Skarb. Seria Rodzina Monet. Tom 1

„Rodzina Monet: Skarb” (tom 1) to książka, która całkowicie mnie pochłonęła. Opowieść pełna emocji, wciągająca fabuła i doskonale wykreowane postacie sprawiły, że nie mogłam się od niej oderwać.



Autorka świetnie pokazuje skomplikowane relacje rodzinne, jednocześnie tworząc historię, która łączy w sobie ciepło, humor, ale i wzruszenie. Każdy z bohaterów jest inny, ale razem tworzą niezwykłą rodzinę, która budzi sympatię i z którą łatwo się utożsamić. Przygody, jakie przeżywają bohaterowie, są pełne niespodzianek, a każdy rozdział przynosi nowe, często zaskakujące wydarzenia.



Styl pisania jest lekki i przyjemny, dzięki czemu książka jest idealna do relaksu, ale też zmusza do refleksji na temat wartości takich jak miłość, zaufanie i oddanie. Jeśli szukasz ciepłej, pełnej emocji powieści, „Rodzina Monet: Skarb” jest doskonałym wyborem. Nie mogę się doczekać kolejnych tomów i dalszych losów tej niezwykłej rodziny!

Tę książkę zdecydowałam się przeczytać dopiero dłuższy czas po jej premierze. Do tego momentu słyszałam o niej wiele skrajnych opinii oraz liczne wątpliwości czy książka, aby na pewno nadaje się dla nastolatków. Po przeczytaniu mogę stwierdzić, że oznaczenie 16 plus na kolejnych tomach jest jak najbardziej adekwatne. Książka porusza wiele dysfunkcyjnych zachowań ze strony starszych braci względem Hailie i nie tylko. Przedstawieni są oni jako silni, momentami despotyczni mężczyźni załatwiający większość swoich problemów za pomocą przemocy fizycznej lub szantażu. Ciężko im się również odnaleźć w sytuacji, gdy pod ich dachem zamieszkuje młoda dziewczyna. Momentami czytając książkę liczyłam na to, że będą dla Hailie bardziej wyrozumiali i wspierający, gdyż dziewczyna po tragicznej śmierci matki i babci miała prawo odczuwać bardzo trudne emocje.

Niewątpliwie przedstawianie takich relacji może szerzyć szkodliwe normy wśród młodych nastolatków. Aczkolwiek widzę też liczne plusy tej książki. Czyta się ją dosyć szybko i przyjemnie, potrafi trzymać czytelnika w napięciu a relacje Hailie ze starszymi braćmi wydają się polepszać niemalże z rozdziału na rozdział.

Uważam, że książkę te powinno czytać się z dużym dystansem oraz nie zapominać o oddzieleniu prawdziwego życia od literackiej fikcji.



Ania, księgarka, Gdańsk Osowa

Po książkę sięgnęłam z ciekawości i jak to zwykle bywa w przypadku bestsellerów, całość okazała się totalną klapą. Już sama nie wiem, co jest gorsze – poziom umiejętności pisarskich pani Marczak czy treści, jakie serwuje swoim czytelnikom.



Całość zapisana jest prymitywną formą narracji pierwszoosobowej, świat przedstawiony poznajemy więc o tyle o ile opowie o nim Hailie. A ponieważ postać głównej bohaterki jest zupełnie nijaka, to czytelnik nie dowie się zbyt wiele. To wszystko jednak nic w porównaniu z promowaniem przemocy fizycznej i psychicznej, ukrytym pod płaszczykiem troski. Wszystko to jest tym bardziej szkodliwe, bo książka skierowana jest do młodych czytelniczek, które dopiero uczą się relacji międzyludzkich.



W książce roi od niekonsekwencji i dziwnych rozwiązań fabularnych, a całość jest niczym kalka z innych powieści. To wszystko już było, ale w o wiele lepszym wydaniu. „Rodzina Monet” jest jak kanwa – w rękach dobrego pisarza mogłaby stać się wszystkim: nastolatka i młodzi faceci pod jednym dachem? To materiał na powieść erotyczną. „Tajemnicza organizacja”? Na rynku mamy na pęczki romansów mafijnych. Opowieść o problemach nastolatków? Gdyby autorka nie potraktowała po macoszemu wszystkich problemów Hailie, mielibyśmy solidną książkę dla młodzieży. Zdecydowanie lepiej sięgnąć choćby po Johna Greena.



