiągł, a śmierć przychodzi cicho, bez fanfar.



Bardzo podobał mi się sposób, w jaki autor buduje atmosferę: przez detale, przez dialogi, przez niepokojącą symbolikę (płonący kościół!), aż po muzyczną narrację, która przypomina dobrze zmontowany soundtrack – raz skrzypiący śnieg, raz cisza między bohaterami, raz echo strzału.



Nie spodziewałam się takiego poziomu literackości w kryminale – i to w najlepszym znaczeniu tego słowa. To powieść, która nie tylko wciąga, ale każe się zatrzymać, pomyśleć, czasem nawet westchnąć. Chcę więcej. I chcę to na dużym ekranie.