Śmierci ulotny woal

Kto miał okazję spotkać się już z twórczością pana Ryszarda Ćwirleja, tego nie trzeba namawiać na przeczytanie kolejnej części serii z komisarzem Antonim Fischerem.

Dla tych niezdecydowanych natomiast mam tylko jedną radę – nie dajcie się długo prosić!

„Śmierci ulotny woal” to siódma część serii z komisarzem Fischerem. Moim zdaniem nie ma konieczności, żeby tę serię od początku, bo każda z części opowiada inną, autonomiczną historię ale… po co psuć sobie zabawę? Zachęcam zatem do sięgnięcia po każdą z części!

Co charakteryzuje książki pana Ryszarda? Ano, klimat dawnego Poznania, który autor ukazuje nam w treści – opisy miasta, trochę polityki a przede wszystkim gwara i zachowanie mieszkańców. Autor z wielką dbałością podchodzi do detali, przybliżając czytelnikowi codzienność mieszkańców, oraz ich zachowanie w obliczu zbrodni...

Można ubawić się podczas lektury, bo bohaterowie bezapelacyjnie należą do barwnych, zabawnych postaci, ale żeby to was nie zmyliło! „Śmierci ulotny woal”, to również pełna powagi intryga, która swoimi mackami sięga daleko – może nawet w zaświaty?

Ryszard Ćwirlej kolejny raz przenosi nas do Poznania lat trzydziestych ubiegłego wieku, gdzie mój ulubiony pan komisarz znów ma do rozwiązania ma nie lada zagadkę. I, powiadam wam, nie jest tylko w jego interesie dowiedzieć się co się stało wicekonsulem Albrechtem von Pieskowem. Czy zostanie wywołany skandal na skalę międzynarodową? Tego musicie dowiedzieć się sami, a ja gorąco was zachęcam!



Paulina, Księgarz, Księgarnia Jaworzno Galena

Autor już po raz siódmy wraz z komisarzem Antonim Fischerem, zabiera nas do lat 30 -tych ubiegłego wieku. Do okresu międzywojennego, w którym jak wiadomo stosunki polsko- niemieckie były coraz bardziej napięte. A co robi w takim okresie nasz komisarz? Oczywiście łapie przestępców i rozwiązuje różne zagadki kryminalne.

Książka rozpoczyna się dość ciekawie i nieprawdopodobnie. Otóż podczas seansu spirytystycznego została przywołana z zaświatów postać pułkownika Hermana von Zanthiera, która przepowiedziała śmierć Albrecht a von Pieskow. I można by sobie pomyśleć, że autor robi sobie z nas żarty i zamiast kryminału mamy fantastykę. Okazuje się, że faktycznie nasz Albrecht znika. Co się wydarzyło?

Oprócz sprawy z duchami komisarz ma jeszcze inne i równie ciekawe sprawy do rozwiązania. Stróż gospody „Pod świńskim uchem”, zostaje znaleziony martwy w swoim własnym łóżku, a wszędzie w około niego było mnóstwo krwi. Kto i dlaczego zabił biedaka?

Komisarz Antoni musi rozwiązać wiele zagadek i przesłuchać dużo osób. Książka posiada elementy gwary poznańskiej, przez co sprawia, że ten kryminał wyróżnia się spośród innych, ale zarazem sprawia, że książkę czyta się ciężko. Ciężko, ale nie oznacza to, że jest gorsza. Trzeba po prostu bardziej skupić się i co jakiś czas zerknąć do słowniczka, w którym autor wyjaśnia wiele z tego „języka”. Bo kto wie, co to jest za danie o nazwie „ślepa ryba”? Bo chociaż w nazwie jest ryba, to nic ta potrawa z nią nie ma wspólnego. Albo co to jest „drynda”?

Autor zadbał o detale. Z dokładnością opisał życie i codziennie czynności mieszkańców z okolic Poznania w pierwszej połowie XX wieku. Z dokładnością, również opisał przemyślenia komisarza podczas prowadzenia przez niego śledztwa.

„Śmierci ulotny woal” to na pewno świetny kryminał w stylu retro, przy którym nie ma mowy o nudzie. Wciąga od pierwszej strony, posiada zaskakujące zwroty akcji. Są tu trupy, krew, zagadki kryminalne do rozwiązania – wszystko to co dobry kryminał powinien w sobie zawierać.

A jeśli ktoś do tej pory nie miał okazji przeczytać poprzednich części, to nic straconego, bowiem nie są one sobą bardzo powiązane i można je czytać w dowolnej kolejności.