Wydawnictwo na wstępie ostrzega, że niektórzy mogą poczuć się urażeni treściami prezentowanymi w książce. Tak, jestem urażona do żywego – że ktoś wydał to „cudo”.



Joanna, Księgarz, Galeria Rzeszów

Tytuł, znany jest z ogromu kontrowersji jakie mu towarzyszą i jest hitem wśród młodszej młodzieży – dlaczego? Nie mam pojęcia.



Na początku historia zaczyna się przeciętnie. Poznajemy Hailie, czternastoletnią dziewczynę, która straciła najbliższą rodzinę i dowiedziała się o istnieniu rodzeństwa, które mieszka w USA. Bohaterka przeprowadza się do piątki braci i od wejścia zostaje zbombardowana nieprawopodobną ilością zasad. W porządku, większość czternastolatek nie może pić, palić czy wracać późno – to jest zrozumiałe. Mój problem zaczął się podczas wprowadzania narracji „Bo chłopaki w twoim wieku myślą tylko o jednym, nie wolno ci się spotykać z żadnym przedstawicielem płci przeciwnej.” Męskich przyjaciół czy rozmówców oczywiście też zabraniamy. Dość… specyficzne podejście, zwłaszcza że jej braci analogiczne zasady nie obowiązują.



Książka napisana jest stylem znanym z Wattpada, stąd pytanie: czy tu była jakaś redakcja przed wydaniem? Książka jest toksyczna, momentami gloryfikuje i usprawiedliwia nierówności, przemoc oraz korupcje. Autorka dotyka też tematu zaburzeń odżywiania, które traktuje w sposób karygodny. Styl pisania jest potworny, męczyłam się podczas lektury.



Moim zdaniem, książka nie powinna być polecana młodszym czytelnikom, poniżej 16 roku życia. Jest po prostu szkodliwa.



Magda, Księgarka, Księgarnia CH. Korona, Wrocław

Wraz z coraz większym zainteresowaniem ze strony coraz młodszych czytelników serią książek o Rodzinie Monet i ja postanowiłam sprawdzić, co niezwykłego kryje w sobie pierwszy tom pt. „Skarb”.



Na stronach powieści Weroniki Marczak, z kategorii young adult, poznajemy czternastolatkę imieniem Hailie. W jej życiu następuje zmiana o 180 stopni. Z szarej nastolatki mieszkającej z mamą i babcią w Anglii, która traci najbliższych, staje się najmłodszą siostrą pięciu braci Monet mieszkających w Pensylwanii, o których istnieniu nie miała pojęcia. Cukierkowa okładka kryje za sobą gorzką historię. Nie ze względu na osieroconą główną bohaterkę, a na to w jaki świat trafia i jak jest tam traktowana. Przesadna troska braci o jej bezpieczeństwo jest tak naprawdę serią zakazów i nakazów, za złamanie których czekają ją rozmowy z najstarszym bratem, którego się boi. Bracia decydują o tym jak ma się ubierać, z kim spotykać i kontrolują ją na każdym kroku twierdząc, że to wszystko dla jej dobra. Sami natomiast postępują jak chcą i mimo że są niewiele starsi wolno im dużo więcej. Czyżby dlatego, że to mężczyźni, a Hailie to mała „dziewczynka”? Rozumiem, że książka kierowana jest do młodszego odbiorcy niż ja, ale język powieści w stylu „mój drogi pamiętniczku” męczył mnie. Hailie tak relacjonuje swoją historie, że często mimo jej łez, odnosiłam wrażenie, że nie ma ona wielu emocji.



Dokończyłam tę książkę głównie ze względu ciekawości jak daleko jeszcze bracia Monet są w stanie się posunąć. Powieść zdecydowanie dla starszej młodzieży.

Irmina, księgarka, Toruń CH Plaza